🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

امشب زِ پشتِ ابرها بیرون نیامد ماه
بشکن قُرُق را ماهِ من، بیرون بیا امشب

اگر چه نزدِ شما تشنۀ سخن بودم
کسی که حرفِ دلش را نگفت، من بودم

دلم برایِ خودم تنگ می شود، آری
همیشه بی خبر از حالِ خویشتن بودم

نشد جواب بگیرم سلام هایم را
هر آنچه شیفته تر از پیِ شدن بودم

چگونه شرح دَهَم عمقِ خستگی ها را؟
اشاره ای کنم انگار کوهکن بودم

من آن زلال پرستم، در آب گندِ زمان
که فکرِ صافیِ آبی چنین لجن بودم

غریب بودم وُ گشتم غریب تر، امّا
دلم خوش است که در غربتِ وطن بودم

عِشق است … عِشق است
عِشق … عِشق … عِشق 🌷

پ.ن:

عجیب است که غم‌ هایِ دنیا می‌ توانند تنها با دیدنِ لبخندِ کسی که دوستش داری ناپدید شوند.

جنگل همۀ شَب سوخت در صاعقۀ پاییز
از آتشِ دامن گیر ای سبز جوان برخیز!

برگ است که می بارد! چشمِ تو نبیند کاش
این منظره را هرگز، در عالمِ رویا نیز

هیهات... نمی دانم این شعله که بر من زد
از آتشِ «تائیس» است یا بارقۀ «چنگیز»!

خاکسترِ من دیگر ققنوس نخواهد زاد؟
و آن هلهله پایان یافت این گونه ملال انگیز!

تا نیمه چرا ای دوست! لاجرعه مرا سرکش
من فلسفه ای دارم یا خالی وُ یا لبریز

مگذار به طوفانم چون دانه به خاکم بخش
شاید که بهاری باز صورِ تو دمد، برخیز 🌷

زمانه وار اگر می‌ پسندیم کر وُ لال
به سنگفرشِ تو این خونِ تازه باد حلال

مجالِ شِکوِه ندارم ولی ملالی نیست
که دوست، جانِ کلامِ من است در همه حال

قسم به تو که دگر پاسخی نخواهم گفت
به واژه‌ ها که مرا بُرده‌ اند زیرِ سؤال

تو فصلِ پنجمِ عمرِ منی وُ تقویمم
به شوقِ توست که تکرار می‌ شود هر سال

تو را زِ دفترِ حافظ گرفته‌ ام یعنی
که تا همیشه زِ چَشمت نمی‌ نهم ای فال

مرا زِ دستِ تو این جانِ بر لب آمده نیز
نهایتی ست که آسان نمی‌ دهم به زوال

خوشا هر آنچه که تو باغ باغ می‌ خواهی
بگو رسیده بیفتم به دامنت، یا کال؟

اگر چه نیستم آری بلورِ بارْفَتَن
مرا ولی مشکن، گاه قیمتی ست سفال

بیا عبور کن از این پُلِ تماشایی
ببین چگونه گذر کرده‌ ام زِ هر چه محال

ببین به جُز تو که پامالِ درّه‌ ات شده‌ ام
کدام قلّه نشین را نکرده‌ ام پامال

تو کیستی؟ که سفر کردن از هوایت را
نمی‌ توانم حتی به بال‌ هایِ خیال 🌷

پ.ن:

از چشمانِ من، به چشمِ دیگری نرو... 🖤

بسوخت جانِ من، این دیدۀ جمال‌ پرست
زِ دست رفت دلِ هرزه‌ گردِ حال‌ پرست

چگونه زین همه حسرت بوَد امیدِ نجات
مَرا که هست همین چشمِ خط‌ و‌ُ خال‌ پرست

نوازشِ نَفَست با من است در همه حال
چه می‌ گریزی از این شاعرِ محال‌ پرست

شبی خیالِ تو از دشتِ خوابِ من بگذشت
دگر به خواب نرفت این دلِ خیال‌ پرست

شُکوه حُزنِ تو را نازم ای بهارِ ملول
که الفتی ست تو را با منِ ملال‌ پرست

بهارِ من به خموشی کنارِ سایه¹ گذشت
چمن سپرده به مرغانِ قیل وُ قال پرست 🌷

پ.ن:

۱. با یاد سفری با امیر‌هوشنگ ابتهاج
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن۲:

در این زمانۀ بی‌ های‌ وُ هویِ لال‌ پرست
خوشا به حالِ کلاغانِ قیل‌ وُ قال‌ پرست

چگونه شرح دهم لحظه‌ لحظۀ خود را
برایِ این‌ همه ناباورِ خیال‌ پرست

به شب‌ نشینیِ خرچنگ‌ هایِ مردابی
چگونه رقص کند ماهیِ زلال‌ پرست

رسیده‌ ها چه غریب وُ نچیده می‌ افتند
به پایِ هرزه‌ علف‌ هایِ باغِ کال‌ پرست

رسیده‌ ام به کمالی که جُز أنا الحق نیست
کمالِ دار برایِ منِ کمال‌ پرست

هنوز زنده‌ ام وُ زنده‌ بودنم خاریست
به چشم تنگیِ نامردمِ زوال‌ پرست (محمّد علی بهمنی) 🖤

از خانه بیرون می زنم امّا کجا امشَب
شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشَب

پشتِ ستونِ سایه ها رویِ درختِ شَب
می جویم امّا نیستی در هیچ جا امشَب

می دانم آری نیستی امّا نمی دانم
بیهوده می گردم به دنبالت، چرا امشَب؟

هر شَب تو را بی جستجو می یافتم امّا
نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشَب

ها ... سایه ای دیدم شبیهت نیست امّا حیف
ایکاش می دیدم به چشمانم خطا امشَب

هر شَب صدایِ پایِ تو می آمد از هر چیز
حتی زِ برگی هم نمی اید صدا امشَب

امشَب زِ پشتِ ابرها بیرون نیامد ماه
بشکن قُرُق را ماهِ من بیرون بیا امشَب

گشتم تمامِ کوچه ها را، یک نفس هم نیست
شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشَب

طاقت نمی آرم، تو که می دانی از دیشَب
باید چه رنجی بُرده باشم، بی تو، تا امشَب

ای ماجرایِ شعر وُ شبهایِ جنونِ من
آخر چگونه سَرکنم بی ماجرا امشَب 🌷

پ.ن:

رفتی وُ نقشِ پایِ تو دیدم گریستم
نامِ ترا زِ هر که شنیدم گریستم

مانندِ کودکی که شود تلخ کامِ او
تا زهرِ دوریِ تو چشیدم گریستم (واقف لاهوری) 🖤

شرمنده‌ ام كه همّتِ آهو نداشتم
شصت و سه سال راه بِه اين سو نداشتم

اقرار می‌ كنم كه من – اين های وُ هویِ گنگ -
ها داشتم هميشه، ولی هو نداشتم

جسمی معطر از نفسی گاه داشتم
روحی بِه هيچ رايحه خوشبو نداشتم

فانوسِ بختِ گم‌ شدگانِ هميشه‌ ام
حتی برای ديدنِ خود، سو نداشتم

وايا بِه من، كه با همۀ هم زبانی‌ ام
در خانواده نيز دعاگو نداشتم

شعرم صراحتی‌ ست دِل‌ آزار، راستش
راهی بِه اين زمانۀ نُه تو نداشتم

نيشم هميشه بيشتر از نوش بوده است
باور نمی‌ كنيد كه كندو نداشتم؟!

