🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

زِ بیدادش چنین کز دِل مرا فریاد برخیزد*
عجب نبود اگر یار از سرِ بیداد برخیزد

بِه زیرِ تیغ گر بنشانَدَم، دلشاد بنشینم
بِه چشمِ خویش گر بنشانَمَش، ناشاد برخیزد

ندارم میلِ آزادی و گرنه آنچنان نالم
که از نالیدنم آه¹ از دلِ صیّاد برخیزد

ز تأثیرِ محبّت کی عجب باشد پس از مُردن*
اگر از خاکِ شیرین نالۀ فرهاد برخیزد

بِه آن حالم زِ ضعف امشَب، که بهرِ ماتمم هر دَم
پرستارم زِ بالین با دو صد فریاد برخیزد

کجا بهرِ هلاکِ چون منی یا رب! سزا باشد
که از هر گوشه خصمی از پیِ امداد برخیزد

نه از سختی است گر خیزم بِه تیرم چون زند مجمر
زِ وحشت صید چون اوّل بِه خاک اُفتاد برخیزد 🕯

پ.ن:

۱. نسخه دوم و سوم: رحم از دلِ صیّاد

گر آن مُراد شَبی در کنارِ ما باشد
زهی سعادت وُ دولت که یارِ ما باشد

اگر هزار غَم است از جهانیان بر دِل
همین بس است که او غمگسارِ ما باشد

بِه کنجِ غاری عُزلت گزینم از همه خلق
گر آن لطیفِ جهان، یارِ غارِ ما باشد

از آن طرف نپذیرد کمالِ او نُقصان
وزین جهت شرفِ روزگارِ ما باشد

جفایِ پرده درانم تفاوتی نکند
اگر عنایتِ او پرده دارِ ما باشد

مُرادِ خاطرِ ما مشکل است وُ مشکل نیست
اگر مُرادِ خداوندگارِ ما باشد

بِه اختیارِ قضایِ زمان بباید ساخت
که دایم آن نَبُود کاختیارِ ما باشد

وگر بِه دستِ نگارینِ دوست کُشته شویم
میانِ عالمیان افتخارِ ما باشد

بِه هیچ کار نیایم گَرَم تو نَپَسندی
وگر قبول کنی، کار کارِ ما باشد

نگارخانۀ چینی که وصف می‌ گویند
نه ممکن است که مثلِ نگارِ ما باشد

چنین غزال که وصفش همی‌ رَوَد سعدی
گمان مبر که بِه تنها شکارِ ما باشد 🌷

پ.ن:

گفته بودی: بایدت دور از لبم جان بر لب آید*
جان بِه لب دارم، کنون دور از لبت دیگر چِه باید؟

لازمِ حُسن است مستوری ولی او را نزیبد
تابعِ عِشق است محرومی، ولی دِل را نشايد

از نظر افتادۀ خوبان، مگر دارد نشانی؟
هر که می بیند، بِه خلق از دور ما را می نماید

محتسب در قصدِ ما وُ تا تو ما را در سرائی
از برون مجمر خروشد، وز درون مطرب سراید (مجمر اصفهانی) 🕯

تو خود گو، چون زِ دِل بیرون کنم مهرِ بتان ناصح!؟
کسی از تن جُدا چون می‌ تواند دید جانش را

بِه بزم از گردشِ چشم وُ اشارتهایِ ابرویش
توان با مدعی دانست اسرارِ نهانش را

نیابی در درونِ این دلِ آزرده‌ ام چیزی*
بِه‌ جُز پیکانِ بیدادش، شکافی گر میانش را

رقیب امشِب بِه بزمش رفت تا گوید بد ما را
بِنه یارب بِه خاموشیِ ما، بندی زبانش را

بِه غیر از اینکه گردد طایری بی خانمان دیگر
چه حاصل زین که می سوزی تو ای برق آشیانش را

مگر این وادیِ عِشق است وُ این لیلی است در محمل
که هر خاری زند دستی بِه دامن رهروانش را

