🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

یا سیّد الانام! درودِ جنابِ تو
وِردِ زبانِ ماست، مَه وُ سال وُ صبح وُ شام

نزدیکتر چه تحفه فرستیم ما زِ دور
در دستِ ما همین صلوات است والسّلام¹ 🌷

«اَلّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد و عجل فرجهم»

پ.ن:

۱. شاعر: بیتِ دوم از کمال‌ الدین اسماعیل اصفهانی است. ممکن است بیتِ اولین نیز از خودِ او باشد. بیتِ مطلعِ این شعرِ کمال‌ الدین چنین است:

ای جُز به احترام، خدایت نبرده نام

وی سلکِ انبیا زِ وجودِ تو با نظام

🟦 ای عزیز! این حدیث را گوش کن که [حضرت] مصطفی علیه‌ السّلام گفت: «من عشق فعفّ و کتم فمات مات شهیدا¹» هر که عاشِق شود و آنگاه [عفّت وَرزَد و] عِشق، پنهان دارد و در عِشق بمیرد، شهید بُوَد. 🌷 «عین‌ القضات همدانی | تمهیدات»

۱- رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله: مَن عَشِقَ فعَفَّ ثُمَّ ماتَ، ماتَ شَهيدا. [كنز العمّال: ۶۹۹۹] پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كه عاشِق شود و خود را پاك نگه دارد و با اين حال بميرد، شهيد مُرده است.

🟥 ملّا ناظم هروی در وقتِ بیرون آمدن از مدینۀ طیّبه گفته:

از درگهت ای رسولِ یثرب مسکن
معذورم اگر به یادم آمد رفتن

نگذاشت مروّت که زِ گردِ حرمت
عطری نرسانم به گریبانِ وطن 🌷

چه عذرخواهیِ زیبا و دلنشینی!

🌸 «اصحاب کساء» اثر: استاد رضا بدرالسماء 🌸

باز از جهانِ حسرتِ دیدار می‌ رسم*
آیینه در بغل به درِ یار می‌ رسم

خوابم بهارِ دولتِ بیدار می‌ شود
هر چند تا به سایهٔ دیوار می‌ رسم

زین یک نفس‌ متاع‌ که‌ بارِ دِل است وُ بس
شورِ هزار قافله در بار می‌ رسم

میخانهٔ حضور خیالِ نگاهِ کیست
جامِ دِماغ دارم وُ سرشار می‌ رسم

نازم به دستگاهِ ضعیفی که چون خیال
در عالمی که اوست منِ زار می‌ رسم

ای رنگهایِ رفته به مژگان غلو کنید
از یک گشادِ چَشم به‌ گلزار می‌ رسم

غافل نی‌ ام زِ خاصیتِ مژدهٔ وصال*
می‌ بالم آنقدر که به دلدار می‌ رسم

هر چند نیست چون ثَمَرَم پایِ اختیار
راهم به منزلی‌ست که ناچار می‌ رسم

جسم‌ِ فسرده‌ را سر وُ برگِ طلب‌ کجاست
دِل آب می‌ شود که به رفتار می‌ رسم

شبنم به غیرِ سجده چه دارد به پایِ گُل
من هم در آن چمن به همین کار می‌ رسم

بیدل چنانکه سایه به خورشید می‌ رسد*
من نیز رفته رفته به دلدار می‌ رسم 🕯

پ.ن:

هم جور کِشَم بتا و هم بستیزم
با مهرِ تو مهرِ دیگری نامیزم

جانی دارم که بارِ عِشقت بکشد
تا در سرِ کارت نکنم نگریزم

برگرفته از کتاب «لوایح» / عین‌ القضات همدانی

🟦 سودایِ عِشق از زیرکیِ جهان بهتر ارزد و دیوانگیِ عِشق بر همه عقل‌ها افزون آید. هر که عِشق ندارد مجنون و بی‌ حاصل است.