می‌ شد كه بندگی كنم وُ زندگی كنم
امّا من اعتقاد بِه تابو نداشتم

آقا شما كه از همه‌ كس باخبرتريد
من جُز سَری نهاده بِه زانو نداشتم

خوانده و يا نخوانده بِه پابوس آمدم؟
ديگر سوالِ ديگری از او نداشتم 🌷

🌸 "حریم حفاظت" (ضامن آهو) اثر استاد محمود فرشچیان 🌸

این شفق است یا فلق، مغرب وُ مشرقم بگو
من بِه کجا رسیده ام، جانِ دقایقم بگو

آینه در جوابِ من، باز سکوت می کند
باز مرا چِه می شود، ای تو حقایقم بگو

جان همه شوق گشته ام، طعنۀ ناشنیده را
در همه حال، خوبِ من، با تو موافقم بگو

پاک کن از حافظه ات، شورِ غزلهایِ مرا
شاعِر مُرده ام بخوان، گورِ علائقم بگو

با منِ کور وُ کر ولی، واژه بِه تصویر مَکش
منظره هایِ عقل را، با منِ سابقم بگو

من که هر آن چِه داشتم، اوّلِ رَه گذاشتم
حال برایِ چون تویی، اگر که لایقم بگو

یا بِه زوال می روم، یا بِه کمال می رسم
یکسره کن کارِ مرا، بگو که عاشِقم بگو 🌷

در دیگران می جویی ام، امّا بدان ای دوست
این سان نمی یابی زِ من، حتی نشان ای دوست

من در تو گُم گشتم، مرا در خود صدا می زن
تا پاسخم را بشنوی، پژواک سان ای دوست

در آتشِ تو زاده شد، ققنوسِ شعرِ من
سردی مکن با اینچنین، آتش بِه جان ای دوست

گفتی بخوان خواندم، اگرچِه گوش نسپردی
حالا که لالم خواستی، پس خود بخوان ای دوست

من قانعم، آن بختِ جاویدان نمی خواهم
گر می توانی یک نفس، با من بمان ای دوست

یا نه تو هم با هر بهانه، شانه خالی کن
از من، من این بر شانه ها، بارِ گران ای دوست

نامهربانی را هم از تو دوست خواهم داشت*
بیهوده می کوشی، بمانی مهربان، ای دوست

آنسان که می خواهد دِلت با من بگو آری
من دوست دارم حرفِ دِل را، بر زبان ای دوست 🌷

پ.ن:

من ردّ بویِ تو را می بوسم آپامه. 🖤

گفتم ای عِشق بیا تا که بسازی ما را
یا نه، ویرانه کنی ساختۀ دنیا را

گفتم ای عِشق چِه بر روزِ تو آمد امروز*
که بِه تشویش سپردی شبِ عاشِق ها را

چه شد آن زمزمۀ هر شبۀ ما ای دوست
چه شد آن صحبتِ هر روزۀ یاران یارا

چشمه ها خشک شد از بس نگرفتی اشکی
همّتی تا که رهایی بدهی دریا را

حیف از امروز که بی عِشق شَب آمد ای عِشق*
کاش خورشیدِ تو آغاز کند فردا را 🌷

نتوان گفت که این قافله وا می‌ ماند
خسته وُ خُفته از این خیل جُدا می‌ ماند

این رَهی نیست که از خاطره‌ اش یاد کنی*
این سفر همرَهِ تاریخ بِه جا می‌ ماند

دانه وُ دام در آن راه فراوان امّا
مرغِ دِل سیر زِ هر دام رها می‌ ماند

می‌ رسیم آخر وُ افسانۀ وا ماندنِ ما
همچو داغی بِه دلِ حادثه‌ ها می‌ ماند

بی صداتر زِ سکوتیم‌، ولی گاهِ خروش
نعرۀ ماست که در گوشِ شما می‌ ماند

بروید ای دِلتان نیمه که در شیوۀ ما
مَرد، با هر چِه ستم، هر چِه بلا می ماند 🌷

پ.ن:

یا رَحمنَ الدُّنْیا وَالاْخِرَه، اَنْتَ کَهْفى

اى مهربانِ دنیا و آخرت، تو پناه مَنی. (حسین‌ بن‌ علی (ع) | دعای عرفه) 💙

پ.ن۲:

تاریخِ زن، آبرو می‌ گیرد
وقتی پلکِ صبوری می‌ گشایی

و نامِ حماسی‌ ات
بر پیشانیِ دو جبهۀ نور، می‌ درخشد: زینب! (سید حسن حسینی) ❤️

پ.ن۳:

رندی از کویِ خرابات صدایی زد وُ رفت
رو بِه صحرایِ جنون، قبله نمایی زد وُ رفت

چَند از قافله پُرسی رَهِ معشوق کجاست؟
باید ای سوخته دِل، دِل بِه هوایی زَد وُ رفت! (ارفع کرمانی) ❤️

🌸 کربلا در کربلا می ماند، اگر زینب نبود؛ اثر: رضا بدرالسماء 🌸

من وُ این دو دستِ بسته، این دلِ بِه خون نشسته
که بِه جرمِ بی گناهی، شده روسیاهو، خسته

چِه کنم غمِ زمونه، رو دِلم آتیش میزاره
مشکله کسی بتونه مثلِ من طاقت بیاره

می دونم می دونم، که زندگی سرابه
می سوزه می سوزه، دِلی که در عذابه*

خدایا خدایا، امّیدِ من، بر آبه
بِه دِل وعده دادم، همش خیال وُ خوابه 🌷

پ.ن:

استاد محمّد علی بهمنی، غزلسرا و ادیبِ توانا و شاعر و ترانه سرایِ خوش گفتار، آسمانی شد.

