🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

جانِ هر زنده دِلی، زنده به جانی دِگرست
سخنِ اهلِ حقیقت زِ زبانی دِگرست

خیمه از دایرۀ کون وُ مکان بیرون زَن
زانکِ بالاتر ازین هر دو، مکانی دِگرست

در چمن هست بسی لاله سیراب ولی
تُرکِ مه رویِ من از خانۀ خانی دِگرست

راستی را زِ لطافت چو روان می گردی
گوئیا سروِ روانِ تو روانی دِگرست

عاشِقان را نبوَد نام وُ نشانی پیدا*
زانکه این طایفه را نام وُ نشانی دِگرست

یک زمانم به خدا بخش وُ ملامت کم گوی
کاین جگر سوخته موقوفِ زمانی دِگرست

تو نه مردِ قدح وُ دردِ مغانی خواجو
خونِ دِل نوش که آن لعل زِ کانی دِگرست 🌷

🟦 سرانجام، خصوصیاتِ عقل و زیرکی، در حالی که در بسیاری از اجتماعات مشترک است، به درجاتی ویژه جنبه هایِ مهمی از ساختمانِ فرهنگی و رفتاری ایرانیان را تشکیل می دهد. این اهمیت حکایت از فرهنگِ سیاسیِ ویژه ای می کند که در آن گرچه جایگاهِ شخصیت ها هنوز مهمتر از نهادها یا سیاستهایِ رسماً اعلام شده است، امّا می تواند تعجب برانگیز توأم با تحرک و تغییرِ ناگهانی باشد.

🟥 در دنیایِ پُر مخاطره ای که شخص باید همواره مراقبِ بقایِ خود در مقابلِ نیروهایِ اهریمنی، یا نیروهایِ یک قدرتِ بزرگ در حول و حوشِ خود باشد، زرنگ تر بودن از دشمن در اولویت قرار دارد. حتی در شرایطی که جمهوری اسلامی میل دارد با اغلبِ همسایگانِ خود در خاورمیانه مناسباتی صاف و ساده داشته باشد، نمی تواند همین رویه را با قدرتهایِ بزرگ نیز در پیش گیرد در برخورد با قدرتهایِ بزرگ هیچ راهِ نفوذی بسته نیست.

🟦 باید با احتیاطِ بسیار حرکت کرد، امّا ضعف نشان نداد. برایِ کسب پیروزی هایِ کوچکِ اخلاقی یا روانی، به عنوانِ بخشی از فرایندِ دفاع از شرافتِ شخصی، لازم است که با بی اعتنائی با دشمن برخورد کرد. در واقع به نظر می رسد که از دیدگاهِ ایرانیان، مناسباتِ دولت و دولت با قدرت هایِ بزرگ نیز غالباً به صورتی شخصی در می آید.

🟥 سیاستمدارانی که با ایرانیان برخوردار از درجاتِ مختلفِ پیچیدگی برخورد نمایند، مطمئناً با خصوصیاتی که شرح داده شده مواجه خواهند شد. برایِ غرب، ایران همچنان به صورتِ یک دولتِ بسیارِ بدقلق باقی خواهد ماند؛ دولتی که همواره نگرانِ به سازش کشیده شدنِ استقلال، آزادی و شرافتِ خویش است. هر حکومتِ ایرانی نسبت به بیگانگان - بخصوص، آمریکائی ها، انگلیسی ها،.. سوء ظن خواهد داشت. ائتلافِ واقعی بعید به نظر می رسد؛ چنین ائتلاف هایی در لایه ای از سوء ظن پوشیده شده است و در آن شریکِ امروز، به راحتی ممکن است به خائن یا سوء استفاده کنندۀ فردا تبدیل شود.

🟦 و سرانجام یکی از ناظرانِ دیپلماتیکِ آمریکا، رفتارِ ایرانیان را به شرحِ زیر خلاصه کرده است: «یک نظامِ فوق العاده پیچیده با زیر و بم هایِ هوشمندانه که رفتارِ شخصی و عمومی را هدایت می کند، امّا در شالودۀ آن احساسِ نیرومندی از صیانتِ نفس و سوگیری به سمتِ هرج و مرج وجود دارد.»

