🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

به باغِ عِشق وُ آشنایی، خزان رسیده از جُدایی
تو ای بهارِ آرزوها، جُدا زِ ما بگو کجایی

سویِ جنون کِشانیَم، به خاک وُ خون نِشانیَم
دوباره گر نخوانیَم، زِ راهِ لطف وُ مهربانی

زِ دستِ غَم در آتشم، چو شعله گرم وُ سرکشم
ندیده ای چه می کِشم، بیا ببین غمِ نهانی

بشنو زِ دِلم نوایِ نا مُرادی
که نمانده مرا نشانِ شور وُ شادی

بیا ببین که همچون مرغِ پَر شکسته ای نشسته ام به شاخۀ محبت
چرا نصیبم از وصالت ای همایِ من نشد به غیرِ اشک وُ آه وُ محنت

زِ داغِ سینه سوزِ من، چو شامِ تیره روزِ من
ستاره بارد امشَب از دیدۀ من

چو ناله داغِ آتشین، بوَد به جان وُ تن قرین
منم که سَر نهاده، بر دشت وُ دَمَن 🌷

پ.ن:

می تراود حسرتِ آغوش از آغوشِ ما

زخم را نتوان دهان از شکوۀ بیداد بست (صائب تبریزی) ❤️

پ.ن۲:

من با تو دوستی وُ وفا کم نمی‌ کنم
چندان که دشمنی وُ جفا بیش‌ تر کنی

دانی که رویم از همه عالم به رویِ توست
زنهار اگر تو روی به رویی دگر کنی (سعدی شیرازی) ❤️

بگذار جهان را در ره‌ سپردن به‌ سویِ تو دوست بدارم، بگذار در آرزویِ دستانت باشم آپامه ❤️

ای عِشق، همه بهانه از توست
من خامُشم، این ترانه از توست

آن بانگِ بلندِ صبحگاهی
وین زمزمۀ شَبانه، از توست

من اندُهِ خویش را، ندانم
این گریۀ بی بهانه، از توست

آی آتشِ جانِ پاکبازان
در خرمنِ من زبانه، از توست

افسون شُده، تو را زبان نیست
ور هست، همه فسانه، از توست

کشتیِ مرا، چِه بیمِ دریا؟
طوفان، زِ تو وُ کرانه از توست

گر باده دهی وُ گرنه، غَم نیست
مست از تو، شرابخانه از توست

مِی را، چِه اثر، بِه پیشِ چَشمت؟
کاین مستیِ شادمانه، از توست

پیشِ تو، چِه توسنی کُند عقل؟
رام است، که تازیانه از توست

من می گُذرم، خموش وُ گمنام
آوازۀ جاودانه، از توست

چون سایه، مرا زِ خاک برگیر
کِاینجا، سر وُ آستانه از توست 🌷

پ.ن:

بازوانِ تو تابِ فراموشی ست
و در درونِ چشمانِ تو مسیرهایی است

که در آن به سویِ کودکی می دَوَم..
و دریاچه هایی چون آینه،

رویِ آب هایشان راه می روم
و خیس نمی شوم.. (غاده السمان) ❤️

مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم
طایرِ قُدسم وُ از دامِ جهان برخیزم

به ولایِ تو که گر بندهٔ خویشم خوانی
از سرِ خواجگیِ کون وُ مکان برخیزم

یا رب از ابرِ هدایت بِرَسان بارانی
پیشتر زان که چو گَردی زِ میان برخیزم

بر سرِ تربتِ من با مِی وُ مُطرب بنشین
تا به بویت زِ لحد رقص کُنان برخیزم

خیز وُ بالا بنما ای بُتِ شیرین حرکات
کز سرِ جان وُ جهان دست فشان برخیزم

گرچه پیرم تو شَبی تنگ در آغوشم کَش
تا سحرگه زِ کنارِ تو جوان برخیزم

روزِ مرگم نفسی مهلتِ دیدار بده
تا چو حافظ زِ سرِ جان وُ جهان برخیزم 🌷

رفتی وُ نمی‌ شوی فراموش*
می‌ آیی وُ می‌ روم من از هوش

سِحر است کمانِ ابروانت
پیوسته کشیده تا بناگوش

پایت بگذار تا ببوسم
چون دست نمی‌ رسد به آغوش

جور از قِبَلَت، مقامِ عدل است
نیشِ سخنت مقابلِ نوش

بیکار بوَد که در بهاران
گویند به عندلیب: «مَخروش»