نشسته‌ اند ملخ‌ هایِ شک بِه برگِ یقینم
ببین چِه زرد مرا می‌ جَوند - سبزترینم!

ببین چگونه مرا ابر کرد - خاطره‌ هایی
که در یکایکشان می‌ شد آفتاب ببینم

شکستنی شده‌ ام اعتراف می‌ کنم امّا
زِ جنسِ شیشهٔ عمرِ تو اَم.. مَزن بِه زمینم

برایِ پَر زدن از تو خوشا مرامِ عقابان
کبوترانه چرا باید از تو دانه بچینم؟

نمی‌ رسند بِه هم، دستِ اشتیاقِ تو وُ من*
که تو همیشه همانی، که من همیشه همینم 🌷

از زندگی از این همه تکرار خسته ام
از های وُ هویِ کوچه وُ بازار خسته ام

دِلگیرم از ستاره وُ آزرده ام زِ ماه
امشَب دگر، زِ هر که وُ هر کار خسته ام

دِل خسته سویِ خانه، تنِ خسته می کِشم
دیگر از این حصارِ دِل آزار خسته ام

از او که گفت یارِ تو هستم، ولی نبود
از خود که بی شکیبم وُ بی یار خسته ام

تنها وُ دِل گرفته بی زار وُ بی امّید
از حالِ من مپرس، که بسیار خسته ام 🌷

می پرسد از من کیستی؟ می گویمش، امّا نمی داند
این چهرۀ گُم گشته در آیینه، خود این را نمی داند!

می خواهد از من فاش سازم خویش را، باور نمی دارد
آیینه در تکرارِ پاسخ هایِ خود، حاشا نمی داند

می گویمش: گُم گشته ای هستم که در این دورِ بی مقصد
کاری بِه جُز شَب کردنِ امروز یا فردا نمی داند

می گویمش: آن قدر تنهایم، که بی تردید می دانم
حالِ مرا جُز شاعری مانندِ من تنها نمی داند

می گویمش، می گویمش: چیزی از این ویران، نخواهی یافت
کاین در غبارِ خویشتن، چیزی از این دنیا نمی داند

می گویم وُ می بینمش او نیز با آن ظاهرِ غمگین
آن گونه می خندد، که گویی هیچ از این غَم ها نمی داند 🌷

من زنده بودم امّا، انگار مُرده بودم
از بس که روزها را، با شَب شمُرده بودم

یِک عمر دور وُ تنها، تنها بِه جُرمِ این که
او سرسپرده می خواست، من دِل سپرده بودم

یِک عمر می شُد آری، در ذره ای بِگُنجم
از بس که خویشتن را، در خود فشُرده بودم

در آن هوایِ دِلگیر، وقتی غروب می شُد
گویی بِه جایِ خورشید، من زخم خورده بودم

وقتی غروب می شُد؛ وقتی غروب می شُد
کاش آن غروب ها را، از یاد بُرده بودم! 🌷

پ.ن:

🔹 استاد محمّد علی بهمنی بِه علتِ سکتۀ مغزی، بار دیگر در بیمارستان بستری شده اند. لطفا برای این چهرۀ برجستۀ فرهنگ و ادبِ کشور یک حمد شفا قرائت کنید.