🟥 به منظورِ مقیّد نگاهداشتنِ خصلتِ شدیداً فردگرایانه جامعۀ ایران و ممانعت از تجزیۀ آن تحتِ فشارِ نیروهایِ گریز از مرکز، وجودِ یک رهبریِ مرکزیِ نیرومند ضرورت دارد. مادام که یک فرمانروایِ مرکزی این خصوصیاتِ جامعۀ ایرانی را سرکوب نکرده و مانع از نفوذِ بیش از حد آشکار آن در مناسباتِ خارجی نشود، رفتارِ خارجیِ ایران همچنان کیفیات و خصوصیاتِ تشریح شدۀ فوق را بروز خواهد داد. و در بازیِ ایرانیان هیچ کس بهتر از خودِ ایرانیان نیست.

با تو از نامِ تو هم آبی ترم
خلوتی سرشار از نیلوفرم

عِشق همرنگِ نگاهت می شود
وقتی از چشمِ تو نامی می برم

لحظه هایِ تازه ات را مثلِ گُل
می گذارم لا به لایِ دفترم

خستگی هایِ خودم را پیشِ تو
در کنارِ دفترم می گسترم

تو اگر یک لحظه پروازم دهی
شاید از هفت آسمان هم بگذرم 🌷

تا بُوَد دورِ زمان، واسطۀ ماتم وُ سور
تا بُوَد نافِ زمین، حاملۀ شادی وُ غم

غمِ هر کس که نِکوخواهِ تو، بادا شادی!
سورِ هر کس که بَداندیشِ تو، بادا ماتم! 🌷

وطنم! ایرانِ عزیزم! ❤️

یاری کن ای نفس که درین گوشۀ قفس*
بانگی بر آورم زِ دلِ خسته یک نفَس

تنگِ غروب وُ هولِ بیابان وُ راه دور
نه پرتوِ ستاره وُ نه نالۀ جَرَس

خونابه گشت دیدۀ کارون وُ زنده رود
ای پیک آشنا برس از ساحلِ اَرَس

صبرِ پیمبرانه ام آخِر تمام شد
ای آیتِ امید، به فریادِ من برَس

از بیمِ محتسب مشِکن ساغر ای حریف
مِی خواره را دریغ بوَد خدمتِ عَسَس

جُز مرگ، دیگرم چه کس آید به پیش باز*
رفتیم وُ همچنان نگرانِ تو باز پَس

ما را هوایِ چشمۀ خورشید در سَر است
سهل است سایه گر برود سَر در این هوس 🌷

دِل مسوزان که زِ هر دِل به خدا راهی هست*
هر که را هیچ به کف نیست به دِل آهی هست

منعِ مجنون نتوان کرد زِ بی‌ سامانی
کَش به صحرایِ جنون خیمه و خَرگاهی هست

حَذَر از دشمنیِ نفسْ، نه بدخواهیِ غیر
بَتَر از نفسْ کجا دشمن وُ بدخواهی هست؟

مرغِ دِل چون به سلامت رَوَد از وادیِ عِشق؟
که به هر گوشه کماندار وُ کمینگاهی هست

ای که رَه میزندت جلوهٔ یوسف ذَقَنان
دیده بُگشای که در هر قدمت چاهی هست

باید از خاکِ رَهَش دیدهٔ جان روشن کرد
هر که را دیدهٔ روشن، دلِ آگاهی هست

از دلِ خویش بجو حالِ دلِ دوست صغیر
کز دلِ دوست نهانی به دلت راهی هست 🌷

پ.ن:

نیَم به هجرِ تو تنها، دو همنشین دارم

دلِ شکسته یکی، جانِ بی‌ قرار یکی - حزین لاهیجی - 🖤

بی دفاع ترین موجود، دلِ شکسته است...

حُسنِ خط با حُسنِ خُلق وُ مردمی انباز شد
رفته رفته آخرِ حُسنش بِه از آغاز شد

حرفی از گیراییِ مژگانِ او کردم رَقَم
نامه بر بالِ کبوتر چنگلِ شهباز شد

بلبلِ ما گر چنین گرمِ نواسنجی شود
تخمِ گُل خواهد سپندِ شعلۀ آواز شد

تا برآمد بر سپهرِ شاخ، گلچینش ربود
شوخیِ گُل چون شرر آخِر به یک پرواز شد

بس که حسرتهایِ رنگین دِل به رویِ هم نهاد*
رفته رفته سینه ام چون کلبۀ بزّاز شد

صائب از خونِ جگر خوردن نیاسودم دمی
تا به رویِ داغ همچون لاله چَشمم باز شد 🌷

نداند رسمِ یاری بی‌ وفا یاری که من دارم*
به آزارِ دلم کوشد دِل‌ آزاری که من دارم

وگر دِل را به صد خواری رَهانم از گرفتاری
دِل‌ آزاری دگر جوید دِلِ زاری که من دارم