دوش آن غمِ دِل که می‌ نهفتم*
بادِ سَحرش ببرد سَرپوش

آن سیل که دوش تا کمر بود
امشَب بگذشت خواهد از دوش

شهری مُتحَدِّثانِ حُسنت
الا مُتحَیِّرانِ خاموش

بنشین که هزار فتنه برخاست*
از حلقهٔ عارفانِ مدهوش

آتش که تو می‌ کنی محال است
کاین دیگ فرو نشیند از جوش

بلبل که به دستِ شاهد اُفتاد
یارانِ چمن کند فراموش

ای خواجه! برو به هر چه داری*
یاری بخر وُ به هیچ مفروش

گر توبه دهد کسی زِ عشقت
از من بنیوش وُ پند منیوش

سعدی همه‌ ساله پندِ مردم
می‌ گوید وُ خود نمی‌ کند گوش 🌷 - سعدی شیرازی -

ما را نبوَد دِلی که کار آید ازو
جُز ناله که هر دمی هزار آید ازو

چندان گِریم که کوچه‌ ها گِل گردد
نِیْ روید وُ ناله‌ هایِ زار آید ازو

آن دِل که تو دیده‌ ای زِ غَم خون شُد وُ رفت
وَ دیدۀ خون‌ گرفته بیرون شُد وُ رفت

روزی به هوایِ عِشق سِیری می‌ کرد
لیلی‌ صفتی بدید وُ مجنون شُد وُ رفت 🌷 - ابوسعید ابوالخیر -

خرد مست است وُ دِل مست است وُ جان مست
به سودایت روانِ ناتوان مست

زِ حدّ بگذشت مستیهایِ ذرّات
فلک مست وُ زمین مست وُ زمان مست

بیا در باغ وُ شورِ بلبلان بین
سمن مست وُ چمن مست، ارغوان مست

شرابِ نابِ رحمان را چه گویم؟
کز او دلداده مست وُ دلسِتان مست

زِ دنیی تا به عقبی گر ببینی
همه رَه کاروان در کاروان مست

دلی کز ما وُ من آزاد آید
چه در کعبه، چه در دیرِ مغان مست

جهان مست اند وُ زِ مستی ندانند
جهان اندر جهان اندر جهان مست

درین دریا، که عالم قطرهٔ اوست
زِ قطره تا به بحرِ بی‌ کران مست

به قولِ قاسمی این سِکرِ عام است
خرد مست وُ یقین مست وُ گمان مست 🌷

پ.ن:

🟦 خونِ حسین و اصحابش كهكشانی است كه بر آسمانِ دنیا، راهِ قبله را می‌ نمایاند. بگذار اصحابِ دنیا ندانند. كِرمِ لجن‌ زار چگونه بداند كه بیرون از دنیایی كه او تن می‌ پرورد، چیست؟ زمین و آسمانِ او همان است، و اگر او را از آن لجن‌ زار بیرون كشند، می‌ میرد.

🟥 امّتِ محمّد را آن روز جُز حسین ملجاً و پناهی نبود. چه خود بدانند و چه ندانند، چه شكرِ نعمت بگزارند و چه نگزارند. واقعۀ عاشورا دروازه‌ ای از نور است كه آنان را از ظلم آبادِ یزیدیان به نورآبادِ عِشق رهنمون می‌ شود. اگر نبود خونِ حسین، خورشید سرد می‌ شد و دیگر در آفاقِ جاودانۀ شَب نشانی از نور باقی نمی‌ ماند. حسین چشمۀ خورشید است.

🟦 و بدان که سینۀ تو نیز آسمانِ لایتناهی است با قلبی که در آن خورشید می‌ جوشد، و گوش کن که چه خوش ترنّمی ‌دارد در تپیدن: «حسین، حسین، حسین» آن شرابِ طهور که شنیده‌ ای بهشتیان را می‌ خورانند، میکده‌ اش کربلاست و خراباتیانش این مستان‌ اند، که این چنین بی‌ سَر وُ دست وُ پا اُفتاده‌ اند.

🟥 آن شرابِ طهور را که شنیده‌ ای تنها به تشنگانِ راز می‌ نوشانند. ساقی‌ اش حسین است: حسین از دستِ یار می‌ نوشد و ما از دستِ حسین. عالم همه در طوافِ عِشق است و دایره‌ دارِ این طواف، حسین است: اینجا در کربلا، در سرچشمۀ جاذبه‌ ای که عالم را بر محورِ عِشق نظام داده است. (شهید سید مرتضی آوینی) ❤️

🌸 مسیر ظهور؛ اثر: استاد رضا بدرالسماء 🌸

به راهِ عاشِقی، قدم مردانه زن
اگر مردِ رهی جانا، دَم از جانانه زن

خوشا آن رَه سپر، که رَه پوید به سَر
که در این ره جُدا گشته بَسی، سَرها زِ تن

بِنِه، ای همسفر، قدم در کویِ حق
اگر داری سرِ یاری، به یارانِ وطن

«در رهِ منزلِ لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

نقطهٔ عِشق نمودم به تو هان سهو مکن
وَر نه چون بنگری از دایره بیرون باشی

کاروان رفت وُ تو در خواب وُ بیابان در پیش
کی روی ره؟ زِ که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟» (حافظ شیرازی)

اگر جویی نشان زِ چهره پاکشان
ببو هر لالۀ خونین که روید در چمن

بچین ای باغبان زِ باغِ ارغوان
گُلِ وصلِ عزیزان را زِ بویِ پیراهن

رسد تا آسمان، خروشِ عاشِقان
بجوشد جاودان از خون گُلِ فریادشان

رسد تا آسمان، خروشِ عاشِقان
بیا تا بشنویم از جان، سرودِ نایشان

بماند بی خزان، بهارِ عاشِقان
مبادا این چمن خالی، زِ بویِ یادشان 🌷

پ.ن:

وزارت بهداشت غزه: ۱۰ مرگ ناشی از قحطی و سوء تغذیه و گرسنگی طی ۲۴ ساعت گذشته! رسیدنِ تعدادِ شهدایِ قحطی به ۱۱۱ نفر!