تا تو هستی وُ غزل هست، دِلم تنها نیست
محرمی چون تو هنوزم بِه چنین دنیا نیست

از تو تا ما سخنِ عِشق همان است كه رفت
كه در این وصف، زبانِ دگری گویا نیست

بعدِ تو قول وُ غزل‌ هاست جهان را، امّا
غزلِ توست كه در قولی از آنِ ما نیست

تو چِه رازی كه بِه هر شیوه تو را می‌ جویم
تازه می‌ یابم وُ بازت اثری پیدا نیست

شَب كه آرام‌ تر از پلک تو را می‌ بندم
در دِلم طاقتِ دیدارِ تو تا فردا نیست

اینكه پیوست بِه هر رود كه دریا باشد
از تو گر موج نگیرد بِه خدا دریا نیست

من نه آنم كه بِه توصیفِ خطا بنشینم
این تو هستی كه سزاوارِ تو باز این‌ ها نیست 🌷

از زندگی، از این همه تکرار خسته‌ ام
از های وُ هویِ کوچه وُ بازار خسته‌ ام

دِلگیرم از ستاره وُ آزرده‌ ام زِ ماه
امشَب دگر زِ هر که وُ هر کار خسته‌ ام

دِل‌ خسته سویِ خانه، تَنِ خسته می‌ کشم
آوَخ! از این حصارِ دِل‌ آزار خسته‌ ام

بی‌ زارم از خَموشیِ تقویمِ رویِ میز
از دنگ دنگِ ساعتِ دیوار خسته‌ ام

از او که گفت: یارِ تو هستم، ولی نبود
از خود که بی‌ شکیبم وُ بی‌ یار، خسته‌ ام

تنها وُ دِل‌ گرفته وُ بیزار وُ بی‌ امّید
از حالِ من مَپرس که بسیار خسته‌ ام 🕯

نشد سلام دهم، عِشق را جواب بگیرم*
غرورِ یخ زده را، رو بِه آفتاب بگیرم

نشد که لحظۀ فرّار مهربان شدنت را
بِه یادگار، برایِ همیشه قاب بگیرم

نشد تقاصِ همه عمر تشنه جانیِ خود را*
بِه جُرعه‌ ای زِ تو از خندۀ سَراب بگیرم

چرا همیشه تو را، ای همه حقیقتم از تو*
من از خیال بخواهم و یا زِ خواب بگیرم

چقدر می شود آیا در این کِرامتِ آبی
شبانه تور بی‌ اَندازم وُ حُباب بگیرم

حِصارِ دَغدغه نَگذاشت تا دقیقه‌ ای از عُمر*
بِه قولِ چشمِ تو حالی هم از شراب بگیرم

خلاصه مثلِ مَتَرسک گُذشت زندگیِ من
نَشُد که عَرصۀ پروازی از عقاب بگیرم 🌷

غزل‌ هایی‌ است با من، مثلِ نوزادانِ بی‌ مادر
اگر چِه هر کدام از دیگری صد بار زیباتر

تماشا می‌ کنم، جان دادنِ تن‌ پاره‌ هایم را
و می‌ دانم بِه پایان می‌ رسم با مصرعِ آخر

تو جانِ شعرِ من هستی وُ می‌ دانم بر آن هستی
که بنشانی مرا در آرزویِ دفتری دیگر

چگونه دشمنی با باورم کردی که بعد از تو
نمی‌ دانم چگونه دوستی‌ ها را کنم باور؟

بِه‌ دست آوردم وُ از دست دادم، پوچ یعنی این
مروری کن، چِه با من کرده‌ ای، ای دستِ بازیگر! 🌷

بهار بهار صدا همون صدا بود، صدایِ شاخه ها وُ ریشه ها بود
بهار بهار چِه اسمِ آشنایی، صدات میاد، امّا خودت کجایی

وا بکنیم پنجره ها رو یا نه، تازه کنیم خاطره ها رو یا نه
وا بکنیم پنجره ها رو یا نه، تازه کنیم خاطره ها رو یا نه

بهار اومد لباسِ نو تنم کرد، تازه تر از فصلِ شکفتنم کرد
بهار اومد با یِه بغل جوونه، عید وُ آورد از تو کوچه تو خونه

حیاطِ ما یِه غربیل، باغچۀ ما یه گلدون، خونۀ ما همیشه منتظرِ یه مهمون
بهار بهار یِه مهمونِ قدیمی، یِه آشنایِ ساده و صمیمی

یه آشنا که مثلِ قصّه ها بود، خواب وُ خیالِ همه بچه ها بود
یادش بخیر، بچگیا چِه خوب بود، حیف که هنوز صبح نشده غروب بود

