🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

به شبانه، رو گرفتنایِ ماه
كه می گيره سايه ها رو از نگاه

به صدایِ مويه، تو گلویِ چاه
تا عروجِ سُرخ وُ تيغِ سجده گاه

از تقربِ شريفِ اشك وُ آه
تا تمامِ گريه تو شبِ سياه

می شه از تو گفت وُ بارون شد وُ شُست*
از دلایِ تيره زنگارِ غمو

می شه از تو گفت وُ تا هميشه ديد*
فصل فصلِ حيرتِ دمادمو

فخرِ امروز وُ هزاره هایِ دور
مردی از سلسلۀ رسولِ نور

شاهِ بوريا نشينِ بی سَرير
مردی از زلالِ لحظۀ حضور

مردِ آيه هایِ نور وُ آفتاب
سایۀ غريبِ كوچه هایِ خاك

مردِ شمشير وُ عدالت وُ كلام
مردِ خاموشی وُ جذبه هایِ ناب

خونبهایِ عِشق محرابِ تو بود
ای كرامتِ هميشه جاودان

وامدارن همه عاشقا به تو
مثلِ معنایِ زمين به آسمان 🌷

خوش به حالِ آنها که غمشان دوری از نجف است؛ نه دوری از آدمها...

زمانه وار اگر می‌ پسندیم کر وُ لال
به سنگفرشِ تو این خونِ تازه باد حلال

مجالِ شِکوِه ندارم ولی ملالی نیست
که دوست، جانِ کلامِ من است در همه حال

قسم به تو که دگر پاسخی نخواهم گفت
به واژه‌ ها که مرا بُرده‌ اند زیرِ سؤال

تو فصلِ پنجمِ عمرِ منی وُ تقویمم
به شوقِ توست که تکرار می‌ شود هر سال

تو را زِ دفترِ حافظ گرفته‌ ام یعنی
که تا همیشه زِ چَشمت نمی‌ نهم ای فال

مرا زِ دستِ تو این جانِ بر لب آمده نیز
نهایتی ست که آسان نمی‌ دهم به زوال

خوشا هر آنچه که تو باغ باغ می‌ خواهی
بگو رسیده بیفتم به دامنت، یا کال؟

اگر چه نیستم آری بلورِ بارْفَتَن
مرا ولی مشکن، گاه قیمتی ست سفال

بیا عبور کن از این پُلِ تماشایی
ببین چگونه گذر کرده‌ ام زِ هر چه محال

ببین به جُز تو که پامالِ درّه‌ ات شده‌ ام
کدام قلّه نشین را نکرده‌ ام پامال

تو کیستی؟ که سفر کردن از هوایت را
نمی‌ توانم حتی به بال‌ هایِ خیال 🌷

پ.ن:

از چشمانِ من، به چشمِ دیگری نرو... 🖤

در دیگران می جویی ام، امّا بدان ای دوست
این سان نمی یابی زِ من، حتی نشان ای دوست

من در تو گُم گشتم، مرا در خود صدا می زن
تا پاسخم را بشنوی، پژواک سان ای دوست

در آتشِ تو زاده شد، ققنوسِ شعرِ من
سردی مکن با اینچنین، آتش بِه جان ای دوست

گفتی بخوان خواندم، اگرچِه گوش نسپردی
حالا که لالم خواستی، پس خود بخوان ای دوست

من قانعم، آن بختِ جاویدان نمی خواهم
گر می توانی یک نفس، با من بمان ای دوست

یا نه تو هم با هر بهانه، شانه خالی کن
از من، من این بر شانه ها، بارِ گران ای دوست

نامهربانی را هم از تو دوست خواهم داشت*
بیهوده می کوشی، بمانی مهربان، ای دوست

آنسان که می خواهد دِلت با من بگو آری
من دوست دارم حرفِ دِل را، بر زبان ای دوست 🌷

پ.ن:

من ردّ بویِ تو را می بوسم آپامه. 🖤

از زندگی از این همه تکرار خسته ام
از های وُ هویِ کوچه وُ بازار خسته ام

دِلگیرم از ستاره وُ آزرده ام زِ ماه
امشَب دگر، زِ هر که وُ هر کار خسته ام

دِل خسته سویِ خانه، تنِ خسته می کِشم
دیگر از این حصارِ دِل آزار خسته ام

از او که گفت یارِ تو هستم، ولی نبود
از خود که بی شکیبم وُ بی یار خسته ام

تنها وُ دِل گرفته بی زار وُ بی امّید
از حالِ من مپرس، که بسیار خسته ام 🌷

در خانه بمان، در خانه بمان، غَمگینم
هنگامِ روز، کجا می روی، در خانه بمان، غَمگینم

تو اگر در خانه باشی، آمدم تا بگویم آواز را شنیدم
تمامِ راه از تو می خواستم، مرا باور کنی، صادق هستم، صادق هستم*

در خانه بمان، در خانه بمان، غَمگینم
لبخندِ تو را در باران می خواستم، می خواستم

مگر تو نسیمِ ابر بودی که تو را در باران گُم کردم
حقیقت دارد تو را دوست دارم، دوست دارم در این باران*

همۀ روزگارِ پروازت اندوه بود، بانو، مرا قطره قطره دریاب
در این خانه جایِ سخن نیست، هیچ کس یورشِ دِل را در خانه ندید

بانو، من بِه خانه آمدم و دیدم که عِشق چگونه فرو می ریزد
و قلب در اوج رها می شود، مرا دریاب

چِه حدیثیست این عِشق
چِه حدیثیست که نمی پوسد که نمی پوسد و افسرده نیست 🌷

پ.ن:

در این پریشانیِ روزگار، مبادا فراموش کنی دوستت دارم. (هوشنگ ابتهاج) 🖤

تو انتظارِ جاده ها، نشسته ام نشسته ام
ببین از این فاصله ها، چِه خسته ام چِه خسته ام

ای روحِ سبزِ شاخه ها، ای عطرِ خوبِ لحظه ها
بِه نبضِ سُرخِ قلبِ تو، وابسته ام وابسته ام

بِه اعتبارِ بودنت، بِه عادتِ شنیدنت
گُل میده باغِ پنجره، وقتی می خوام ببینمت

آه، ای طلیعۀ بهار، تو این خزونِ روزگار
برایِ شعرِ زندگی، واژه بیار واژه بیار

من بِه فتحِ اسمِ تو، دِل بسته ام دِل بسته ام
از بندِ این همه غرور، گسسته ام گسسته ام

برایِ اوّلین کلام، تو بهترین بهانه ای
بِه خاطرت سکوتمو، شکسته ام شکسته ام

نمیشه این غریبه رو، رها کنی تو نیمه راه
نمیشه این شَب زده رو، اسیر کنی تو بغضِ ماه

زلالِ آبِ روشنم، تو بهتِ سردابِ زمین
پُر از نیازِ گفتنم، بیا ببین بیا ببین

تو انتظارِ جاده ها، نشسته ام نشسته ام
ببین از این فاصله ها، چِه خسته ام چِه خسته ام

ای روحِ سبزِ شاخه ها، ای عطرِ خوبِ لحظه ها
بِه نبضِ سُرخِ قلبِ تو، وابسته ام وا بسته ام 🌷

مثلِ یخ بستنِ یِک موج، مثلِ طوفان شدنِ باد
لحظۀ پریدن از خواب، در سکوتی مثلِ فریاد

حسّ قطره بودنِ ما، در کنارِ کهکشانها
حسّ خالی شدن از حجم، رویِ سقفِ آسمانها

در تحیّر از فراسویِ حیات، در شگفت از انتهایِ کائنات
رازِ آغازِ من وُ برگ، سرّ زندگی پس از مرگ

مثلِ قلبِ یه قناری، پُرِ التهابم امشَب
مثلِ برگی بر تنِ رود، در مسیرِ خوابم امشَب

در دِلم چیزی فرو ریخت، مثلِ یِک شهابِ تردید
آذرخشی شد وُ تابید، پاره پاره تنِ خورشید

توحید، توحید، توحید، توحید 🌷

پ.ن:

هر وقت دیدی تأخیر اُفتاد، پُشت در بایست؛ صبر کُن، خدا در را باز می‌ کند؛ تنها، نشستن و مودب بودن کارِ شماست؛ امّا باز کردن یا باز نکردن در با اوست. (اسماعیل دولابی) 💙

تو زلالی، مثلِ آینۀ حقیقت، روبرومی روبروم
مثلِ روزایِ عزیزِ یِه عزیمت، روبرومی روبروم

تا میام تنها باشم، تنهاییمو گِریه کنم
همیشه مثلِ دریچه، با یِه دعوت، روبرومی روبروم

جذبه وُ رازِ یِه خلوت، یِه ظهوری یِه حضور
تو حضورِ یه طلوعی، رویِ قلّه هایِ دور

بذا تو کوچۀ تنهاییِ من، خورشیدِ چشمِ تو روشن بمونه
بذا هر پنجرۀ منتظری، شعرِ انتظار وُ با من بخونه 🌷

پ.ن:

آقا امام عصر(عج) فرموده بود: ولی هیچ‌ کس در فکرِ من نیست. (از کتابِ حضرت حجّت، ص۲۳۰) 💙

عاصی از این فاصله ها، سایه بِه سایه با منی*
گُم شدنِ از تو ساده نیست، تا تو خودِ رسیدنی

قلبِ جریحه دارِ عِشق، زخمیِ گریه هاته باز*
چاره کن وُ فاصله رو، با خنده هات پُلی بساز

شکلِ خودِ شکستنه، واهمه هایِ بی کسی
وقتی که تو شعرِ غروب، بِه سطرِ گِریه می رسی

تن بِه ترانه می سپره، با تو تمومِ لحظه ها
تا بِه اشاره بشکنی، سکوت وُ با سنگِ صدا

تو این غروبِ جاری، مرگِ عذابِ من باش
گُل واژه ای میونه، شعرِ خرابه من باش

عاصی از این فاصله ها، سایه بِه سایه با منی
گُم شدنِ از تو ساده نیست، تا تو خودِ رسیدنی

قلبِ جریحه دارِ عِشق، زخمیِ گریه هاته باز
چاره کن وُ فاصله رو، با خنده هات پُلی بساز 🌷

شَب تو قابِ آینه خاموش، خاموش وُ بی انتها
بی هیاهو، بی تماشا، تاریک وُ بی هم صدا

من، تبِ تندِ حضورم، منو دریاب، مثلِ تلاطمِ موج، تو دریا*
از تپشِ حادثه ها سرشار، پُر از شورِ جوون موندن، پرواز تا اوجِ جوونی، بی پروا

جوونی، خوابِ معصومانۀ عِشق، جوونی، قصۀ برج وُ کبوتر
پُر از شَب گریه هایِ بی ترانه، جوونی، بویِ گندم، فصلِ قیصر

جوونی، کوه سر تا پا غروره، جوونی، قَلبی از مینایِ شیشه
اگه تلخه، اگه شیرین، همینه، جوونیمه که می مونه همیشه

من، تبِ تندِ حضورم، منو دریاب، مثلِ تلاطمِ موج، تو دریا*
از تپشِ حادثه ها سرشار، پُر از شورِ جوون موندن، پرواز تا اوجِ جوونی، بی پروا 🌷