🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

با من بگو تا کیستی، مهری؟ بگو، ماهی؟ بگو
خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی؟ بگو، آهی؟ بگو

راندم چو از مهرت سخن، گفتی بسوز وُ دم مزن
دیگر بگو از جانِ من، جانا چِه می‌ خواهی؟ بگو

گیرم نمی‌ گیری دگر زِ آشفتۀ عِشقت خبر
بر حالِ من گاهی نگر، با من سخن گاهی بگو

ای گُل پی هر خَس مَرو، در خلوتِ هر کس مَرو
گویی که دانم، پس مَرو، گر آگه از راهی بگو

غمخوارِ دِل ای مَه نه‌ ای، از دردِ من آگه نه‌ ای
ولله نه‌ ای، بالله نه‌ ای، از دردم آگاهی بگو

بر خلوتِ دِل سَر زده یِک شَب درآ ساغر‌ زده
آخِر نگویی سَر زده از من چِه کوتاهی بگو

من عاشقِ تنهایی‌ ام، سرگشتۀ شیدایی‌ ام
دیوانۀ رسوایی‌ ام، تو هر چِه می‌ خواهی بگو 🌷

ای پرده‌ دارِ آتشِ غَم، هر نفس بسوز*
یِک عمر بس نبود تو را، زین سپس بسوز

با آرزویِ خندۀ گُل در بهارِ عمر*
ای مرغ پَرشكسته، بِه كنجِ قفس بسوز

می‌ سوختی بِه حسرت وُ دیدی كه عاقبت*
بر حالِ تو نسوخت دلِ هیچكس، بسوز

چون غنچه باش پردگیِ دردِ خويشتن*
زين غَم كه نيستت بِه گُلی دسترس، بسوز

یِک عمر همچو شمع، همه شَب گِریستی*
یعنی هوایِ سوختنت هست، پس بسوز

هر گوشه‌ ای ز دامنِ آهِ سفر فتاد*
در دست ناله‌ ای دگر، ای همنفس بسوز 🕯

اگر چِه آينۀ دِل، چو جامِ لعل، شكستم*
زِ خونِ ديده، بِه هر قطره، نقشِ روىِ تو بستم

از آشيانِ ندامت، چو مرغِ آه، پريدم
بر آستانِ ملامت، چو گَردِ راه، نشستم

که را شناسم اگر زین سپس تو را نشناسم؟
که را پرستم اگر بعد از این تو را نپرستم؟

نهان بِه سايۀ اندوه ام، آن چنان كه ندانى
شَب است یا که ندامت، فراق یا که منستم

بِه دوشِ ناز، نگاهت چو تكيه كرد، همان دم
امّيدِ عافيت از دُورِ روزگار گُسستم

هنوز نقشِ وجودِ مرا بِه پردۀ هستى
نبسته بود زمانه، كه دِل بِه مهرِ تو بستم

خيالِ گردشِ چشمِ تو بود در سَر وُ، مردم
در اين خيال، كه من سرخوشم، زِ باده وُ مستم

شبِ فِراق، مرا بود رَه بِه دامنِ مَحشر
اگر كه دامنِ آهِ سَحَر نبود بِه دستم

گَهى شدم همه تاب و، بِه سنبلِ تو چميدم
گَهى شدم همه خواب و، بِه نرگسِ تو نشستم

زِ من مجوى نشانِ وفا، وَگر كه بجويى*
وفا همين كه بِه يادت، هنوز هستم وُ هستم 🌷

وفا نكردی وُ كردم، خطا نديدی وُ ديدم*
شكستی وُ نشكستم، بُريدی وُ نبريدم

اگر زِ خلق ملامت، وُ گر زِ كرده ندامت
كشيدم، از تو كشيدم، شنيدم، از تو شنيدم

كی ام، شكوفۀ اشكی كه در هوایِ تو هر شَب*
زِ چشمِ ناله شكفتم، بِه رویِ شكْوه دويدم

مرا نصيب، غَم آمد، بِه شادیِ همه عالم*
چِرا كه از همه عالم، محبَّتِ تو گزيدم

چو شمع، خنده نكردی، مگر بِه روزِ سياهم
چو بخت، جلوه نكردی، مگر زِ مویِ سپيدم

بِه جُز وفا وُ عنايت، نمانْد از ستمِ تو
ندامتی كه نبردم، ملامتی كه نديدم

نبود از تو گريزی، چنين كه بارِ غمِ دِل
زِ دستِ شكْوه گرفتم، بِه دوشِ ناله كشيدم

جوانی ام بِه سَمَندِ شتاب می شد وُ از پی
چو گرد، در قدمِ او، دويدم وُ نرسيدم

چِه عهدها كه نبستى، چِه فتنه ها كه نَراندى
چِه رنج ها نكشيدم، چِه طعنه ها نشنيدم

بِه رویِ بخت زِ ديده، زِ چهرِ عمر، بِه گردون
گهی چو اشك، نشستم، گهی چو رنگ، پريدم

وفا نكردی وُ كردم، بسر نبردی وُ بردم*
ثباتِ عهدِ مرا ديدی ای فروغِ اميدم؟ 🌷

با کاروان تا ماه من، محمل بِه محمل می رود
سرگشته از هی آه من، منزل بِه منزل می رود

اشکم بِه دامان می رود، آهم بِه کیهان می رود*
دِل از برِ جان می رود، جان از پیِ دِل می رود