🟥 هر که عاشِق نیست خودبین و پُرکین باشد و خود رأی بود. عاشِقی بی‌ خودی و بی‌ راهی باشد. دریغا همه جهان و جهانیان کاشکی عاشِق بودندی تا همه زنده و با درد بودندی. 🌷

🟦 تُرا ای محمّد از بَهرِ خود بَرگزیدیم. دریغا از بهرِ خود محمّد را آفرید تا مونس و هم سِر او باشد و جملۀ موجودات از بَهرِ محمّد (ص) آفرید. دریغا جملۀ عالم، غذایِ باز آمد و باز غذایِ تماشایِ سلطان آمد که گنجشک از برایِ باز و باز از برای صیدِ سلطان. باز صیدِ خود را جُز به تختِ سلطان نگیرد و رها نکند. چه می‌‬ شنوی؟! محمّد بازِ الهی آمده است و جملۀ موجودات گنجشک و صیدِ محمّد آمده است.

🟥 و خدا مِنّت نَهاد بر مؤمنان به فرستادنِ محمّد از نزدِ خود بِدیشان. تا پیغامبر چه کند؟ احوالِ آخرت همه بیان کند ایشان را، و شرحِ طاعات و معاصی به تمامی بکند، و بیانِ حلال و حرام بکند: و یکی را واجب کند و یکی را مندوب گرداند؛ و آن باشد که دل‌ هایِ عالمیان از خبایثِ معصیت و رذایلِ صفاتِ ذمیمه، پاک کند که جملۀ صفاتِ ذمیمه، سببِ راهِ شقاوتِ آخرت باشد.»

🟩 آنست که همه طاعات و اوصافِ حمیده را بیان کند تا عمومِ عالمیان بدانند و کسب کنند تا راهِ سعادت روند. امّا منّت نهادنِ مصطفی بر امّتِ خود، نه از بهرِ این باشد، از بهرِ آن بود که، از نفسِ محمّد آمدند زیرا که اگر از نفسِ محمّد نبودندی، این کمالیّت نداشتندی و چون دیگر خلق بودندی. 🌷

پ.ن:

نور نَتابد مگر از جَمال مُحمّد. مبعثِ رسول اکرم صلوات الله علیه و آله مبارک باد. "اللهم صل علی محمّد و آل محمّد و عجل فرجهم"

🟦 ای عزیز! این حدیث گوش دار که مصطفی علیه السلام گفت: هر که عاشِق شود و آنگاه عِشق پنهان دارد و بر عِشق بمیرد، شهید باشد. هر چند می کوشم که از عِشق در گذرم، عِشق مرا شیفته و سرگردان می دارد و با این همه، او غالب می شود و من مغلوب. با عِشق کی توانم کوشید!

کارم اندر عِشق مشکل می شود
خان وُ مانم در سرِ دِل می شود

هر زمان گویم که بگریزم زِ عِشق
عِشق پیش از من به منزل می شود

🟥 دریغا عِشق فرضِ راه است همه کس را. دریغا اگر عشقِ خالق نداری باری عشقِ مخلوق مهیا کن تا قدرِ این کلمات تو را حاصل شود. دریغا از عِشق چه نشان شاید داد و چه عبارت توان کرد! در عِشق قَدَم نهادن کسی را مسلَّم شود که با خود نباشد و ترکِ خود بکند و خود را ایثارِ عِشق کند. عِشق آتش است هر جا که باشد جُز او رَختِ دیگری ننهد. هر جا که رسد، سوزد و رنگِ خود گرداند.

