🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

یادم آمد، شوقِ روزگارِ کودکی
مستیِ بهارِ کودکی، یادم آمد

آن همه صفایِ دِل که بود
خفته در کنارِ کودکی

رنگِ گُل جمالِ دیگر در چمن داشت
آسمان جلالِ دیگر پیشِ من داشت

شور وُ حالِ کودکی برنگردد، دریغا
قیل وُ قالِ کودکی برنگردد، دریغا

بِه چشمِ من همه رنگی فریبا بود
دلِ دور از حسدِ من شکیبا بود

نه مرا سوزِ سینه بود
نه دِلم جایِ کینه بود

شور وُ حالِ کودکی برنگردد، دریغا
قیل وُ قالِ کودکی برنگردد، دریغا

روز وُ شَب، دعایِ من
بوده با خدایِ من

کز کَرَم کند حاجتم روا
آنچِه مانده از عمرِ من بِه جا

گیرد وُ پس دهد بِه من دمی
مستیِ کودکانه مرا

شور وُ حالِ کودکی برنگردد، دریغا
قیل وُ قالِ کودکی برنگردد، دریغا 🌷

آمد آمد، با دِلجویی، گفتا با من
تنها منشین، برخیز وُ ببین

گلهایِ خندانِ صحرایی را
از صحرا دریاب این زیبایی را

با گوشه گرفتن، درمان نشود غَم
برخیز وُ بِه پا کُن، شوری تو بِه عالم

تو که عزلت گزیده ای، غمِ دنیا کشیده ای، زِ طبیعت چِه دیده ای تو
تو که غَمگین نشسته ای، زِ جهان دِل گسسته ای، بِه چِه مقصد رسیده ای تو

زین همه طراوت از چِه رو نهان کنی، شکوه تا بِه کی زِ جورِ این وُ آن کنی
دِل غَمین بِه گوشه ای چِرا نشسته ای، جانِ من مگر تو عمرِ جاودان کنی

تا کی تو چنین باشی، عمری دِل غَمین باشی
گُل گشتِ چمن بهتر، یا گوشه نشین باشی

تا کی باید باشی افسرده در بندِ دنیا
خندان رو شو چون گُل، تا بینی لبخندِ دنیا 🌷

امیدِ جانم زِ سفر باز آمد
شکر دهانم زِ سفر باز امد

عزیزِ آن که بی خبر، بِه ناگهان رود سفر
چو ندارد دیگر دِلبندی، بِه لبش ننشیند لبخندی

چو غنچۀ سپیده دم، شکُفته شُد لبم زِ هم
که شنیدم یارم باز آمد، زِ سفر غَمخوارم باز آمد

همچنان، که عاقبت، پس از همه شَب بدمد سحر
ناگهان، نگارِ من، چنان مهِ نو، آمد از سفر

من هم، پس از آن دوری، بعد از، غمِ مهجوری
یِک شاخۀ گُل، بُردم بِه برش

دیدم، که نگارِ من، سرخوش، زِ کنارِ من
بُگذشت وُ بِه بر، یارِ دگرش

وای از آن گُلی که دستِ من بود
خموش وُ یِک جهان سخن بود

گُل، که شهره شُد بِه بی وفایی
زِ دیدنِ چنین جدایی، زِ غصّه پاره پیرهن بود 🌷

آتشی زِ کاروان جُدا مانده
این نشان زِ کاروان بِه ‌جا مانده

یِک جهان شرارِ تنها، مانده در میانِ صحرا
بِه دردِ خود سوزد، بِه سوزِ خود سازد

سوزد از جفایِ دوران، فتنه وُ بلایِ طوفان
فنایِ او خواهد، بِه سویِ او تازد

با این گرمیِ جان، در ره مانده حیران، این غمِ خود بِه کُجا ببرم؟
با این جانِ لرزان، با این پایِ لغزان، ره بِه کُجا زِ بلا ببرم؟

می سوزم گرچِه با بی پروایی، می لرزم بر خود از این تنهایی
آتشین خو هستی سوزم، شعله جانی بزم افروزم

بی پناهی محفل‌ آرا، بی نصیبی تیره روزم
من هم ای یاران تنها ماندم، آتشی بودم بر جا ماندم. 🌷

پ.ن:

در ره منزلِ لیلی که خطرهاست در آن
شرطِ اول قدم آن است که مجنون باشی

کاروان رفت وُ تو در خواب وُ بیابان در پیش
کی روی، ره زِ که پُرسی، چِه کُنی چون باشی (جناب حافظ) 💚