محمل نشین ماه من، دلدارِ دِلخواه من
از بختِ گمراه من، رفت از برم ماه من

تا کی بگردم حکمِ ستاره، بینم بِه کامش شاید دوباره
با من بگویید ای ریگِ صحرا، با من بگویید ای سنگِ خارا، کین ره ندارد غَم را کناره

از داغت ای آیینه خون، می جوشد از مینایِ دِل
جان می طراود همچو مِی، از چشمِ خون پالایِ دِل

شَب می خرامد بی طَرَب، دِل می تپد با تاب وُ تب
اینک نوایِ پایِ شَب، آنک نوایِ پایِ دِل

ای دلبرِ عشوه گر، دلدارِ شیرین شکر
از بزمِ یاران سفر، کردی چِرا بی خبر

ما را نهادی، بی ما دریغا
تا چون سرآید، هجرِ تو بر ما

ای زندباف، ای مرغِ خوش آوا
درمان ندارد، داغِ اوستا 🌷

ای آرزویِ من، زِ کجا باز جویمت؟*
تا همچو نِی نوازم وُ چون گُل ببویمت

تا بنگری چِه می‌ کشم از دوری‌ ات، دَمی
بگذار پا بِه دیدۀ من، تا بِگویمت

در خونِ خویش غوطه‌ ورم تا بِه کویِ تو
تا چون قلم، طریقِ محبّت بپویمت

گفتی که منتهایِ امیدِ تو چیست؟ آه*
ای منتهایِ آرزویِ من، چِه گویمت؟

از هر چِه هست در همه عالم، تو را گُزید
خاطر، اگر که از همه عالم بجویمت

در چشمِ من یکی زِ رهِ مردمی درآی*
تا گَردِ ره بِه اشک زِ دامن بشویمت 🌷

وفا نکردی وُ کردم، خطا ندیدی وُ دیدم*
رمیدی وُ نرمیدم، بریدی وُ نبریدم

اگر زِ جمله ملامت،‌ شنیدم از تو شنیدم*
وگر زِ کرده نِدامت، کِشیدم از تو کِشیدم

شکوه دارم شکوه دارم، با دلِ بی غمگسارم*
مُردم ای مهتاب بسوزی، همچو شمعی بر مزارم

بعد از این یا گردبادم، یا در این صحرا وُ بادم
تا رِسم در رهگذارت، یا رِسی در رهگذارم

گذشتی وُ نگذشتم، شکستی وُ نشکستم
بریدی وُ نبریدم، گسستی وُ نگسستم

اگر که خانه بِه دوشم، اگر که باده پرستم
کجا که با تو نبودم، کجا که بی تو نشستم؟ 🌷

با من بگو تا کیستی، مهری؟ بگو، ماهی؟ بگو*
خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی؟ بگو، آهی؟ بگو

راندم چو از مهرت سخن گفتی بسوز وُ دم مزن
دیگر بگو از جانِ من، جانا چِه می‌ خواهی؟ بگو

گیرم نمی‌ گیری دگر، زآشفتۀ عِشقت خبر
بر حالِ من گاهی نگر، با من سخن گاهی بگو

ای گُل پیِ هر خس مرو، در خلوتِ هر کس مرو
گویی که دانم، پس مرو، گر آگه از راهی بگو

غمخوارِ دِل ای مه نیی، از دردِ من آگه نیی
ولله نیی، بالله نیی، از دردم، آگاهی بگو؟

بر خلوتِ دِل سرزده یِک شَب درآ ساغر زده
آخر نگویی سرزده، از من چِه کوتاهی بگو؟

من عاشقِ تنهایی‌ ام، سرگشتۀ شیدایی‌ ام
دیوانه‌ ای رسوایی‌ ام، تو هر چِه می‌ خواهی بگو 🌷

بازآی که چون برگِ خزانم رُخِ زردی‌ است*
با یادِ تو دمسازِ دلِ من دمِ سردی‌ است

گر رو بِه تو آورده‌ ام از رویِ نیازی‌ است
ور دردسری می‌ دهمت، از سر دردی‌ است

از رهروانِ سفرِ عِشق، درین دشت
گلگونه سرشکی‌ است اگر راهنوردی‌ است

در عرصهٔ اندیشهٔ من با که توان گفت
سرگشته چِه فریادی وُ خونین چِه نبردی‌ است

غمخوار بِه جُز درد وُ، وفادار بِه جُز درد*
جُز درد که دانست که این مرد چِه مردی‌ است

از درد سخن گفتن وُ از درد شنیدن*
با مردمِ بی‌ درد ندانی که چِه دردی‌ است

چو جامِ شفق موج زند خون بِه دلِ من*
با اینهمه دور از تو مرا چهرهٔ زردی‌ است

زین لالهٔ بشکفتهٔ در دامنِ صحرا
هر لاله نشانِ قدمِ راهنوردی‌ است

یا خونِ شهیدی‌ است که جوشد زِ دلِ خاک
هر جا که در آغوشِ صبا غنچهٔ وردی‌ است 🌷

همه شَب با یادِ مَه رویی، بِه دِل وُ جان، تاب وُ تبی دارم*
چِه خبر آن سلسله گیسو را، که پریشان روز وُ شَبی دارم

چِه کنم گر ناله چنین محزون، نکنم از گردشت ای گردون*
که دِلی چون ساغر می پُر خون، بِه هوایِ لعلِ لبی دارم

بِه خمِ زُلفی که نگون کردی، دلِ من پابندِ جنون کردی*
چِه بگویم با تو که چون کردی، که چِگونه روز وُ شَبی دارم 🕯