🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

عشقِ جانان در میانِ جانِ ماست
گنجِ معنی در دلِ ویرانِ ماست

ما به دردِ دِل، گرفتار آمدیم
وین عجب کاین دردِ دِل درمانِ ماست

هر کسی را کفر وُ ایمانی بوَد
زُلفِ رویش کفر وُ هم ایمانِ ماست

زاهدی باری به شأنِ عقلِ تو است
عِشق بازی آیتی در شأنِ ماست

ما به عشقِ او به میدان آمدیم
گویِ عالم در خَمِ چوگانِ ماست

از شرابِ نابِ بی غَش سَرخوشیم
مستیِ ما از مِیِ جانانِ ماست

در سماعِ عارفان در کنجِ دِل
زُهره قوّال وُ قمر رقصانِ ماست

سیّدِ خلوت سرایِ وحدتیم
نعمت الله از دِل وُ جان آنِ ماست 🌷
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

قابلِ نور الهی جانِ ماست
این چنین جانِ خوشی جانانِ ماست

جامِ آبی از حبابِ ما بنوش
زآنکه او سرچشمهٔ حیوانِ ماست

قرصِ ماه وُ کاسهٔ زرّینِ مهر
روز وُ شَب آرایشی بر خوانِ ماست

عقل مخمور است وُ ما مست وُ خراب
عِشقبازی آیتی در شأنِ ماست

ما به او وُ او به ما پیدا شده
جمله عالم آنِ او، او آنِ ماست

هفت دریا را چو موجی دیده ایم
غَرقه در دریایِ بی پایانِ ماست

خوش خراباتی وُ بزمی چون بهشت
سیّدِ ما ساقیِ رِندانِ ماست 🌷

🌸 به یاد شهید ادواردو (مهدی) آنیلی 🌸

ایها العُشاق، کویِ عِشق میدانِ بَلا است*
تا نپنداری که کارِ عاشِقی بادِ هوا است

کی تواند هر کسی رفتن طریقِ عِشق را
ز انکه هم در منزل اوّل فنا اندر فنا است

بی ملامت پای در کویِ غمش نتوان نهاد
رهروی کو بی ملامت می رود آیا کجا است

عِشق می ‌ورزی نخست از سر برون کُن خواجگی
شاه اگر در کویِ عِشق آید، در این صورت گدا است

نعمت الله از سرِ صدق وُ صفا در نِه قدم
ره روی کاینجا بِه عِشق آید، صفا اندر صفا است 🌷

گوهرِ دریایِ ما را، آبروئی دیگر است
نوش کن جامِ میِ ما، کز سبوئی دیگر است

گفتهٔ مستانۀ ما، ملکِ عالم را گرفت
گوش کن، بشنو خوشی، کاین گفتگوئی دیگر است

دیگران فردوس می خواهند وُ ما دیدارِ یار*
همّتِ عالیِ ما را، جستجوئی دیگر است

خرقهٔ خود را بِه جامِ می، نمازی کرده ایم
نزدِ رندان این طهارت شست وُ شوئی دیگر است

رنگِ عِشق وُ بویِ معشوقست رنگ وُ بویِ ما*
در میانِ عاشِقان این رنگ وُ بوئی دیگر است

ما بِه جاروبِ مژه خاکِ درش را رُفته ایم
لاجرم ما را درین در آبروئی دیگر است

سید از دنیا برفت وُ نعمة الله را گذاشت
گرچِه آن می کهنه است، اینجا سبوئی دیگر است 🌷

بی حضورِ عشقِ جانان راحتِ جان هیچ نیست*
بی هوایِ دُرد¹ دردش صافِ درمان هیچ نیست

در خراباتِ مغان جامِ شرابی نوش کن
تا بدانی با وجودش کآبِ حیوان هیچ نیست

پیش از این در خلوتِ جان غیرِ جانان بار داشت
این زمان در خلوتِ جان غیرِ جانان هیچ نیست

دیدهٔ جانم بِه نورِ طلعتِ او روشنست
غیرِ نورِ رویِ او را دیدهٔ جان هیچ نیست

زُلف وُ رویش را نگر از کفر وُ ایمان دم مزن
با وجودِ زُلف وُ رویش کفر وُ ایمان هیچ نیست