واکنش استاد حسام الدّین سراج به سکوتِ جهان در مقابلِ نسل کشیِ کودکانِ غزه 💔

خاک بودم آب گشتم‌ گِل شدم
عالَمی گُل کردم آخِر دِل شدم

غیرتِ حُسن اقتضایِ شرم داشت
لیلیِ بی‌ پردهٔ مَحمل شدم

تشنه ‌کامِ امن بودم زین محیط
خاک مالیدم به لبْ ساحل شدم

كس مباد آفت نصيبِ امتياز
سوختم تا شمعِ اين محفل شدم

جوهرِ تیغش پرِ طاووس داشت
رنگها گُل ‌کرد تا بِسمِل شدم

نغمه‌ ها دارد مقاماتِ ظهور
او غنا ورزید وُ من سائل شدم

بس که کردم عقدهٔ اوهام جمع
خوشهٔ این کشتِ بی‌ حاصل شدم

در من وُ او غیرِ حق چیزی نبود
فرقی اندیشیدم وُ باطل شدم

همچو اشکم لغزشی آمد به پیش
گامِ اوّل مَحرمِ منزل شدم

ناخنِ تدبیر پیدا کرد وهم
بیدل اکنون عقدهٔ مشکل شدم 🕯

زمین شد لاله گون از خونِ پاکان
چه گویم از غمِ آن سینه چاکان

شفق پُرخون از این غَم
فلک بگرفته ماتم

بیا ای منجیِ عالم
بِنِه بر سینه مرهم

همه سَر داده بر فرمانِ رهبر
به شعرِ وحدت وُ الله اکبر

به شانه پرچمِ نصر من الله
میانِ لب گُلِ الله وُ الله

پَرَت در خون کشیدند ای چکاوک
تو را ای نازنین منزل مبارک

مبارک بادت ای جان حجلۀ خاک
دلاور گُردِ من، ای خوب وُ ای پاک

شکسته سروِ باغِ آشنایی
چه سنگین است بارِ این جُدایی

همه کوچه به کوچه حجله حجله
وطن از خونِ پاکان گشته دجله

زمین در زیرِ گامِ یکه تازان
وطن در سلطۀ آینده سازان

بکارند وُ بسازند وُ بتازند
به راهِ عشقِ خالق جان ببازند 🌷

پ.ن:

شبِ فراق که داند که تا سحر چندست
مگر کسی که به زندانِ عِشق در بندست

گرفتم از غمِ دِل راهِ بوستان گیرم
کدام سرو به بالایِ دوست مانندست؟

زِ دست رفته نه تنها منم در این سودا
چه دست‌ ها که زِ دستِ تو بر خداوندست

فراقِ یار که پیشِ تو کاه برگی نیست
بیا وُ بر دلِ من بین که کوهِ الوندست (سعدی شیرازی) 💔

پ.ن۲:

یه همچین رفاقتی‌ دلم می خواد، رفیقِ خوشبخت و صمیمی؛ یادِ شما شهیدانِ خدایی را هرگز فراموش نمی کنم. 💔

همه‌ عمر برندارم سَر از این خُمارِ مستی
که هنوز من نبودم که تو در دِلم نشستی

تو نه مثلِ آفتابی که حضور وُ غیبت اُفتد
دگران روند وُ آیند وُ تو همچنان که هستی

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن
تو چو روی باز کردی دَرِ ماجرا ببستی

نظری به دوستان کن که هزار بار از آن بِه
که تحیّتی نویسی وُ هدیّتی فرستی

دلِ دردمندِ ما را که اسیرِ توست، یارا
به وصالْ مرهمی نِه، چو به انتظار خَستی

نه عجب که قلبِ دشمن شکنی به روزِ هَیجا
تو که قلبِ دوستان را به مفارقت شکستی!

برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را
تو وُ زهد وُ پارسایی، من وُ عاشِقی وُ مستی

دلِ هوشمند باید که به دلبری سپاری
که چو قبله‌ ایت باشد بِه از آن که خود پرستی

چو زِمامِ بخت وُ دولت نه به دستِ جَهد باشد
چه کنند اگر زبونی نکنند وُ زیر دستی

گِله از فراقِ یاران و جفایِ روزگاران
نه طریقِ توست سعدی، کمِ خویش گیر وُ رَستی 🌷

پ.ن:

جهان زیرِ سایۀ امام زمان است. - احمد عزیزی - یک لیوان شطحِ داغ، ص۳۷۲

از عشقِ رويت ای صنم، واله وُ مستم
جانا بيا بنشين كه دِل بُردی از دستم

شَبی پنهان، بيا ای جان
در خانۀ مهرت نُما، اين گدا مهمان

بلبل زِ شوقِ روی گُل، بی قرار وُ مست
پروانه در سودایِ شمع، می رود از دست

رفتم زِ دست ای مَه بيا در شبِ هجران
تا در طوافِ عارضت بَر فِشانم جان 🌷

پ.ن:

از معجزه‌ های تو این است
که شبیه تمامِ زنانی..