به خاکِ من نیفتد سایهٔ سروِ بلندِ او
ببین کوتاهیِ بختِ نگونساری که من دارم

گهی خاری کِشم از پا، گهی دستی زنم بر سَر
به کویِ دِل‌ فریبان این بوَد کاری که من دارم

دِلِ رنجورِ من از سینه هردم می‌ رود سویی
زِ بستر می‌ گریزد طفلِ بیماری که من دارم

زِ پندِ همنشین دردِ جگرسوزم فزون‌ تر شد
هلاکم می‌ کند آخِر پرستاری که من دارم

رهی آن مَه به سویِ من به چشمِ دیگران بیند
نداند قیمتِ یوسف خریداری که من دارم 🌷

عِشقت به من آموخت چگونه بی‌ آنکه تو را ببینم، خیالت را در آغوش بگیرم آپامه 🖤

بسوز ای سعیِ باطل! پرچمِ ایران نمی‌ سوزد*
نمی‌ دانی مگر در شعله‌ ها ایمان نمی‌ سوزد

گمان‌ بُردی‌ که‌ اینبار این‌ حکایت فرق خواهد کرد*
خدا فرعون را یک بارِ دیگر غَرق خواهد کرد!

هر آنچه داشتی رو کرده‌ ای، این آخرین برگ است
سرِ جان شرط می‌ بندم، قمارِ آخرت مرگ است

ولی ما وعده‌ حقیم وُ از باطل نمی‌ ترسیم
شهادت آرزویِ ماست، از قاتل نمی‌ ترسیم

به کف پیراهنی خونین، کسی از راه می‌ آید
خدا زنده است ای مردم، ولی‌ الله می‌ آید

به استقبالِ او فریاد شد: انّا علی العهدی
کسی که هست عیسی از حواریونِ او مهدی 🌷

بینی اگر در آینه رویِ نکویِ خویش*
آگه شوی زِ حالِ اسیرانِ مویِ خویش

کردی تو روزگارِ پریشانِ من سیاه*
زاندم که تارِ موی فکندی بر رویِ خویش

مُردم زِ اشتیاقِ لبِ روح پرورت*
مگذار تا به گور بَرَم آرزویِ خویش

بیگانه آشنا نشود تا به رازِ ما
چَشمم به غیر وُ با تو کنم گفتگویِ خویش

گر پُرسم از تو قبلۀ اهلِ نظر کجاست
بر من کنی اشاره زِ ابرو به سویِ خویش

برگو که فرقِ اهلِ کلیسا وُ کعبه چیست
چون هر دو پُر نموده زِ يك خُم سبویِ خویش

آتش زنی به خرمنِ عُجب وُ غرور وُ کبر
گر تر کنی زِ آبِ محبّت گلویِ خویش

آن گه کنی نماز به محرابِ ابرویش
کز خونِ دِل شکیب بگیری وضویِ خویش 🌷

هر دم به یادِ آن لبِ میگون گریستم
جاىِ سرشكِ خون منِ محزون گریستم

شد چشمه هایِ چشمِ ترم خشك عاقبت
بس خون به یادِ آن لبِ میگون گریستم

از فیضِ ابر رویِ زمین گشت بی نیاز
پس روز وُ شب به گلشن وُ هامون گریستم

در آرزویِ بدرِ جمالِ تو چون هلال
کاهید هر قدر تنم افزون گریستم

بگرفته سيلِ اشك زِ پا تا به سَر مرا
از بس زِ دستِ طالع وارون گریستم

زد بوسه جام تا به لبِ مِی پرستِ تو
از رشك چون صُراحی میخون گریستم

جایِ سرشک در غمِ ليلى وشى شكيب
خون جگر مُدام چو مجنون گریستم 🌷

تا سَر نکنم در سَرَت ای مایهٔ ناز
کوته نکنم زِ دامنت دستِ نیاز

هر چند که راهم به تو دورست وُ دراز
در راه بمیرم وُ نگردم زِ تو باز 🌷

پ.ن:

گفته‌ ای در آرزویِ من بسی جان داده‌ اند
ای فدایت جانِ من، من‌ هم همانم آرزوست (ذبیحی‌ یزدی) ❤️

مرا سَرویست در دِل کرده جا، در چشمِ روشن هم
چو گُل پاکیزه‌ رُخ، همچون صبا پاکیزه‌ دامن هم (جناب زائری) ❤️

