🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

آرام زِ خویشتن جُدا خواهم کرد
جان از قِبَل تو در فنا خواهم کرد

تو پنداری تو را رها خواهم کرد؟!
تا جان دارم تو را وفا خواهم کرد 🌷

چند گویی؟ که نشنوندت راز
چند جویی؟ که می‌ نیابی باز

بد مکن خو، که طبع گیرد خو
ناز کم کن، که آز گردد ناز

از فراز آمدی سبک بِه نشیب
رنج بینی که بَرشَوی بِه فراز

بیشتر کن عزیمتِ چون برق
در زمانه فکن چو رعد آواز

راست کن لفظ و استوار بگوی
سره کن راه و پس دلیر بتاز

خاکِ صِرفی، بِه قعرِ مرکز رو
نورِ محضی، بر اوجِ گردون تاز

تا نیابی مرادِ خویش، بکوش
تا نسازد زمانه با تو، بساز

گر عقابی، مگیر عادتِ جغد
ور پلنگی، مگیر خویِ گراز

بِه کم از قدرِ خود مشو راضی
بین که گنجشک می‌ نگیرد باز

بر زمینِ فراخ دِه ناورد
بر هوایِ بلند کن پرواز

گر تو سنگی، بلایِ سختی کِش
ور نه‌ ای سنگ، بکشن و بگداز

چند باشی بِه این آن مشغول؟
شرم دار و بِه خویشتن پرداز 🌷

دِلم زِ انُدهِ بی‌ حدّ همی نیاساید*
تنم زِ رنجِ فراوان همی بفرساید

بخارِ حسرت چون بر شود زِ دِل بِه ‌سرم*
زِ دیدگانم بارانِ غَم فرود آید

زِ بس غَمان که بدیدم چنان شدم که مرا*
از این پس ایچ غَمی پیشِ چشم نگراید

دو چشمِ من، رُخِ من زرد دید، نتوانست*
از آن بِه ‌خونِ دِل آن را همی بیالاید

که گر ببیند بد خواه رویِ من، باری
بِه ‌چشمِ او رُخِ من زرد رنگ ننماید

زمانه‌ بد هر جا که فتنه ‌ای باشد
چو نو عروسش در چشمِ من بیاراید

چو من بِه ‌مهر دلِ خویشتن در او بندم*
حجاب دور کند، فتنه ‌ای پدید آید

فغان کنم من از این همّتی که هر ساعت
زِ قدر وُ رتبت سر بر ستارگان ساید

زمانه بِربود از من هر آنچِه‌ بود مرا*
بِه‌ جُز که محنتِ من، نزدِ من همی پاید

لقب نهادم از این روی فضل را محنت
مگر که فضلِ من از من زمانه بِرباید

فلک چو شادی می ‌داد مر مرا بشمرد
کنون که می ‌دهدم غَم همی نپیماید

چو زاد سرو مرا راست دید در همه‌ کار
چو زاد سروم از آن هر زمان بپیراید

تنم زِ بارِ بلا زآن همیشه ترسان است
که گاه‌ گاهی چون عندلیب بسراید

چِرا نگرید چَشم وُ چِرا ننالد تن؟*
چگونه کم نشود صبر وُ غَم نیفزاید؟

که دوستدارِ من از من گرفت بیزاری
بلی و دشمن بر من همی ببخشاید

اگر ننالم گویند نیست حاجتمند
وگر بنالم گویند ژاژ می ‌خاید

غَمین نباشم از ایرا خدایِ عزّوجلّ*
دری نبندد تا دیگری بنگشاید 🕯