و هیچ زنی
همانندِ تو نیست. (قيس عبدالمغنی) 🖤

بنوشان یارا، از آن مِی ما را
که در جانِ مشتاقان، شرار اندازد

برآرد دستی، به شورِ مستی
گذارِ دِل در کویِ نگار اندازد

ما بی‌ دِلانیم، آتش زبانیم
در بزمِ جانان، سَر از پا ندانیم

بیا ساقی شبِ ما را چراغان‌ گردان
خزانِ خاطرِ ما را بهاران‌ گردان 🌷

زِ دست دیده وُ دِل هر دو فریاد
که هر چِه دیده بیند دِل کند یاد

بسازُم خنجری نیشش زِ پولاد
زنم بر دیده تا دِل گردد آزاد

به برگِ لاله رنگ آمیزی ای عِشق
به جانِ ما بلا انگیزی عِشق

اگر این خاکدان را واشکافی
درونش بنگری خونریزی ای عِشق

خوشا روزی که دیدارِ تو وینُم
گُل وُ سنبل زِ رُخسارِ تو چینُم

بیا بنشین که تا وینُم شو وُ روز
جمالت ای نگارِ نازنینُم

بلا رمزی زِ بالایِ تو باشد
جنون سرّی زِ سودایِ تو باشد

به صورت‌ آفرینم این گمان بی
که پنهان در تماشایِ تو باشد

سحرگاهان فغانِ بلبلانه
بیادِ رویِ پُر نورِ گلانه

زِ آهِ مو فلک آخر خَدرکه
اثر در نالهٔ سوته دِلانه

بی تو گلشن چو زندونه به چَشمُم
گلستان آذرستونه به چَشمُم

بی تو آرام وُ عمر وُ زندگانی
همه خوابِ پریشونه به چَشمُم 🌷

رِندان سلامت می‌ کنند، جان را غلامت می‌ کنند
مستی زِ جامت می‌ کنند، مستان سلامت می‌ کنند

در عِشق گشتم فاش‌ تر، وز هَمگِنان قلّاش‌ تر
وز دلبران خوشباش‌ تر، مستان سلامت می‌ کنند

غوغایِ روحانی نگر، سیلابِ طوفانی نگر
خورشیدِ ربّانی نگر، مستان سلامت می‌ کنند

افسون مرا گوید کسی، توبه زِ من جوید کسی
بی پا چو من پوید کسی، مستان سلامت می‌ کنند

ای آرزویِ آرزو، آن پرده را بردار زو
من کس نمی‌ دانم جُز او، مستان سلامت می‌ کنند

ای ابرِ خوش‌ باران بیا، وی مستیِ یاران بیا
وی شاهِ طرّاران بیا، مستان سلامت می‌ کنند

حیران کن وُ بی‌ رنج کن، ویران کن وُ پُر گنج کن
نقدِ ابد را سَنج کن، مستان سلامت می‌ کنند

شهری زِ تو زیر وُ زبر، هم بی‌ خبر هم باخبر
وی از تو دِل صاحب‌ نظر، مستان سلامت می‌ کنند

آن میرِ مَه‌ رو را بگو، وان چَشم جادو را بگو
وان شاهِ خوش‌ خو را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آن میرِ غوغا را بگو، وان شور وُ سودا را بگو
وان سروِ خضرا را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آنجا که یک با خویش نیست، یک مست آنجا بیش نیست
آنجا طریق وُ کیش نیست، مستان سلامت می‌ کنند

آن جانِ بی‌ چون را بگو، وان دامِ مجنون را بگو
وان دُرّ مکنون را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آن دامِ آدم را بگو، وان جانِ عالم را بگو
وان یار وُ همدم را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آن بحرِ مینا را بگو، وان چشمِ بینا را بگو
وان طورِ سینا را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آن توبه‌ سوزم را بگو، وان خِرقِه‌ دوزم را بگو
وان نورِ روزم را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آن عیدِ قربان را بگو، وان شمعِ قرآن را بگو
وان فخرِ رِضوان را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

ای شه حسام‌ الدینِ ما، ای فخرِ جمله اولیا
ای از تو جان‌ ها آشنا، مستان سلامت می‌ کنند 🌷