آنگاه که به یادِ تو می‌ اُفتم، کلمات در میانِ سطرهایم شکوفه می‌ زنند، آپامه ❤️

گِردِ آن خانه بگردم که در او خلوتِ تست*
سگِ طالع شَوَمَش¹، کیست که هم صحبتِ تست

چشمِ ما را نرسد بیشتر از بام وُ دری*
ای خوشا دولتِ آن دیده که بر طلعتِ تست

وَه چه بامَست که جاروب کشش دیدهٔ من
جانِ من بندهٔ آن پای که در خدمتِ تست

همه بر بادهٔ رشکیست که در جامِ مَنَست
قهقه شیشه که در انجمنِ عشرتِ تست

رُخصتِ مجلس وُ بر وصل تغافل ای شوخ
این زیاد از تو وُ از حوصلۀ طاقتِ تست

هجر بگزیدنت از وصل دِلا وضعِ تو نیست
اختراعیست که خود کرده وُ این بدعتِ تست

وحشی از تست، که ما نیز به بیرونِ دَریم
مانعی نیست، اگر هست همین دهشتِ تست 🌷

پ.ن:

۱. سنگِ طالع شَوَم، این کیست...

پ.ن۲:

برای تو
چیزهای زیادی نوشتم،

امّا آنچه هرگز در کلمات جا نشد
دلتنگی‌ ام بود آپامه... 🖤

➖ بارک الله! چه شده که امروز، سحرخیز شده یی؟

➖ دوستی دارم که فقط صدایِ خودش و حرفهایِ خودش را می شنود. او می فرماید: آنکس که به هنگامِ سحر می خوابد، روحش گرفتارِ چُرتِ دائم است.....

➖ عجب! ما شنیده بودیم که اصولاً، عاشِق، خواب ندارد. حالا چه شده که عشّاقِ این زمانه به سحرخیزی قناعت می کنند؟

➖ نکتۀ جالبی را فرمودی برادر. به سلیمه بانو خواهم گفت که حال دیگر، شوهرش، فخرِ سحرخیزی می فروشد و تعلیمِ سحرخیزی می دهد.

➖ اِ... مبادا این حرف را به بانویِ ما بزنی ها! وادارم می کند که صد شَب تا صبح بیدار بنشینم و اثباتِ عاشقی کنم... از امیر عبدالله خبری نرسیده است؟

➖ به این زودی؟

➖ اگر عاشِق بود، الآن، در جوارِ محبوبش، روبه رویِ ما ایستاده بود. می دانم که عاشِق چه شتابی برایِ رسیدن دارد.

➖ آنکس که شتاب دارد، عاشِق نیست، تشنه یی ست که معشوق را چشمۀ آب شیرین تصوّر کرده است. وقتی دوید و رسید و نوشید و وَرَم کرد، رها می کند و می رود. محبوب، چشمۀ آب شیرین نیست. هوایِ خنکِ دَمِ صبح است.

آنکه از فَرطِ گُنه ناله کند زار کجاست
آنکه زِ اغیار بَرَد شِکوه برِ یار کجاست

باز ماهِ رمضان آمد وُ بر بامِ فلک
می‌ زند بانگ منادی که گُنه کار کجاست

سفره رنگین وُ خدا چَشم براهِ من وُ توست
تا که معلوم شود طالبِ دیدار کجاست

بارِ عام است خدا را به ضیافت بشتاب
تا نگوئی که درِ رحمتِ دادار کجاست

مرغِ شَب نیمۀ شَب دیده به رَه می‌گوید
سوزِ دِل ساز بوَد دیدۀ بیدار کجاست

ماهِ رحمت بوَد ای ابرِ خطاپوش ببار
تا نگویند که آن وعدۀ ایثار کجاست

حق به کانِ کَرَمش طرفه متاعی دارد
در وُ دیوار زَنَد داد، خریدار کجاست

آن خدائی که رحیم است وُ کریم است وُ غفور
گوید ای سوته دلان عاشقِ دلدار کجاست

منِ ژولیده به آوایِ جلی می‌ گویم
آنکه با توبه ستاند سپرِ نار کجاست 🌷

تو ماهِ خدا براتون، دورهمی‌‌ هایِ صمیمی - آرامشِ روح - دل‌ِ خوش - و مُحبّت آرزو می‌ کنم. 💙

هر شام زِ ماهِ رمضان 🌙 صبحِ امیدی است*
هر روز ازین ماهِ مبارک 🌙 شبِ عیدی است

هر آهِ جگرسوز که از سینه برآید
در دامنِ صحرایِ جَزا سایۀ بیدی است

هر نوع شکستی که ترا روی نماید
چون موج درین بحر پَر و بالِ جدیدی است

تا خلوتِ یوسف که صبا راه ندارد
از دیدۀ یعقوب عجب راهِ سفیدی است

در دامنِ دشتی که تو مِی می کشی امروز
هر لالۀ او شمعِ سرِ خاکِ شهیدی است

صائب اگَرَت دیدۀ بیدار نخفته است
در پردۀ شبگیر عجب صبحِ امیدی است 🌷

پ.ن:

روزه، زیباست. روح را فَرح می‌ بَخشد و قَلب را آرامش. - نادر ابراهیمی -

حلولِ ماه مبارک رمضان، ماهِ عبادت و بندگی و ماهِ جهاد و اجتهاد تبریک و تهنیت باد. در این ماهِ عزیز ما را از دعایِ خیرِ خود محروم نفرمایید. 🌸

ای خالقِ هر قصّۀ من، این منو این تو
بر سازِ دِلم زخمه بزن، این منو این تو

هر لحظه جُدا از تو برام ماهی وُ سالی
با هر نفسم داد می زنم، جایِ تو خالی

منم عاشقِ نازِ تو کشیدن
بخاطرِ تو از همه بُریدن، تنها تو رو دیدن

منم عاشقِ انتظار کشیدن
صدایِ پاتو از کوچه شنیدن، تنها تو رو دیدن

تو اون ابرِ بلندی، که دستات شفایِ شوره زاره
تو اون ساحلِ دوری، که هر موج به تو سجده میاره

تو فصلِ سبزِ عشقی، که هر گُل بهارو از تو داره
اگه نوازشِ تو نباشه، گُل گلخونه خاره

تو آخرين كلامی كه شاعر، تو هر غزل مياره
بدونِ تو خدا هم تو شعراش، ديگه غزل نداره

بمون كه شوكتِ عِشق بمونه، كه قصّه گویِ عِشقی
نگو كه حرمتِ عِشق شكسته، تو آبرویِ عِشقی 🌷

رفتی وُ همچنان به خیالِ من اندری*
گویی که در برابرِ چَشمم مصوّری

فکرم به منتهایِ جمالت نمی‌ رسد*
کز هر چه در خیالِ من آمد نکوتری

مَه بر زمین نرفت وُ پَری دیده برنداشت
تا ظن بَرَم که رویِ تو ماه است یا پَری

تو خود فرشته‌ ای نه از این گِل سرشته‌ای
گر خلق از آب وُ خاکِ تو از مُشک وُ عنبری

ما را شکایتی زِ تو گر هست هم به توست
کز تو به دیگران نتوان بُرد داوری

با دوست کنجِ فقر بهشت است وُ بوستان
بی دوست خاک بر سرِ جاه وُ توانگری

تا دوست در کنار نباشد به کامِ دِل
از هیچ نعمتی نتوانی که برخوری

گر چشم در سَرَت کنم از گریه باک نیست
زیرا که تو عزیزتر از چشم در سری

چندان که جَهد بود دویدیم در طلب
کوشش چه سود چون نکند بخت یاوری

سعدی به وصلِ دوست چو دستت نمی‌ رسد
باری به یادِ دوست زمانی به سَر بری 🌷

‫خیال می‌ کنم در میانِ دستانمی… حس می‌ کنم در آغوشم، همچون قطعه‌ یخی ذوب می‌ شوی…

دلِ بیتاب را چون کسوتِ صبر وُ سکون پوشم
عروسِ شعله را پیراهنِ سیمابگون پوشم

ملاقاتِ تنی پیراهنم را داده جان امشَب**
سزد کین پیرهن را تا قیامت واژگون پوشم

چه ذوق از شربتِ کوثر، چه سود از حلّۀ جنّت
چو قسمت شد که خونِ دِل خورم، داغِ جنون پوشم

به‌ یادِ آن حریری تن، گل‌افشان چون کنم مژگان
زمین را چون شهیدان کسوتِ آلایِ خون پوشم

به هر کسوت که هستم، در لباسِ محنتم طالب
چو طفلِ غنچه آتش از درون، خارا برون پوشم 🌷

به کلبه ام از راهِ دور ای آشنا خوش آمدی
چون بویِ گُل به همرهِ بادِ صبا خوش آمدی

اکنون که پُر گیاه و گُل شهر وُ ده وُ صحرا بوَد
ای آهویِ صحرا تو هم به شهرِ ما خوش آمدی