آخ که چِه زود قلکِ عیدیهامون، وقتی شکست، باهاش شکست دلامون
بهار اومد، برفها رو نقطه چین کرد، خنده بِه دلمردگیِ زمین کرد

چقدر دِلم فصلِ بهار وُ دوست داشت، وا شدنِ پنجره ها رو دوست داشت
بهار اومد، پنجره ها رو وا کرد، من وُ با حسی دیگه آشنا کرد

یِه حرف یِه حرف، حرفهایِ من کتاب شد، حیف که همش سوالِ بی جواب شد
دروغ نگم، هنوز دِلم جوون بود، که صبح تا شَب، دنبالِ آب وُ نون بود 🌷

همین که حک شده تاریخِ سرزمینم بس
قسم بِه نامِ خودت می خورم، همینم بس

تو گربه نه! که تو بامِ کُنامِ شیرانی
همین که رویِ زمینِ تو می‌ نشینم بس

اگر کویری اگر باغ، هیچ فرقی نیست
همین که خار وُ گُلی در وطن بچینم بس

نه نفی رفته، نه توجیه حال وُ آینده
بِه رویِ نقشه اگر کوچکت نبینم بس

تو ریشۀ من وُ اندیشۀ منی، هرگاه
در آفرینِ تو شعری بیافرینم بس 🌷

پ.ن:

این موسیقی با دِلم چِه می کنه 🎼 ❤️

دریغ می‌ کنی از من نگاه را حتّی
و نیز زمزمۀ گاه‌ گاه را حتّی

من وُ تو ره بِه ثوابی نمی‌ بریم از هم
چِرا مضایقه داری گناه را حتّی؟

تو اشتباه بزرگِ منی، ببخشایم
بِه دیده می‌ کِشم این اشتباه را حتّی

بِه من که سبز پرستم چِه گفت چَشمانت؟
که دوست دارم، بختِ سیاه را حتی

بِه دیدنِ تو چنان خیره‌ ام که نشناسم*
تفاوت است اگر راه وُ چاه را حتّی

اگر چِه تشنۀ بوسیدنِ تواَم ای چَشم
بخواه، می‌ کُشم این بوسه‌ خواه را حتّی

بیا، تلالؤ شعرم بر آب‌ ها امشَب
تراش می‌ دهد، الماسِ ماه را حتّی 🌷

بگیر دستِ مرا، تا تبِ تو را بسرایم*
تو را تپنده‌ تر از نبضِ واژه‌ ها بسرایم

نپرس: تازه چِه داری؟، که هر دقیقه، که هر آن
بگیر دستِ مرا وُ بخواه تا بسرایم

مرا بِه قلبِ خود، این متنِ نانوشته ببر تا
نه از حواشی، از قلبِ ماجرا بسرایم

زبانِ دست صمیمی است، ای زبانِ صمیمی
بخواه از تو ببخشید! از شما بسرایم

سکوت کن! که فقط دست‌ ها بِه حرف درآیند
که از زبانِ "غریبان آشنا" بسرایم

چِه بارها بِه یقین می‌ رسم که باید از این پس
در این زمانۀ کَر، شعرِ بی‌ صدا بسرایم

چِه بارها به خودم گفته‌ ام که: شاعرِ ساده!
چِرا، چِرا، بِه هزاران چِرا، چِرا بسرایم؟

و سال‌ هاست بِه خود پاسخی نمی‌ دهم ای دست!
که روزی از تو که حس می‌ کنی مرا، بسرایم 🌷