ما سَوی الله جُز خیالی نیست ای یارِ عزیز
بگذر از نقشِ خیال غیرِ او کان هیچ نیست 🌷

پ.ن:

💢 ۱. دُرْدْ: رسوب و ته نشستِ مایعات، بِه ویژه شراب

محبوبِ دِل وُ راحتِ جانی چِه توان کرد
سلطانِ همه خلقِ جهانی چِه توان کرد

از ساده دِلی آینه بنمود جمالت
در آینه بر خود نگرانی چِه توان کرد

تو پادشه مائی وُ ما بندهٔ فرمان
گر زانکه بخوانی وُ برانی چِه توان کرد

ما عشقِ تو داریم وُ تو را میل بِه ما نیست*
مائیم چنین وُ تو چنانی چِه توان کرد

عمریست که ما را بِه غمِ عِشق نشاندی
گر باقی عمرم بنشانی چِه توان کرد

ما نقشِ خیالِ تو کشیدیم بدیدیم
گر زانکه تو این نامه نخوانی چِه توان کرد

پنهان شدن از دیدهٔ سید نتوانی
چون نور بِه هر دیده عیانی چِه توان کرد 🌷

عِشق آمد وُ جامِ می بِه دستش
جانم بِه فدایِ چشمِ مستش

برخواست بلا وُ فتنه بنشست
از قد بلند وُ زُلفِ پستش

بنشست بِه تختِ دِل چو شاهی*
یا رب چِه خوشست این نشستش

صد توبه بِه یِک کرشمه شکست
سرمستیِ چشمِ می پرستش

ای عقل برو که عشقِ سرمست
عهد من وُ توبه هم شکستش

در مذهبِ عِشق هیچ بد نیست
نیک است هر آنچِه عِشق هستش

رندیم وُ حریفِ نعمت الله
سر بر قدم وُ بِه دستِ دستش 🌷

دولتِ عِشق بِه هر بی سر وُ پائی نرسد
پادشاهیِ دو عالم بِه گدائی نرسد

نرسد در حرمِ کعبهٔ وصلِ محبوب
هر محبی که بر او جور وُ جفائی نرسد

نوش کُن دُردی دردش که دوایِ جانست
دُردی درد نخورده بِه دوائی نرسد

می روم بر درِ میخانه که خوش بنشینم
دارم امید که آن جامِ بلائی نرسد

بینوایانِ درش گنجِ بقا یافته اند
بینوائی نکشیده، بِه نوائی نرسد

برو ای عقل مگو عِشق چِرا کرد چنین*
پادشاه است وُ بر او چون وُ چرائی نرسد

هر که او بندگیِ پیرِ خرابات نکرد
بِه سرِ سیدِ عالم که بِه جائی نرسد 🌷

در دلِ ما عِشقش از جان خوشتر است*
جانِ چِه باشد عشقِ جانان خوشتر است

عشقِ او گنجی وُ دِل ویرانه ای
گنجِ او در کنجِ ویران خوشتر است

خوش بُوَد یِک جامِ می شادیِ ما
بلکه می خوردن فراوان خوشتر است

آبِ چشمِ ما بِه هر سو می رود
عینِ ما از بحرِ عمان خوشتر است

رازِ دِل با غیر پیدا کی کُنم
سرِ او در سینه پنهان خوشتر است

صورتِ بلبل در گلستان خوش بُوَد
مجلسِ ما از گلستان خوشتر است

نعمت الله گر تو را باشد خوش است
ور نباشد مفلسی زان خوشتر است 🌷

دِل بِه دستِ باد خواهم داد هر چِه باد باد
لیکن آن بادی که از خاکِ درت بوئی بَرَد

خاکِ آن بادم که ما را در هوایِ عشقِ تو
ذره ذره گرد گرداند بِه هر کوئی بَرَد

دِل ببردی از بَرَم جان می بری خوش می کنی
ای خوشا وقتِ دِل وُ جانی که خوشخوئی بَرَد

سید ار باری بَرَد در عشقِ تو بارِ تو است
زانکه خوش باشد که یاری بارِ مهروئی بَرَد 🌷