در عِشق کسی قَدَم نهد کِش جان نیست
با جان بودن به عِشق در سامان نیست

درماندۀ عِشق را از آن درمان نیست
کانگشت بر هر چه بر نهی عِشق آن نیست

🟩 ای عزیز! به خدا رسیدن فرض است و لابد هر چه به واسطۀ آن به خدا رسند فرض باشد به نزدیک طالبان. عِشق بنده را به خدا رساند، پس عِشق از بهرِ این معنی فرضِ راه آمد. 🌷

🟦 ای عزیز! ندانم که عشقِ خالق گویم و یا عشقِ مخلوق. عِشق ها سه گونه آمد، امّا هر عِشقی درجاتِ مختلف دارد: عِشقی صغیر است و عِشقی کبیر و عِشقی میانه. عشقِ صغیر، عشقِ ماست با خدای تعالی، و عشقِ کبیر، عشقِ خداست با بندگانِ خود. عشقِ میانه دریغا نمی‌ یارم گفتن که بس مُخْتصرْ فهم آمده‌ ایم! امّا ان شاءاللّه که شمّه ‬ای بِه رمز گفته شود.

🟥 ای عزیز معذوری که هرگز «کهیعص» با تو غمزه ‬ای نکرده است تا قدرِ عِشق را بدانستی. ای عزیز! آفتاب که در کمالِ اشراقِ خود جلوه کند، عاشِق را از آن قوّتی و حظّی نباشد؛ و چون در سحابْ خود را جلوه کند، قرار و سیری نیاید. از مصطفی علیه السلام، بشنو که می‬ گوید: این حجاب ها از نور و ظلمت خواص را باشد؛ امّا خواصِ خواص را حجاب هایِ نور، صفت هایِ خدا باشد؛ و عوام را جُز از این حجاب ها باشد.

🟪 هزار حجاب باشد: بعضی ظلمانی و بعضی نورانی. ظلماتی چون شهوت و غَضَب و حِقْد و حَسَد و بُخل و کبر و حُبّ مال و جاه و ریا و حِرصْ و غَفْلَت الی سایر الاخلاق الذّمیمه، و حجاب هایِ نورانی چون نماز و روزه و صَدَقه و تَسْبیح و اَذکار، الی سایر الاخلاق الحمیده.

🟦 ایمان خود همه این است: الایمان نصفان؛ نصف صبر و نصف شُکر. صبر در فِراق و شُکر در وصال. 🌷

🟦 تا از خود پرستی فارغ نشوی، خدا پرست نتوان بودن؛ تا بنده نشوی آزادی نیابی؛ تا پُشت بر هر دو عالم نکنی بِه آدم و آدمیّت نرسی؛ و تا از خود نگریزی بِه خود نمی رسی؛ و اگر خود را در راه خدا نبازی و فدا نکنی، مقبولِ حضرت نشوی؛ و تا پای بر همه نزنی و پُشت بر همه نکنی، همه نشوی و بِه جمله راه نیابی؛ و تا فقیر نشوی غنی نباشی؛ و تا فانی نشوی، باقی نباشی.

🟥 دریغا! عِشق فرضِ راه است همه کس را. دریغا اگر عشقِ خالق نداری، باری عشقِ مخلوق مهیا کن تا قدرِ این کلمات تو را حاصل شود. دریغا از عِشق چه توان گفت، و از عِشق چه نشان شاید داد و چِه عبارت توان کرد! در عِشق قَدَم نهادن، کسی را مسلَّم شود که با خود نباشد و ترکِ خود بکند و خود را ایثارِ عِشق کند. عِشق، آتش است، هر جا که باشد جُز او رختِ دیگری ننهد، هر جا که رسد، سوزد و بِه رنگِ خود گرداند. 🌷

پ.ن:

رسد بِه دامنِ خورشید دستِ آن شبنم
که دِل زِ عالمِ پُر رنگ وُ بو تواند شست

درین بساط بِه جُز شربتِ شهادت نیست
مِیی که تلخیِ مرگ از گلو تواند شست (صائب تبریزی) 💔

پ.ن۲:

روندگانِ طریقِ تو راه گُم نکنند
که نورِ چشمِ امّید وُ چراغِ ایمانی

هزار فکرِ حکیمانه چاره جست وُ نشد
تویی که دردِ جهان را یگانه درمانی (هوشنگ ابتهاج) 💔

پ.ن۳:

ماییم وُ شکستِ دِل وُ ویرانیِ خاطر

یک خاطر وُ صد گونه پریشانیِ خاطر (میرزا قاسم) 💔

پ.ن۴:

🔹 خدایا مرگِ ما رو شهادت در کنارِ بهترین بندگانت قرار بده، بِه نحوی که بدترین بندگانت از خوشحالی زوزه بکشند و هلهله کنند. راه حقّ پیمودنی است چِه رهروانِ آن کم باشند چِه زیاد! خدای را شکر که دشمنانِ ما را یک مشت هرزه و پتیاره و سلیطه قرار داد، که برای زدنِ دینِ اسلام می‌ گویند: دینِ ما انسانیّت است.. اینها که دین‌ِ شان انسانیّت است، دین‌ِ شان نفسانیّت است؛ و با فریب‌ خوردگی یا بدذاتی، بِه دشمنی با آن پرداخته‌ اند بی‌ دین‌ ها..

🔹 در زیارت‌ نامۀ آقا امام رضا (ع) می‌ خوانیم: قتل الله من قتلک بالأیدی و الألسن. در ذهنم می‌ رود: نفرین بر آن زبان‌ هایی که در تمامِ این سال‌ ها بر آن سید خادم‌ الرضا شمشیر کشیدند. نهضت زنده است چون هنوز شهید می‌ دهد. صندلی رو خالی گذاشت و دنیا رو داد بِه دنیا دوست ها؛ اگه پُشتِ میز نشین بودی این همه دِل گرفتارت نبود. مردم بِه خوبی در مراسمِ تشییع، پاسخِ شادیِ رسانه هایِ مزدور و اجنبی رو خواهند داد. شهیدِ جمهور خداحافظ. 💔

🟦 ای عزیز معرفتِ خود را ساخته کن، که معرفت در دنیا، تخمِ لقاء الله است در آخرت. چِه می‌ شنوی؟ می‌ گویم هر که امروز با معرفت است، فردا با رؤیت است، از خدا بشنو "وَ مَنْ کان فی هذه الدُنیا اُعمی فهو فی الآخرهِ أعمی و أضلُّ سبیلا". هر که در دنیا نابیناست از معرفتِ خدا، در آخرت نابیناست از رؤیتِ خدا.

🟥 از مصطفی علیه السلام بشنو که گفت: یکی در قیامت گوید که یا رب، ندا آید که مرا مخوان که تو خود در دنیا مرا نشناختی، "لأنَّکَ لم تعرفنی فی الدار الدنیا"، پس در آخرتم چگونه شناسی؟ "نَسَوا اللهَ فَانساهُم أنفُسَهم" همین معنی دارد.

🟪 هر که نفسِ خود را فراموش کند، او را فراموش کرده باشد و هر که نفسِ خود را یاد آرد، او را با یاد آورده باشد، "مَنْ عَرَفَ نَفْسَه عَرَفَ ربّه، وَ مَنْ عَجزِ عن مَعْرفه نفسِه فَأَحری أن یَعْجَزَ عن معرفهِ ربِه". سعادتِ ابد در معرفتِ نفسِ مرد، بسته است؛ بِه قدرِ معرفتِ خود هر یِک را از سعادت نصیب خواهد بود. 🌷

🟦 و گفت: چون مرا یاد کنی جانِ من فدایِ تو باد، و چون دلِ من تو را یاد کند، نفسِ من فدایِ دلِ من باد!؛ و گفت: چون مرا یاد کنی جانِ من فدایِ تو باد؛ و چون تواَم درد کنی، شفا که دهد؟؛ و گفت: الهی، مرا تو آفریدی، برایِ خویش آفریدی، از مادر برایِ تو زادم، مرا بِه صیدِ هیچ آفریده مکن! 🌷

پ.ن:

گفت: بِباید ترسیدن از آن خدای که داند فردا، چِه خواهد بود. در معنیِ این حدیث هیچ پِی نمی‌ بَرم، والسلام والحمداللهِ رب العالمین، و صلواته علی محمّد و آله اجمعین. (عین‌ القضات همدانی) 💙

🟦 کارِ طالب آن است که در خود جُز عِشق نطلبد، وجودِ عاشِق از عِشق است، بی عِشق چِگونه زندگانی کند؟ حیات از عِشق می شناس و ممات بی عِشق می یاب. ای دوست آن عالَم، همه حیات در حیات است و این عالَم، همه موت در موت. تا از موت نگذری بِه حیات نرسی. حیاتِ دیگر بِه جُز این حیاتِ قالب می شناس.

🟥 سالك بايد دوبار بزاید: یک بار از مادر، که خود را و این جهان را فانی بیند، و یک بار دیگر از خود بزاید تا آن جهانِ باقی و خدا را ببیند. موت، فراق و هجران باشد و حیات، لقاء و شوق، وجودِ عاشِق از عِشق است، بی عِشق چِگونه زندگی کند. حیات را از عِشق بشناس و ممات را از بی عِشق.

🟪 عاشِق را حساب با عشِق است، با معشوق چِه حساب دارد؟ مقصودِ وی عِشق است و حیاتِ وی از عِشق باشد، و بی عِشق، او را مرگ باشد. در این حالت وقت باشد که خود را نیز فراموش کند که عاشِق وقت باشد که از عِشق چندان غصّه و درد و حسرت بیند که نه در بندِ وصال باشد، و نه غمِ هجران را خورد، زیرا که نه از وصال او را شادی آید، و نه از فراغ او را رنج و غَم نماید. همۀ خود را بِه عِشق داده است. 🌷

پ.ن:

بِنشين با عِشق تا گُل رويد زين شبِ خزانی (فریدون مشیری) ❤️

🟦 هر چِه می نویسم، پنداری دِلم خوش نیست و بیش‌ ترِ آنچِه در این روزها نِبِشتم، همه آن است که یقین ندانم که نِبِشتَنش بهتر است از نانِبِشتَنش. ای دوست! نه هر چِه درست و صواب بود، روا بوَد که بگویند، و نباید در بحری افکنم خود را که ساحلش پدید نبوَد، و چیزها نویسم، بی‌ خود که چون واخود آیم بر آن پشیمان باشم و رنجور!

🟥 ای دوست! می‌ ترسم و جایِ ترس است از مَکرِ سرنوشت! حقّا و بِه حُرمتِ دوستی که نمی‌ دانم، این که می‌ نویسم راهِ سعادت است که می‌ روم یا راه شقاوت؟، و حقّا که نمی‌ دانم این که نِبِشتم طاعت است یا معصیت!، کاشکی، یکبارگی نادان شدمی تا از خود خلاصی یافتمی!، چون در حرکت و سکون چیزی نویسم، رنجور شوم از آن بِه غایت!، و چون در معامِلت راه خدا چیزی نویسم هم رنجور شوم.

🟪 چون احوالِ عاشِقان نویسم، نَشاید!، چون احوالِ عاقلان نویسم هم نَشاید!، و هر چِه نویسم، نَشاید!، و اگر هیچ ننویسم هم نَشاید!، و اگر گویم، نَشاید! و اگر خاموش گردم هم نَشاید!، و اگر این واگویم، نَشاید!، و اگر وا نگویم هم نَشاید!؛ و اگر خاموش شوم هم نَشاید. 🌷

پ.ن:

منم همینطور آقایِ عین‌ القضات

منم همینطور ..