یخ کرده ام امّا نه از سوزِ زمستان
امّا نه از شَب پرسه هایِ زیرِ باران

یخ کرده ام یخ کردنی در تب، تبی که
جسمم نه دارد باورم، می سوزد از آن

یخ کرده ام امّا تو ای دستِ نوازش
روحِ یخی را با چنین شولا مپوشان

گرمم نخواهی کرد وُ فرقی هم ندارد
یخ بسته ای پوشیده باشد یا که عریان

یخ کرده ام چون قطب، آری این چنین است*
وقتی نمی تابی تو ای خورشیدِ پنهان

یخ کرده ام! یخ کرده ام! جان پناهم!
مگذار فریادت کنم در کوهساران 🌷

حرفی برایِ گفتن اگر بود
ديوارها سكوت نمی‌ كردند

ديوار، ای قامتِ بلند! آيا زبانِ آجریِ تو
در بند بندِ سيمان، محصور مانده‌ است

يا روزگارِ جايزه‌ دارِ ما
حتّی تو را بِه عرصۀ تبليغ خوانده‌ است؟

ديوار! ای قامتِ بلند
آيا سكوت، تنها جوابِ توست؟

دیوار! دیوار!
ای خوش ترین جوابِ تو: آوار 🌷

من با غزلی قانعم وُ با غزلی شاد
تا باد زِ دنیایِ شما قسمتم این باد*

ویرانه نشینم، من وُ بیتِ غزلم را
هرگز نفروشم بِه دو صد خانۀ آباد

من حسرتِ پرواز ندارم بِه دِل آری
در من قفسی هست که می خواهدم آزاد

ای بالِ تخیّل ببر آنجا غزلم را
کَش مردمِ آزاده بگویند مَریزاد

من شاعرم وُ روز وُ شَبم فرق ندارد
آرام چِه می جویی از این زادۀ اضداد؟

می خواهم از این پس همه از عِشق بگویم
یِک عمر عَبَث داد زدم بر سرِ بیداد

مَگذار که دندانزدۀ غَم شود ای دوست
این سیب که ناچیده بِه دامانِ تو افتاد 🌷

ای ردیفِ غزلم، وردِ زبانم، نفسم
حاکمِ گُسترۀ فنِ بیانم، نفسم

تو چِه کردی که دِلم این همه خواهانت شُد؟*
حکم کرده است، فقط با تو بِمانم، نفسم

گوشۀ دنجِ اتاقم، شبِ شعری برپاست
گرمِ چندین غزل پُر هیجان ام، نفسم

بیستون چیست؟ بِگو تا دلِ البرز بِکن
امتحان کُن، بِه گُمانم بتوانم، نفسم

چِه شُده راحتِ من! این همه نا آرامی؟
غرقِ تشویش شُدی، من نگرانم، نفسم

بسته ای بارِ سفر را بِه کُجاها بی من
من که همراه تر از هر چمدانم، نفسم

زندگی بی تو اگر مرگ نباشد زجر است
با تو تنظیم شُده، هر ضربانم، نفسم

شَب سپید است، کنارِ تو تنم نورانی ست
با تو خورشید ترینِ ماه جهانم، نفسم 🌷

گُم گشتۀ تمامِ آرزوهايش
در هاله ای از غُبار، يعنی من

می ميرد وُ زنده می شود آنكه
هر لحظه هزار بار، يعنی من

با نيم جرقه مثلِ باروتی
آمادۀ انفجار، يعنی من

يِك آمدنِ بعيد، يعنی تو*
صد پنجرۀ انتظار، يعنی من 🌷

نمی دانم چِرا؟ امّا تو را هر جا که می بینم
کسی انگار می خواهد، زِ من تا با تو بنشینم

تنِ یخ کرده، آتش را که می بیند، چِه می خواهد؟
همانی را که می خواهم، تو را وقتی که می بینم

تو تنها می توانی، آخرین درمانِ من باشی*
و بی شک دیگران، بیهوده می جویند تسکینم

تو آن شعری که من جایی نمی خوانم که می ترسم
بِه جانت چشمِ زخم آید، چو می گویند تحسینم

زبانم لال! اگر روزی نباشی، من چِه خواهم کرد؟
چِه خواهد رفت، آیا بر من و دنیای رنگینم؟

نباشی تو اگر، ناباورانِ عِشق می بینند
که این من، این منِ آرام، در مُردن بِه جُز اینم 🌷

گُفتم بِدَوم تا تو همه فاصله ها را
تا زودتر از واقعه گویم گله ها را

چون آیینه پیشِ تو نشستم که ببینی
در من اثرِ سخت ترین زلزله ها را

پُر نقش تر از فرشِ دِلم بافته ایی نیست
از بس که گره زد بِه گره حوصله ها را

ما تلخیِ نه گُفتنمان را که چِشیدیم
وقت است بِنوشیم از این پس بله ها را

بُگذار ببینیم بر این جغدِ نشسته
یِک بارِ دگر پَر زدنِ چِلچِله ها را

یِک بار هم ای عشقِ من از عقل میندیش*
بُگذار که دِل حل بکند مسئله ها را 🌷