عِشق است که جانِ عاشِقان زنده از اوست
نوری است که آفتاب تابنده از اوست

هر چیز که در غیب وُ شهادت یابی
موجود بُوَد زِ عِشق وُ پاینده از اوست 🌷

شمعِ جان هر نفسی زِ آتشِ دِل برگیرم
همچو پروانه بِه عِشق آیم وُ در برگیرم

تا کُنم مجلسِ عُشاق منور چون شمع
از سرم تا بِه قدم سوزد وُ خوشتر گیرم

من که بیمارِ توام گر قدمی رنجه کُنی*
باز خوشدِل شوم وُ زندگی از سرگیرم

دامنِ دولتِ وصلِ تو اگر دست دهد
دِل فدا کرده وُ جان داده بِه بر درگیرم

گر حجابی است میان من وُ تو جانِ عزیز
حکم فرما که روانش زِ میان برگیرم

مدتی شد که ره عقل همی پیمایم
وقت آمد که زِ عِشقت ره دیگر گیرم

همچو سید بِه سراپردهٔ میخانه روم
ترکِ این زُهدِ ریائی مکدر گیرم 🌷

جانم خیال شُد، بِه خیالِ خیالِ دوست
دِل بیقرار گشت، بِه عشقِ وصالِ دوست

هر کس بِه آرزویِ جمالست در جهان
مائیم وُ آرزویِ خیالِ جمالِ دوست 🌷

خانهٔ دِل سرایِ جانانِ من است
خلوتِ خاصِ حضرتِ جان است

دُردِ دردش مُدام می‌ نوشم
ذوقِ مستیِ جانم از آن است 🌷

درد اگر داری، دوا از خود بِجو
زانکه دردِ تو، بُوَد عینِ دوا

عقل اگر خواهی، برو جایِ دگر
عِشق اگر خواهی، درآ در بزمِ ما 🌷

ای دِل بِه طریقِ عاشقی راه یِکی است*
در کشورِ عِشق بنده وُ شاه یِکیست

تا ترکِ دو رنگی نکُنی در ره عِشق
واقف نشوی که نعمت الله یِکیست 🌷

هر که رُخسارِ تو بیند بِه گلستان نرود
هر که دردِ تو کِشد از پیِ درمان نرود

آنکه در خانه دمی با تو بِه خلوت بِنشست
بِه تماشایِ گُل وُ لاله وُ ریحان نرود

گر نه امیدِ لقایِ تو بُوَد در جنّت
هیچ عاشِق بِه سویِ روضهٔ رضوان نرود

در ازل بر دلِ ما عشقِ تو داغی بِنهاد
که غَمش تا بِه ابد از دلِ بریان نرود

نعمت‌ الله زِ الطافِ تو گوید سخنی
عاشِق آن است که جُز در پیِ جانان نرود 🌷

عقل از سرِ نادانی دردِ سرِ ما می داد
عِشق آمد وُ وارستیم تا باد چنین بادا

ما دست برآوردیم در پاش سر افکندیم
مستانه از آن دستیم تا باد چنین بادا 🌷

آبِ چَشمم دم بِه دم از دِل روایت می‌ کُند
قصّهٔ جانم بِه سوزِ دِل حکایت می‌ کُند

عاشقِ مستیم وُ عقل از خانه بیرون کرده‌ ایم
در بِه در می گردد وُ از ما شکایت می‌ کُند 🌷

ما عشقِ تو داریم وُ تو را میلِ بِه ما نیست
مائیم چُنین وُ تو چُنانی چِه توان کرد

عُمریست که ما را، بِه غمِ عِشق نِشاندی
گر باقیِ عُمرم، بِنشانی چِه توان کرد 🌷

راحتِ جانم توئی ای جان وُ ای جانانِ من
بی وصالت راحتی چندان ندارد جانِ من

نقدِ گنجِ تو بُوَد کُنجِ دلِ ویرانه ام
گنج اگر خواهی بِجو کُنجِ دلِ ویرانِ من 🌷

شاهانِ جهان باشند، از جانِ چو گدایِ تو؛ محبوب تر از جانی، صد جان بِه فدایِ تو 🌷