🟦 حرفِ او دربارۀ نماز این است که نماز بِه عادت عبادت نیست. راهِ مردان که اصنامِ عادت را پاره پاره کردند، دیگر است و راهِ مخنثان، نامردان و مُدّعیان که صَنمِ عادت را معبودِ خود کردند، دیگر؛ اگر بر راه پدران بودن واجب بودی و راست بودی، ابراهیمِ خلیل بِه راه آذر بودی؛ چِه پنداری، راه نماز کاری آسان است: نماز قیامی بِه عادت و رکوعی بِه عادت و سجودی بِه عادت؟ هرگز. از علاماتِ محبّت، کثرتِ ذکرِ محبوب است و نماز ذکرِ محبوب است. 🌷

🟦 ای دوست! نصیحتی بشنو که بِه هر حال که باشی نومید مگرد؛ چندانکه خواهی جبّاری و قهّاری هست و چندانکه نتوانی دانستن کَرَم و رحمت هست؛ در هر مقام که باشی دادِ آن مقام از خود می ده، و حالی در این مقام هستی چندانکه که توانی خیر می کُن با مسلمانان؛

🟥 و از دودِ دلِ بیچارگان و درماندگان بَر حذر باش؛ و اگر هزار کبیره در روزی بكنی، و يك صغيره دست بتوان داشتن، بدار؛ و نباید شیطان ترا در این مقلطه افکند؛ و اگر بِه پُریِ آسمان و زمین کبایر داری، رحمتِ او بیشتر از آن است؛ و اگر بِه پُریِ آسمان و زمین طاعت داری، در جنبِ عدلِ او ذرّه یی مشناس. 🌷

🟦 این شیفته را مدتی حالتی و وقتی روی نمودی که اندر سالی چند اوقات نامِ خدای تعالی بر زبان نتوانستمی راندن تا جمال، ن و القلم و ما یَسْطَرونَ، این بیچاره را بنواخت، و قبول کرد و گفت: بگو قل هو الله احد.

🟥 چِه توانی دانستن که این در کدامِ مقام باشد و در کدامِ حالت شاید گفتن؟! خواندنِ حقیقی آن باشد که خدا را بِه خدا خوانی؛ و قدیم را بِه زبانِ محدث و آفریده خواندن حقیقی نبود.

🟪 از آن بزرگ نشنیده‌ ای که گفت: من عرف الله لا یقول الله و من قال الله لا یعرف الله؛ گوش دار تا بدانی که چِه می‌ گوید: گفت: هر که خدا را شناسد هرگز نگوید که الله و هر که الله را بگفت خدا را نشناخت و نشناسد؛ چِه دانی که خدا را بِه خدا چگونه تَوانی خواندن! تا نقطه نشوی، الله گفته نباشی. 🌷

🟦 ای دوستِ عزیز! بدان که رنج در خورِ اشتیاق بوَد و اشتیاق در خورِ عِشق؛ و هر چند عِشق بِه کمال‌ تر بوَد، اشتیاق بیشتر بوَد؛ چِه اشتیاق در فراقِ معشوق بوَد و اُنس و راحت در وصالِ معشوق؛ و هر چند که مرد عاشق‌ تر بوَد، لذتِ انس در وصال و رنجِ اشتیاق در فراق بیش بوَد؛ بِه‌ قدرِ آنکه وجودِ چیزی موجبِ راحت بوَد، عدمِ آن موجبِ رنج بوَد؛ و اینجا می‌ دان که بِه قدرِ آسایش که از لذاتِ دنیاوی هست، رنجی پس از مرگ خواهد بود.

🟦 ای عزیز بدان که، راهِ خدا نه از جهت راست است و نه از جهت چپ، و نه بالا و نه زیر، و نه دور و نه نزدیک، راهِ خدا در دِل است و یِک قدم است؛ مگر از مصطفی علیه السلام نشنیده ای که او را پرسیدند: ˈخدا کجاست؟ˈ گفت:ˈدر دلِ بندگان خدا.ˈ 🌷

پ.ن:

تو را در بوتۀ عشق نهند
تا آتش، تو را سوخته گرداند

چون سوخته شدی، نور باشی
و خودِ نورِ تو باطل است و نورِ وی حق و حقیقت

نورِ او تاختن آرد، نورِ تو مضمحل شود و باطل گردد
همه نورِ وی باشی 🌷

🟦 دریغا چِه می‌ شنوى؟ این دیوانه خدا را دوست داشت؛ محکِ محبَّت دانى که چِه آمد؟ یکى بلا و قهر، و دیگر ملامت و مذلّت؛ گفتند: اگر دعوىِ عشقِ ما می کنى، نشانى باید؛ محکِ بلا و قهر و ملامت و مذلّت، بر وى عرض کردند؛ قبول کرد، در ساعت، این دو محک گواهى دادند که نشانِ عِشق صدق است؛ هرگز ندانى که چِه می‌ گویم! در عِشق جفا بباید، و وفا بباید تا عاشِق، پختۀ لطف و قهرِ معشوق شود؛ و اگر نه، خام باشد و از وى چیزى نیاید. 🕯

عاشِق شدن آیینِ چو من شیداییست
ای هر که نه عاشِقست او خود راییست

در عالمِ پیر هر کجا برناییست
عاشِق بادا که عِشق خوش سوداییست 🌷

🟦 ای عزیز، پروانه، قوّت از عشقِ آتش خورد، بی آتش قرار ندارد و در آتش وجود ندارد تا آنگاه که آتشِ عِشق او را چنان گرداند که همۀ جهان آتش بیند؛ چون بِه آتش رسد، خود را بر میان زند؛ خود نداند فرقی کردن میانِ آتش و غیرِ آتش، چِرا؟ زیرا که عِشق، همه خودِ آتش است. 🕯

اندر رهِ عِشق، حاصلی باید وُ نیست
در کویِ امید، ساحلی باید وُ نیست

گفتی که بِه صبر، کارِ تو نیک شود
با صبر تو دانی، که دِلی باید وُ نیست 🕯

دِلتنگ‌ تر از دهانِ تنگِ تو شدم
باریک‌ تر از فسون وُ رنگِ تو شدم

بیمار من از بیهُده جنگِ تو شدم
دریاب مرا که نام وُ ننگِ تو شدم 🕯

🟦 طالب باید که خدا را در هر چِه داند و بیند نجوید؛ راهِ طالب خود در اندرونِ اوست، راه باید که در خود کند؛ و فی اَنفسکم اَفلا تُبصرون؛ هیچ راه بِه خدا نیست بهتر از راه دِل؛ القلبُ بیتُ اللّه. 🌷

🟦 سعادت از مُحبّتِ خدا خیزد که غالب گَردد بر همۀ مُحبّت‌ ها؛ و علامتِ غلبتِ محبّتِ خدا آن بُود که محبوباتِ دیگر را در او تَواند باخت؛ اگر نتواند باخت، هنوز محبّتِ غیری بر او غالب است نه محبّتِ خدا؛ مال، جاه، حیات و.. همه محبوبات است. 🌷

دوش آن بتِ من دست در آغوشم کرد
بگرفت وُ بِه‌ قهر حلقه در گوشم کرد

گفتم صنما زِ عشقِ تو بخروشم
لب بر لبِ من نهاد وُ خاموشم کرد. 🌷

🟦 دریغا عاشِق را بلایِ سخت‌ تر و عظیم‌ تر از آن نباشد که از رویِ معشوق دور اُفتد، و بِه هجران مبتلا شود؛ و آنگاه با نااهلان گرفتار شود، او را دو بلا باشد: یِکی فراقِ معشوق، و دیگر دیدنِ نااهلان. 🌷

نادیده هر آن کسی که نامِ تو شنید
دِل، نامزدِ تو کرد وُ مهرِ تو گُزید

چون حسن وُ لطافتِ جمالِ تو بدید
جان بر سرِ دِل نهاد وُ پیشِ تو کشید 🌷

از حالم اگر عالمیان بی‌‌ خبرند؛ از عالمم آن بس که تو حالم دانی. 🌷

هر چِه دلبندِ توست، خداوندِ توست و هر چِه هوایِ توست خدایِ توست. 🌷