سحر بلبل حکایت با صبا کرد
که عشقِ رویِ گُل با ما چِه‌ ها کرد

از آن رنگِ رُخَم، خون در دِل افتاد
وز آن گلشن، بِه خارم مبتلا کرد

غلامِ همّتِ آن نازنینم
که کارِ خیر بی روی وُ ریا کرد

من از بیگانگان دیگر ننالم*
که با من هر چِه کرد آن آشنا کرد

گر از سلطان طمع کردم، خطا بود
ور از دِلبر وفا جُستَم، جفا کرد

خوشش باد آن نسیمِ صبحگاهی
که دردِ شب نشینان را دوا کرد

نقابِ گُل کَشید وُ زُلفِ سُنبل
گره بندِ قبایِ غنچه وا کرد

بِه هر سو بلبلِ عاشِق در افغان
تَنَعُّم از میان، بادِ صبا کرد

بشارت بَر بِه کویِ می فروشان
که حافظ توبه از زُهدِ ریا کرد

وفا از خواجگانِ شهر با من
کمالِ دولت وُ دین بوالوفا کرد 🌷

خوشا آنانکه از پا سَر ندونند
میونِ شعله خشک وُ تر ندونند

کِنِشت وُ کعبه وُ بتخانه وُ دیر
سرایی خالی از دلبر ندونند

بی تو گلشن چو زندونه بِه چَشمُم
گلستون آذرستونه بِه چَشمُم

بی تو آرام وُ عمر وُ زندگانی
همه خوابِ پریشونه بِه چَشمُم

مرا نه سَر نه سامون آفریدند
پریشونم پریشون آفریدند

پریشون خاطرون رفتند در خاک
مرا از خاکِ ایشون آفریدند

بِه غربت رفتنُم تفسیر داره
فلک بر گردنُم زنجیر داره

فلک از گردنُم زنجیر بردار
که غربت خاکِ دامنگیر داره

غمِ عشقِ ته مادرزاد دیرُم
نه از آموزشِ استاد دیرُم

خوشم با آنکه از یُمنِ غمِ تو
خراب آبادِ دِل آباد دیرُم

تبم ترسُم که پیراهن بسوزه
زِ هُرمِ آهِ مُو آهن بسوزه

مرا فردوس می شاید که ترسُم
دلِ دوزخ بِه حالِ مُو بسوزه

مُو آن مستم که سَر از پا ندونُم
سَر وُ پایی بِه جُز دلبر ندونُم

دِل آرامی کز او گیرد دِل آرام
بِه غیر از ساقیِ کوثر ندونُم

برندم همچو یوسف گر بِه زندان
و یا نالم زِ غَم چون مستمندان

اگر صد باغبان خصمی نُمایُد
مُدام آیُم بِه گلزارِ تو خندان 🌷

پ.ن:

🟦 مکانی که پیکرِ سیّد در آن پیدا شد، مملو از گازهایِ کُشنده و سمّی بود. نیروهایِ دفاع مدنی، اوّلین کسانی بودند که بِه پیکرِ سیّد الشهید رسیدند.

🟥 روایتِ امدادگری که اولین بار پیکر مطهر شهید سیّد حسن نصرالله رو پیدا کرد: بدنی ثابت، صورتی آرام، صورتِ ایشان سیاه نشده بود و جراحت هم نداشت، پیکرِ شهدا هیچ آسیبی ندیده بودن، حاج ابوالفضل رضوان الله علیه در کنارِ ایشون بود،

🟦 وقتی جناب سیّد رحمت الله علیه رو دیدم دست کشیدم به صورتِ مبارکشون و انگشتی که با آن تهدید می‌ کرد، دستشون رو گرفتم تا نیرو بگیرم، جناب سیّد در حال آماده شدن برای وضو گرفتن برای اقامه نماز بودن، انگشترشون در دستشون نبود و مشخص بود در حال آماده شدن برای نماز بودن، تسبیحِ ایشان در کنارشان بود، و در زمانِ اذان و قبل از اقامه نماز بِه ملکوت اعلی پیوستن. و شهادت آرزویی بود که دنبالِ آن بود.

صَلاح از ما چِه می‌ جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم
بِه دورِ نرگسِ مستت، سلامت را دعا گفتیم

درِ میخانه‌ ام بُگشا که هیچ از خانقه نَگشود
گَرَت باور بُوَد ور نه سخن این بود وُ ما گفتیم

من از چشمِ تو ای ساقی، خراب افتاده‌ ام لیکن
بلایی کز حبیب آید، هِزارش مَرحَبا گفتیم

اگر بر من نَبَخشایی، پشیمانی خوری آخر
بِه خاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم

قَدَت گفتم که شمشاد است، بس خِجلَت بِه بار آورد
که این نسبت چرا کردیم وُ این بُهتان چرا گفتیم

جگر چون نافه‌ ام خون گشت، کم زینم نمی‌ باید
جزای آن که با زُلفت، سخن از چین خطا گفتیم

تو آتش گشتی ای حافظ ولی با یار درنگرفت
زِ بدعهدیِّ گُل گویی حکایت با صبا گفتیم 🌷

پ.ن:

جُز دلِ تنگِ من ای مونسِ جان جایِ تو نیست

تنگ مَپَسند دِلی را که در او جا داری! (استاد شهریار) 🖤

گلبرگِ سُرخِ لاله ها
در کوچه‌ هایِ شهرِ ما

بویِ شهادت می‌ دهد
مَنال از داغِ من مادر

مَخوان از سوگِ من خواهر
مَزن بر سینه وُ بر سَر

که خورشیدی برآر از سَر
که آرد مُژده از داور

نی شو بِه زاری در نوا
خونین بزن هر نغمه را

کز سوگِ سُرخِ لاله ها
میهن شده چون نینوا 🌷

💔 دعای محرومان بدرقه راهت آقا سید ابراهیم 💔

زان مِی که داد ساقیِ مجلس بِه دستِ ما
بالا گرفت کارِ دلِ مِی پرستِ ما

از پا درآمدیم بِه راهِ وفا دریغ
یارانِ بی وفا نگرفتند دستِ ما

سرگشته چون کبوتر گُم کرده آشیان
الاّ بِه بامِ دوست نباشد نشستِ ما

با هر شکن که گشت بِه رُخساره‌ ام پدید
خطّی نوشت چرخ زِ رازِ شکستِ ما

در گیر وُ دارِ چرخِ کمانی بِه سنگ خورد
هر تیرِ آرزو که رها شد زِ شستِ ما

با يك نگاه صد دلِ هشیار صیدِ اوست
هر جا که پا بناز نهد تُركِ مستِ ما

مشفق صفایِ خاطر وُ لطفِ سخن مراست
دلهایِ پاك باشد از آن پای بستِ ما (استاد مشفق کاشانی) 💔

