🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

توی تنهاییِ غربت
جایی که با سختی اینجا کردم عادت

واسه کوه وُ خاک وُ دشتم
واسه اون چِه با دِلم، بِه جا گذاشتم

وطن ای عزیزترینم، دلِ من تنگه برات
گریۀ منِ غریب، یه جور آهنگه برات

بغضِ پنهون شده در من، بغضی که گلومو داره می فشاره
امشَب از روزنِ چَشمام، بارونِ اشکایِ من می خواد بباره

وطن ای عزیزترینم، دلِ من تنگه برات
گریۀ منِ غریب، یه جور آهنگه برات

حقّ نبود که این روزا، تو رو تنها بذارم
خودِ من اینجا باشم، دِلمو جا بذارم

امّا من هر جا باشم، ریشه ام وجودِ توست
دلِ من، عاشقِ تو، بر لبم، سرودِ توست

می دونی که من تنم، تو جونمی
وقتی نبضم می زنه که خونمی

تو همون دلیلِ بودنِ منی
من دِلی عاشِق وُ تو درونمی

وطن ای عزیزترینم، دلِ من تنگه برات
گریۀ منِ غریب، یه جور آهنگه برات

نگرانِ تو وُ سرگذشتِ تو، عاشقِ بوی گُلها وُ خشتِ تو
لحظه لحظه، لحظه ها رو می شمرم، تا بشم فدایِ سرنوشتِ تو*

وطن ای عزیزترینم، دلِ من تنگه برات
گریۀ منِ غریب، یه جور آهنگه برات 🌷

پ.ن:

🟦 من می گفتم ما سرزمینِ غریبی داریم. اگر آن را بشناسی حتماً عاشِقش می شوی، چِه با سواد باشی چِه کم سواد، چِه روشنفکر باشی چِه غیر روشنفکر.. هر چِه باشی، طبیعتِ پُر شکوه و عظیمِ این سرزمین، تو را بِه زانو در می آورد و با تمامِ وجود جنگیدن بِه خاطرِ آن را بِه تو می آموزد. از پیِ دیدن و شناختنش دیگر نمی توانی در مقابلِ آن بی تفاوت بمانی، دیگر نمی توانی نسبت بِه آن غریبه باشی و بِه آن فکر نکنی، نمی توانی چمدانت را ببندی و خیلی راحت بگویی: می روم آمریکا، می روم جایی که کار و مُزدِ خوب وجود دارد، می روم و خودم را خلاص می کنم.

🟥 نمی توانی زخمش را زخمِ خودت ندانی، دردها و غصّه هایِ مردمش را دردها و غصّه هایِ تن وُ روحِ خودت ندانی، گلهایش را گلهایِ باغ و باغچۀ خودت ندانی، کویر و دریا و کوه هایِ برهنه اش را عاشِقانه نگاه نکنی، در بناهای مخروبۀ قدیمی اش، روانِ جاریِ اجدادت را نبینی، صدایِ آبهایِ مستِ رودخانه هایش را همچون صدایی فرا خواننده از اعماقِ تاریخ حسّ نکنی، و نمی توانی برایِ بازسازی اش قَد عَلَم نکنی، پای نفشری، یکدندگی نکنی و فریاد نکشی.. نمی توانی نمی توانی. (زنده یاد نادر ابراهیمی، ابن‌ مشغله) ❤️