تو مایۀ نوازشِ صدها دِلِ شکسته ای
ای خوش خبر به سویِ دِل شکستگان خوش آمدی

بر لوحِ خاطر نقشِ طَرَب زن
چون روزگارِ اندوه وُ محنت دیگر گذشته

مَنعم مکن از این عشقِ سوزان
تا کی دو رنگی دیگر مرا آب از سَر گذشته

ای آهویِ گریزان به آشیانم
خوش آمدی فدایِ جانِ تو جانم

ای آن که مقدمِ تو بوَد گرامی
من جایِ گُل به پایت گُهر فشانم 🌷

فدایِ جانِ تو جانم آپامه ❤️

ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم*
دیده از رویِ نگارینش نگارستان کنیم

گر زِ داغِ هجرِ او دردی است در دل‌ هایِ ما
زِ آفتابِ رویِ او آن درد را درمان کنیم

چون به دستِ ما سپارد زُلفِ مُشک افشانِ خویش*
پیش مُشک افشانِ او شاید که جان قربان کنیم

آن سرِ زُلفش که بازی می کند از بادِ عِشق*
میل دارد تا که ما دِل را در او پیچان کنیم

او به آزارِ دلِ ما هر چه خواهد آن کند
ما به فرمانِ دلِ او هر چه گوید آن کنیم

این کنیم وُ صد چنین وُ منّتش بر جانِ ماست
جان وُ دل خدمت دهیم وُ خدمتِ سلطان کنیم

آفتابِ رحمتش در خاکِ ما درتافته‌ ست
ذرّه‌ هایِ خاکِ خود را پیشِ او رقصان کنیم

ذرّه‌ هایِ تیره را در نورِ او روشن کنیم
چشم‌ هایِ خیره را در رویِ او تابان کنیم

چوبِ خشکِ جسمِ ما را کو به مانندِ عصاست
در کفِ موسیِ عِشقش معجزِ ثُعبان کنیم

گر عجب‌ هایِ جهان حیران شود در ما رواست
کاین چنین فرعون را ما موسیِ عمران کنیم

نیمه‌ ای گفتیم وُ باقی نیم کاران بو بَرَند
یا برای روزِ پنهان نیمه را پنهان کنیم 🌷

پ.ن:

آپامه جانم، دوستت دارم… به اندازۀ تمامِ راه‌ هایی که میانِ ما فاصله شد، امّا دلم را از تو دور نکرد. و دوستت دارم… به وسعتِ تمامِ دیدارهایی که سهمِ ما نشد، و به عمقِ حرف‌هایی که همیشه در دلم ماند. ❤️

🟦 در زندگیم بارها طعمِ خوشبختی هایِ مشابهی را چشیده بودم - جامی آبِ سرد پس از سفری خسته کننده، سایه ای دلچسب و ساده، قلبِ انسانی که ناشناخته در گوشه پرتی از دنیا زندگی می کرد و گرم و با محبّت منتظرِ بیگانه ای بود. و زمانی که بیگانه از راه می رسد چگونه این قلب بر می جهد و شادی می کند، زیرا انسانی را یافته است! در عِشق، همچنان که در مهمان نوازی، دَهنده شادمان تر از گیرنده است.

رفتم زِ خویش وُ یادِ نگاهیست حالی‌ ام
مستی نُماست آینهٔ جامِ خالی‌ ام

یک روی وُ یک دلم به بد وُ نیکِ روزگار
آیینه کرد جوهرِ بی انفعالی‌ ام

هر برگِ ‌گُل به عرضِ من آیینه است وُ من
چون بو هنوز در چمنِ بی مثالی‌ ام

عمریست در ادبکدهٔ بوریایِ فقر
آسوده‌ تر زِ نکهتِ گلهایِ قالی‌ ام

در پرده کوسِ سلطنتِ فقر می‌ زند
حیرت صداست چینیِ نازِ سفالی‌ ام

بختِ سیاه ‌کو که زِ ضعفم نشان دهد
بر شب نوشته‌ اند براتِ هلالی‌ ام

شد خاک از انتظارِ تو چشمِ تر وُ هنوز*
قد می‌ کِشد غبارِ نگه از حوالی‌ ام

هر جُزوم از شکسته دلی موج می‌ زند*
من شیشه ریزه‌ ام، حذر از پایمالی‌ ام

در هر سَری به نشئهٔ دیگر دویده است
چون موجِ باده ریشهٔ بی‌ اعتدالی‌ ام

موج از گُهر ندامتِ دوری نمی‌ کند
اندیشهٔ فراق ندارم، وصالی‌ ام

بیدل به ناتوانیِ خود ناز می‌ کنم
پرواز آشیانیِ افسرده بالی‌ ام 🌷

پ.ن:

البته سلیقۀ موسیقی هر کسی متفاوته ولی تو خلوت، با هدفون به این موسیقی گوش بدید و دم و بازدم های آگاهانه بکشید. مناسب برای سکوت و غرق در عشق و آرامشِ عمیقِ قلبی. 💙

جفا مکن که جفا رسمِ دلربایی نیست
جُدا مشو که مرا طاقتِ جُدایی نیست

مُدام آتشِ شوقِ تو در درونِ مَنَست
چنانکه یک دم از آن آتشم رهایی نیست

وفا نمودن وُ برگشتن وُ جفا کردن
طریقِ یاری وُ آیینِ دلربایی نیست

زِ عکسِ چهرهٔ خود چشمِ ما منوّر کن*
که دیده را جُز از آن وَجه روشنایی نیست

من از تو بوسه تمنّا کجا توانم کرد
چو گردِ کویِ توام زهرهٔ گدایی نیست

به سعی، دولتِ وصلت نمی‌ شود حاصل
محقق است که دولت به جُز عطایی نیست

عبید، پیشِ کسانی که عِشق می‌ ورزند
شبِ وصال کم از روزِ پادشایی نیست 🌷

پ.ن:

مهدی که امامِ عصر وُ عالی شان¹ است
سرچشمۀ فیض وُ مظهرِ احسان است

هر چند به چشمِ مردمان جا دارد
چون نورِ نظر زِ دیده‌ ها پنهان است (میرزا محمود ادارجه نویس) ❤️

۱- شان: شأن، جایگاه، مقام.

[اللّهمّ عجّل لولیّک الفَرَج]

تصویر باکیفیت

تو ديوونه رفتی يه شب بی نشونه
تو خواستی که قلبم پريشون بمونه

واست گریۀ من ديگه بی امونه
دِل از دردِ عشقم يه دريایِ خونه

می خوام با تو باشم هنوز عاشِقونه*
ولی نازنينم چگونه چگونه

من از سبزه سبزم ولی خسته خسته
من از شهر عِشقم ولی دل شکسته

می گفتم يه ابری يه هم رنگِ بارون
يه بارونِ رحمت واسه سبزه زارون

می خواستم بگم من که عاشِق ترينم*
تو فرصت ندادی

حقيقت چه تلخه، چه تلخه شکستن
حقيقت همينه که رفتی تو بی من

می خوام با تو باشم هنوز عاشقونه*
ولی نازنينم چگونه چگونه 🌷

شنیدم صبحدم نالیدنِ بادِ خزانی را
نشاندم در عزایِ گُل عروسِ زندگانی را

جهان بی مهر شد با بوستان وُ سروِ من، با من
رَوَم آگه کنم زین قصّه سروِ بوستانی را

مرا از گریۀ آبِ روان چون آب شد روشن
که حاصل چیست در باغِ جهان روشن روانی را

چه شد آن مهرورزیها که یارِ مهربان ناگه
زِ بی مهری به من زد تهمتِ نامهربانی را

نگارا بدگمانی آفتِ عِشق است وُ من خواندم
زِ چشمانِ تو روزی داستانِ بد گمانی را

نگفتم من که «نتوان شد زِ مکرِ آسمان ایمن»؟
تو نشنیدی وُ دیدی فتنه هایِ آسمانی را

مزن زخمِ زبان وز چشمِ من فریادِ جان بشنو
مگر دیگر نمیدانی زبانِ بی زبانی را

کمان را سُست تر کن تا رسد بر گنجِ دِل تیرت
چه سود از سخت بازوئی چو گُم کردی نشانی را

چو چنگی در فراموشی شدم دمسازِ خاموشی
ببستم لب، نخواندم نغمه هایِ جاودانی را

کنون چنگ است در چنگت بزن راهی که میخواهی
نوایِ ناامیدی یا سرودِ شادمانی را!

اگر از عِشق بیزاری اشارت کن که تا من هم*
به خاکستر سپارم آتشِ عشقِ نهانی را

وگر برجا بود مهرت، اشارت کن که تا رعدی*
بیفشاند به پایت نقد هستی مژدگانی را 🌷

پ.ن:

درود از من به «یغمائی» که خوش گفته است و دُر سفته:

«چه سود از زندگانی چون تبه کردم جوانی را» 🖤

صحرا وُ باغ وُ خانه ندانم کجا خوش است
هرجا خیالِ رویِ تو باشد مرا خوش است

در دوزخ ار خیالِ توام همنشین بود
یادِ بهشت می نکنم بس که جا خوش است

غمخوار گو مباش غمین از بلایِ ما
ما عاشقانِ غمزده را در بلا خوش است

با آبِ چشم وُ آتشِ دِل گشته ام مقیم
بر خاکِ کویِ دوست که آب وُ هوا خوش است

مقصودِ ما زِ دیدنِ خوبان لقایِ تست
زاهد ترا بقا خوش وُ ما را لقا خوش است

خوبست دلبری وُ جفا وُ ستمگری
گه گه زِ مهوشان وُ گهی هم وفا خوش است

خوبانِ این زمانه زِ کس دِل نمی برند
حُسن ارچه در کمال بوَد با حیا خوش است

از دلیران وفا نکند فیض کس طمع
الحق زِ خوبرویان رسمِ جفا خوش است 🌷

پ.ن:

چراغ کلبۀ عاشِق خیالِ دلدار است
سری که عِشق درو نیست خانۀ تار است

هزار خرمنِ شادی به نیم جو نخرد
به جان دلی که غمِ عِشق را خریدار است

بیابیا که دلم در هوات بیمار است
بخور غمم که سراپایم از غمت زار است

به غیرِ تو چو نشینم دَمی شوم تیره
زِ پیشِ تو رَوَم از یک نفس دِلم تار است (فیض کاشانی) 🖤

جهان را
سياه و سفيد دوست دارم!

جُز تو...

تو زيباترين حالتِ رنگارنگِ دنياىِ منى...
دوستت دارم آپامه ♥️

گفتا تو از کجایی کآشفته می‌ نمایی
گفتم منم غریبی از شهرِ آشنایی

گفتا سرِ چه داری کز سِرّ خبر نداری
گفتم بر آستانت دارم سرِ گدایی

گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی
گفتم که خوش‌ نوایی از باغِ بینوایی

گفتا زِ قیدِ هستی رو مست شو که رَستی
گفتم به مِی‌ پرستی جُستم زِ خود رهایی

گفتا جوی نیرزی گر زُهد وُ توبه ورزی
گفتم که توبه کردم از زُهد وُ پارسایی

گفتا به دلربایی ما را چگونه دیدی
گفتم چو خَرمنی گُل در بزمِ دلربایی

گفتا من آن تُرنجم کاندر جهان نگُنجم
گفتم بِه از تُرنجی لیکن بدست نایی

گفتا چرا چو ذرّه با مهر عِشق بازی
گفتم از آن که هستم سرگشته‌ ای هوایی

گفتا بگو که خواجو در چشمِ ما چه بیند
گفتم حدیثِ مستان سِرّی بوَد خدایی 🌷

پ.ن:

هوایی که همین حالا از میانِ لباس‌ هایت گذشت، عطر شد. ❤️

این بویِ روح‌ پرور از آن خویِ دلبر است
وین آبِ زندگانی از آن حوضِ کوثر است

ای بادِ بوستان مگرت نافه در میان؟
وی مرغِ آشنا مگرت نامه در پَر است؟

بویِ بهشت می‌ گذرد یا نسیمِ دوست؟
یا کاروانِ صبح؟ که گیتی مُنَوّر است

این قاصد از کدام زمین است مُشک‌ بوی؟
وین نامه در چه داشت؟ که عنوان معطرست

بر راهِ باد عود در آتش نهاده‌ اند؟
یا خود در آن زمین که تویی، خاکْ عنبر است؟

بازآ وُ حلقه بر در رندانِ شوق زن
کاصحاب را دو دیده چو مِسمار بر در است

بازآ که در فراقِ تو چشمِ امیدوار*
چون گوشِ روزه‌ دار بر اللهُ اکبر است

دانی که چون همی‌ گذرانیم روزگار؟
روزی که بی تو می‌ گذرد روزِ محشر است

گفتیم عِشق را به صبوری دوا کنیم
هر روز عِشق بیشتر وُ صبر کمتر است

صورت زِ چشم غایب وُ اخلاق در نظر
دیدار در حجاب وُ معانی برابر است

در نامه نیز چند بگنجد حدیثِ عِشق؟
کوته کنم که قصهٔ ما کارِ دفتر است

همچون درختِ بادیه، سعدی به برقِ شوق
سوزان وُ میوهٔ سخنش همچنان تَر است

آری خوش است وقتِ حریفان به بویِ عود
وز سوز غافلند که در جانِ مِجْمَر است 🌷

ای مادرِ ما، ایران!

جانِ زخمیِ تو در کدام
روزِ هفته التیام خواهد پذیرفت؟

چشمانِ ما
به راهِ عافیتِ تو سفید شد
ای ما، نثارِ عافیتِ تو... 🌷