اِی یوسفِ خوش‌ نامِ ما، خوش می‌ روی بر بامِ ما
ای دَر شکسته جامِ ما، ای بَر دَریده دامِ ما

ای نورِ ما، ای سورِ ما، ای دولتِ منصورِ ما
جوشی بِنِه در شورِ ما، تا مِی شَوَد انگورِ ما

ای دلبر وُ مقصودِ ما، ای قبله وُ معبودِ ما
آتش زدی در عودِ ما، نَظّاره کُن در دودِ ما

ای یارِ ما، عیّارِ ما، دامِ دلِ خَمّارِ ما
پا وامَکش از کارِ ما، بِستان گِرو دَستارِ ما

در گِل بِمانده پایِ دِل، جان می‌ دهم چِه جایِ دل
وَز آتشِ سودایِ دِل، ای وایِ دِل، ای وایِ ما 🌷

لبِ لعل ای نگار، دریغ از ما مدار
که مهمانِ توام امشَب، بِه یِک ساغر شراب

بِه رویم گر غَم کند تا کی ستم
زِ من اشک از تو مژگان از رُخم بفشان غبار

شبِ قدرم زِ ره، بنه بر خوان رُطَب
که دِل آمد بِه مهمانی بِه بزمت روزه دار (عاشق تبریزی) 🌷
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄
گر کسی وصفِ او زِ من پرسد
بیدل از بی نشان چِه گوید باز

عاشِقان کشتگانِ معشوقند
بر نیاید زِ کشتگان آواز (سعدی شیرازی) 🌷
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄
شبِ قدرم زِ ره، بنه بر خوان رُطَب
که دِل آمد بِه مهمانی بِه بزمت روزه دار
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄
بِه شوقِ رویِ دوست، دِلم پُر های وُ هوست
چِه در این پرده زد مُطرب كه دِل شد بی قرار (عاشق اصفهانی) 🌷

تجلّی گَهِ خود کرد خدا دیدۀ ما را
در این دیده در آیید وُ ببینید خدا را

خدا در دلِ سودا زدگان است، بجویید
مجویید زمین را وُ مپویید سما را

گدایانِ دَرِ فقر وُ فنائیم وُ گرفتیم
بِه پاداش، سَر وُ افسرِ سلطانِ بقا را

خیالات وُ هواهایِ بدِ خود نپسندیم
بخندیم خیالات وُ ببندیم هوی را

جمِ عرشِ بساطیم وُ سلیمانِ اولوالامر
هوا گر نشود بنده نشانیم هوا را

بلا را بپرستیم وُ بِه رحمت بگزینیم
اگر دوست پسندید، پسندیم بلا را

طبیبانِ خدائیم وُ بِه هر درد دوائیم
بِه جائیکه بود درد، فرستیم دوا را

ببندید درِ مرگ وُ زِ مُردن مگریزید
که ما باز نمودیم درِ دارِ شفا را

گدایانِ سلوکیم و شهنشاهِ ملوکیم
شهنشاه کند سلطنتِ فقر، گدا را

گذشت از سرِ سلطانی وُ شد بندۀ درویش
شه ار دید فَرِ مملکتِ فقر وُ فنا را

بهل بارِ گُل از دوش، که بر دِل نبود بار
اسیرِ زن وُ فرزند وُ عبیدِ من وُ ما را

حجابِ رُخِ مقصود، من وُ ما وُ شمایید
شمایید، مبینید من وُ ما وُ شما را

صفا را نتوان یافت که در خانۀ فقرست
در این خانه درآیید وُ ببینید صفا را 🌷

خاک بودم، آب گشتم‌، گِل شدم*
عالمی گُل کردم، آخِر دِل شدم

غیرتِ حُسن اقتضایِ شرم داشت
لیلی‌ِ بی‌ پردۀ محمل شدم

تشنه ‌کامِ امن بودم زین محیط
خاک مالیدم بِه لب ساحل شدم

کَس مباد آفت نصیبِ امتیاز
سوختم تا شمعِ این محفل شدم

جوهرِ تیغش پرِ طاووس داشت
رنگ‌ ها گُل ‌کرد، تا بِسمِل شدم

نغمه‌ ها دارد مقاماتِ ظهور
او غنا ورزید وُ من سائل شدم

بس که کردم عقدۀ اوهام جمع
خوشۀ این کِشتِ بی‌ حاصل شدم

در من وُ او غیرِ حقّ چیزی نبود
فرقی اندیشیدم وُ باطل شدم

همچو اشکم لغزشی آمد بِه پیش
گامِ اوّل مَحرمِ منزل شدم

ناخنِ تدبیر پیدا کرد وهم
بیدل اکنون عقدۀ مشکل شدم 🕯

پ.ن:

کشتزارِ عالم از چشم تَر ما خرَّم است
در زمانِ ما ندارد، حاجتی دهقان بِه ابر

آستین از گریۀ من، حلقۀ گرداب شد
می شود دریا چو بگذارد کسی دامان بِه ابر (سیدای‌ نسفی) 🖤

پ.ن۲:

تا ماه 🌙 رسیده آهم امشَب
آه ار نرسد بِه ماهم امشَب

بی ماهِ رُخش نخفته چَشمم
ای ماه 🌙 توئی گواهم امشَب

دیشب زِ تو دیده ام نگاهی
در حسرتِ آن نگاهم امشَب

مرغِ سحری رفیق نالید
از نالهٔ صبحگاهم امشَب

┄┅─═◈═─┅┄

هر کس که محوِ رویِ تو باشد بِه روز وُ شَب
کی آگه است ماه چِه وُ آفتاب چیست

يك بوسه بیش نیست سؤالِ من از درت
با من بِه تلخی از لبِ شیرین جواب چیست (رفیق اصفهانی) 🖤

ای درسِ عِشقت هر شَبم، تا روز تکرار آمده*
وی روزِ من بی رویِ تو، همچون شبِ تار آمده

ای مَه غلامِ رویِ تو، گشته زُحل هندویِ تو*
وی خور زِ عکسِ رویِ تو، چون ذرّه در کار آمده

ای در سرم سودایِ تو، جان وُ دِلم شیدایِ تو*
گردون بِه زیرِ پایِ تو، چون خاکِ ره خوار آمده

جان بنده شد رایِ تو را، رویِ دل‌ آرایِ تو را*
خاکِ کفِ پایِ تو را چَشمم بِه دیدار آمده

چون بر بساطِ دلبری، شطرنجِ عِشقم می‌ بری*
گشتم زِ جان وُ دِل بری، ای یارِ عیّار آمده

تا نردِ عِشقت باختم، شش را زِ یک نشناختم*
چون جان وُ دِل در باختم، هستم بِه زنهار آمده

ای جَزعِ تو شکر فروش، ای لعلِ تو گوهر فروش*
ای زُلفِ تو عنبر فروش، از پیشِ عطّار آمده 🌷

دگرباره بشوریدم بدان سانم بِه جانِ تو
که هر بندی که بربندی بدرانم بِه جانِ تو

من آن دیوانۀ بندم که دیوان را همی‌ بندم
زبانِ مرغ می‌ دانم سلیمانم بِه جانِ تو

نخواهم عمرِ فانی را تویی عمرِ عزیزِ من*
نخواهم جانِ پُرغَم را تویی جانم بِه جانِ تو

چو تو پنهان شوی از من همه تاریکی وُ کفرم
چو تو پیدا شوی بر من مسلمانم بِه جانِ تو

گر آبی خوردم از کوزه خیالِ تو در او دیدم
وگر یِک دم زدم بی‌ تو پشیمانم بِه جانِ تو

اگر بی‌ تو بر افلاکم چو ابرِ تیره غمناکم*
وگر بی‌ تو بِه گُلزارم بِه زندانم بِه جانِ تو

سماعِ گوشِ من نامت، سماعِ هوشِ من جامت*
عمارت کن مرا آخر که ویرانم بِه جانِ تو

سخن با عِشق می‌ گویم که او شیر وُ من آهویم
چِه آهویم که شیران را نگهبانم بِه جانِ تو

ایا منکر درونِ جان مکن انکارها پنهان
که سرّ سرنبشتت را فرو خوانم بِه جانِ تو

چِه خویشی کرد آن بی‌ چون عجب با این دلِ پُرخون
که ببریده‌ ست آن خویشی زِ خویشانم بِه جانِ تو

تو عیدِ جانِ قربانی وُ پیشت عاشِقان قربان
بکُش در مطبخِ خویشم که قربانم بِه جانِ تو