ای شوکتِ بودنم، رؤیایِ آسودنم
دریا دِلی خسته بودم، بر باد وُ پَر بسته بودم

بویِ عزیزِ تنت، صبحِ خُتَن می‌ نمود*
ابریشمین شهرِ چَشمت، بر رویِ جانم گشوده

با رنگِ دِل شعله زد، گلهایِ قصرِ شبم
لبریزِ از تو شده، آواز وُ پرواز

ماه منیرِ منی، مولا وُ پیرِ منی
خورشیدِ یادت، شده با سینه دمساز

آئینه ‌دارِ دِل شدی، واحد شدی، کامل شدی*
با ماه پنهان، نامت هم آواز

بانویِ ابر وُ خواهشی، دریایی از آرامشی*
جادویِ حرفت، سودایِ پرواز

دیوارِ دِل شکستی، بر موجِ دِل نشستی
از من بِه ما رسیدی، تا در بِه غیر بستی

ای شوکتِ بودنم، رؤیایِ آسودنم
دریا دِلی خسته بودم، بر باد وُ پَر بسته بودم

بویِ عزیزِ تنت، صبح خُتَن می‌ نمود*
ابریشمین شهرِ چَشمت، بر رویِ جانم گشوده 🌷

از ما وُ من حذر کن، در خویشتن سفر کن
مانند جویباری، بر قلبِ کوهساری

باید رسیده باشی، من را ندیده باشی
از خود مکن کناره، از خود مکن کناره

وقتی شدی روانه، بر قلبِ بی کرانه
باید که راه باشی، هر سو پناه باشی

باید که مرد گردی، پیوسته درد گردی
العاقل وُ اشاره، العاقل وُ اشاره

در رفتن وُ رسیدن، هنگامِ خوشه چیدن
باید شکوه باشی، همدردِ کوه باشی

باید که رود باشی، نبضِ سرود باشی
این است راه چاره، این است راه چاره

وقتی که می توانی، ناگفته را بِخوانی
خورشید را بِچینی، نادیده را ببینی

در خویشتن بِمیری، تا عرش پَر بِگیری
دیگر چِرا نظاره، دیگر چِرا نظاره، دیگر چِرا نظاره 🌷

هوایِ دلِ من، در فصلِ تیرگیها، خسته تر از خزونه
غَم هایی که دارم، اندازۀ تمومِ ابرایِ آسمونه

ببین که مُرده در گلوم، فریادِ اشتیاقِ من، مردِ اسیرم
بِه دادِ دِل نمیرسی، ملامتم نکن بسی، بی تو میمیرم

چِه غَمگین نشسته، تو ذهنِ پُرغبارم، روزایِ رفتنِ تو*
بیا که ستاره، شکفته میشه هر شَب، برایِ دیدنِ تو

در موسمِ گسستن، تو روحِ اتحادی
برایِ ناباوری، همیشه اعتمادی

هوایِ دلِ من، در فصلِ تیرگیها، خسته تر از خزونه*
غَم هایی که دارم، اندازۀ تمومِ ابرایِ آسمونه

صدایِ نفسهات، با اسمِ من غریبه
دو دستام زِ هُرمِ محبَّت بی نصیبه

ببین که سینۀ من در خاکِ غَم فتاده
باغِ غرورم حتی یِه شاخه گُل نداده 🌷

تو با این که مهربونی، منو دستِ کم گرفتی
منو قابل ندونستی، رازِ تو بِه من نگفتی

شاید از دستِ حقیرم، واسه تو یِه کاری ساختست
گرچِه اسمم بِه گوشِ تو، حالا خیلی ناشناختست

حرف بزن ای مهربون، منو از خودت بدون
حرف بزن ای مهربون، منو از خودت بدون

حتی خنده هات مثِ تلخیِ گِریه ست
مثِ لبخندِ دروغِ آشنایی

تو رو خوب می شناسم، از عاطفه سرشار
تو کجا وُ قصه هایِ بی وفایی

گِریه ارزونیِ چَشمات، اگه اشکی نیست بباری
حالا خالی کن با حرفات، هر چی که تو سینه داری

واسه یِک بارم بزار من، محرمِ رازِ تو باشم*
بذار آخرین ترانه، واسه آوازِ تو باشم

شاید از دستِ حقیرم، واسه تو یِه کاری ساختست
گرچِه اسمم بِه گوشِ تو، حالا خیلی ناشناختست

حرف بزن ای مهربون، منو از خودت بدون
حرف بزن ای مهربون، منو از خودت بدون 🌷