از آن بگذشت آن بیدادگر بر تربتِ مجمر*
که چون نی باز اندر ناله آرد استخوانش را 🕯

زینب بِه حسین گفت که ای تاجِ سرِ ما
ای قافله سالارِ من وُ همسفرِ ما

آسوده بخوابی چِه خوش از رهگذرِ ما
نگذاشت که بر رویِ تو اُفتد نظرِ ما

دیدی که چِها کرد بِه ما چشمِ ترِ ما*

طاقت کم وُ غَم بیش، زمان کوته که تواند
تا دردِ گرفتاریِ ما بر تو رساند

کو مرگ که از قیدِ حیاتم برهاند
احوالِ دِل سوخته، دِل سوخته داند

از شمع بپرسید زِ سوزِ جگرِ ما*

داغِ تو بر آورد زِ کانونِ دِلم دود
دودی که بسوزد زِ تفش آتشِ نمرود

زین محنتِ بسیار که دارم همه موجود
غیرم بِه فسون کرد جُدا از تو چِه می‌ بود

گر داشت اثر تیرِ دعایِ سحرِ ما*

تا دهر چِه خواهد زِ منِ سوخته کوکب
کز داغِ غَمت روزِ مرا ساخته چون شَب

وز سنگِ عدو، جان زِ تعب، آمده بر لب
تا از پیِ آزار که گرد آمده امشَب

جمعند رقیبان بِه سرِ رهگذرِ ما*

آمد بِه سرِ نعشِ تو خواهر پیِ دیدن
شد غنچۀ دیدارِ تو را موسمِ چیدن

ده گوش بِه دردم بود ارمیلِ شنیدن
شادم که زِ کویت نتوانم بِه پریدن

بشکسته شد از سنگِ ستم بال وُ پرِ ما* 🕯

پ.ن:

🌸 تصویر تابلو نقاشی با عنوان (آیا تو برادر منی) اثر حسن روح الامین 🌸

بِه غیرِ این‌ که بپوشد رُخِ تو از نظرم؛ چِه سود از این‌ که نهی آستین بِه چشمِ ترم؟! 🕯

آنکه ما را زِ سرِ کویِ خود آواره کند
کاش گوید که چِه با این دلِ بیچاره کند

بس که شد چاک زِ دستِ تو در این شهر نماند
یِک گریبان که کسی در غمِ ما پاره کند

تو از این شاد که شد سینۀ من چاک وُ دِلم
شاد کز رخنۀ آن، رویِ تو نَظّاره کند

عِشق را چاره محال است وُ ندانم که چِرا*
بیشتر جا بِه دلِ مردمِ بیچاره کند 🌷

زینسان که خاك از غمِ عِشقش بِه سر کُنم
مشکل که روزِ حشر، سر از خاك بر کُنم

دردا که زنده ماندم وُ شوقِ وصالِ تو
نگذاشت در فراقِ تو، فکرِ دگر کُنم

گه دستم از تو بر دِل وُ گاهی بِه آسمان
آن فرصتم کُجاست، که خاکی بِه‌ سر کُنم؟ 🌷

همه در خوردِ وصالِ تو وُ من از همه کم
همه حیرانِ جمالِ تو وُ من از همه بیش

بِه چِه عضوِ تو زنم بوسه؟ نداند چِه کُند،      
بر سر سفرۀ سلطان، چو نشیند درویش 🌷

دوش، بر آن سرِ کو، آتشی افروخته بود
تا که آیا دگر، از آتشِ او سوخته بود؟

خویش را سوخت پیِ مصلحتی، زِ آتشِ شمع
ورنه پروانه خود از آتشِ خود سوخته بود

گر وفاپیشه نِه‌ ای، نیست تو را تقصیری
جرم آن راست، که این شیوه نیاموخته بود

کاش زَ اوّل نشدی، باز بِه رویت چَشمی
یا که چون باز شدی، دیدۀ من دوخته بود

این‌ همه فتنه که مجمر، بِه من از گردون رفت
شیوه‌ ای بود، که از چشمِ وی آموخته بود 🌷

گر بیایی دَهمت جان وُ نیایی کُشدم غَم؛ من که بایست بِمیرم، چِه بیایی چِه نیایی 🌷