زِ عشقِ شمسِ تبریزی زِ بیداری وُ شبخیزی
مثالِ ذرّۀ گردان، پریشانم بِه جانِ تو 🌷

بیا ای دِل از اینجا پَر بگیریم
رهِ کاشانۀ دیگر بگیریم

بیا گُم‌ کردۀ دیرینِ خود را
سراغ از لالۀ پرپر بگیریم

زمین گویی غَمی بنهفته داره
سخن ها در دهان ناگفته داره

زِ هر چَشمش هزاران چشمه بجوشه
که در دِل صد شهیدِ خفته داره

بیا ای دِل از اینجا پَر بگیریم
رهِ کاشانۀ دیگر بگیریم 🌷

🌸 تو می آیی، شهیدان نیز باز می گردند و آوینی روایت می کند، فتحِ نهایی را 🌸

هر جا که روم بویِ دِل آرایِ تو بینم*
هر سو نگرم جلوۀ سیمایِ تو بینم

در شمع وُ گُل وُ بلبل وُ پروانه مه وُ مهر*
صد گونه نشان از رُخِ زیبایِ تو بینم

مهرِ تو نه مهریست که از دِل بتوان بُرد*
من خلقِ جهان عاشِق وُ شیدایِ تو بینم

مشتاقِ لقایِ تو نه تنها شده موسی*
که اندر دلِ هر ذرّه تمنّایِ تو بینم

هر چند تو را نیست در آفاق سرایی*
با این همه هر جا نگرم جایِ تو بینم 🌷

زاهدِ خلوت نشین دوش بِه میخانه شد
از سرِ پیمان بِرَفت با سرِ پیمانه شد

صوفیِ مجلس که دی جام وُ قدح می‌ شکست
باز بِه یِک جرعه می، عاقل وُ فرزانه شد

شاهدِ عهدِ شباب آمده بودش بِه خواب
باز بِه پیرانه سر عاشِق وُ دیوانه شد

مُغْبَچه‌ ای می‌ گذشت راهزنِ دین وُ دِل
در پِی آن آشنا از همه بیگانه شد

آتشِ رُخسارِ گُل خرمنِ بلبل بسوخت*
چهرهٔ خندانِ شمع آفتِ پروانه شد

گِریهٔ شام وُ سحر شُکر که ضایع نگشت*
قطرهٔ بارانِ ما گوهرِ یکدانه شد

نرگسِ ساقی بِخوانْد، آیتِ افسونگری
حلقهٔ اورادِ ما مجلسِ افسانه شد

منزلِ حافظ کنون بارگهِ پادشاست*
دِل بَرِ دِلدار رفت، جان بَرِ جانانه شد 🌷

پ.ن:

در دلتَنگیِ تو عاقبت خواهم مُرد آپامه، ای صاحبِ خَنده‌ هایِ زیبا 🖤

مدامم مست می‌ دارد نسیمِ جَعدِ گیسویت*
خرابم می‌ کند هر دَم، فریبِ چشمِ جادویت

پس از چندین شکیبایی شَبی یا رب توان دیدن*
که شمعِ دیده افروزیم در محرابِ ابرویت

سوادِ لوحِ بینش را عزیز از بهرِ آن دارم
که جان را نسخه‌ ای باشد زِ لوحِ خالِ هندویت

تو گر خواهی که جاویدان جهان یکسر بیارایی
صبا را گو که بردارد زمانی بُرقِع از رویت

و گر رسمِ فنا خواهی که از عالم براندازی
برافشان تا فرو ریزد هزاران جان زِ هر مویت

من وُ بادِ صبا مِسکین دو سرگردانِ بی‌ حاصل*
من از افسونِ چَشمت مست وُ او از بویِ گیسویت

زهی همّت که حافظ راست از دنیی وُ از عقبی*
نیاید هیچ در چَشمش بِه جُز خاکِ سرِ کویت 🌷

سلطانِ منی سلطانِ منی*
و اندر دِل وُ جان ایمانِ منی

در من بدمی من زنده شوم*
یِک جان چِه بود صد جانِ منی

نان بی‌ تو مرا زهرست نه نان*
هم آب ِمنی هم نانِ منی

زهر از تو مرا پازهر شود*
قند وُ شکرِ ارزانِ منی

باغ وُ چمن وُ فردوسِ منی*
سرو وُ سمنِ خندانِ منی

هم شاه منی هم ماه منی*
هم لعلِ منی هم کانِ منی

خاموش شدم شرحش تو بگو*
زیرا بِه سخن برهانِ منی 🌷

شورشِ عاشِقان تماشاییست
شوقِ زندانیان تماشاییست

گر نگارم نظر بِه لطف کند
آتشِ نیستان تماشاییست

لب چو بگشاید آن پری رُخسار
رقصِ ما در جهان تماشاییست

پرده چون برکشد زِ چهرۀ ناز
عقلِ دیوانگان تماشاییست

هر شَب این قصه باز می خوانم*
مرگِ پروانگان تماشاییست

بِه شبِ عاشِقان که آذرِ عِشق*
بر دلِ بی دِلان تماشاییست 🕯

عشقِ تو می‌ کِشاندم، شهر بِه شهر، کو بِه کو
مهرِ تو می‌ دواندم، پهنه بِه پهنه، سو بِه سو

سیلِ سرشک وُ خونِ دل، از دِل وُ دیده شد روان
قطره بِه قطره، شط بِه شط، بحر بِه بحر، جو بِه جو

بافته با محبّتم، رشتۀ تار وُ پودِ جان
تار بِه تار، نخ بِه نخ، رشته بِه رشته، پو بِه پو

آن چِه دِل از فراقِ تو کرد بِه من، نمی‌ کند
آتشِ هجرِ من بِه من، آبِ وصالِ او بِه او

نیست جُز او چو بنگری، در صُحفِ ولایِ من
آیه بِه آیه، خط بِه خط، صفحه بِه صفحه، هو بِه هو

بود وُ نبود جُز دِلم، در خَمِ زُلفِ او نهان*
طره بِه طره، خم بِه خم، رشته بِه رشته، مو بِه مو

رفعت وُ شرحِ عشقِ او، تا ننهد، نمی‌ کند
سینه بِه سینه، لب بِه لب، چهره بِه چهره، رو بِه رو 🌷