🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 بهار، همه چیزش با تابستان، با زمستان، و با پاییز فرق دارد. حقّ است که بهار را یک آغازِ پُرشکوه بدانیم؛ نه تنها به دلیلِ رویشی خیره کننده: امروز، بوتۀ سبزِ روشن: فردا غرقِ صورتیِ گُلِ مُحمّدی، امروز یاسِ بستۀ خاموش:

🟥 فردا سیلابِ نوازندۀ عطر نه فقط به دلیل این رویشِ خیره کننده، بل به علّتِ حسّی از خواستن، طلبیدن، عاشِق شدن، بالا پریدن، فریاد کشیدن، خندیدن - برادرت شادمانه می خندد و از تَهِ دِل فریاد می کشد - شکوفه کردن، باز شدنِ روح...

🟩 بهار، بیش از آنکه حادثه یی در طبیعت باشد، حادثه یی ست در قلبِ آدمی. و پیش از آنکه در طبیعت، محسوس باشد، در حسّی انسانی وقوع می یابد. این در بهاران گُل نیست که باز می شود، گره هایِ روحِ انسان است. 🌷

گریبان پاره کردن شیوۀ شوقِ منست امشَب
گریبانش نمی خواهم که رشكِ دامنست امشَب

تمنّا زان بهشتی رو تجلّی در بغل دارد
گُلِ خورشید در دامانِ مژگانِ منست امشَب

نیَم پروانه تا قانع بِه داغی باشم از شعله
من وُ جان باختن تا در چراغم روغنست امشَب

چراغان کرده ام از داغهایِ سینه محفل را
برون رو شمع ازین مجلس که با ما روشنست امشَب

چنان تنگم در آغوشی که می ریزد بهشت از من
گیاهِ خشک را فردوس در پیراهنست امشَب

نگاهم اندک‌ اندک لذّتِ دیدار می‌ دزدد
عجب مورِ حریصی در کمینِ خرمن‌ است امشَب

شفائی! نازِ بیجا آتشم را تیزتر دارد
بسوزم آنکه کوثر بود طرفِ دامنست امشَب 🌷

پ.ن:

دِلم از جُداییِ تو نفسی نخفت امشَب

بِه خیالِ تو همه شَب غمِ خویش گفت امشَب 🖤

پ.ن۲:

با یه آهنگ محکم بغلم کن آپامه.. شاید [شد] هم‌ دیگه رو.. دور و برِ اون آهنگ ببینیم.. 🎼 ♥️

شمعِ رویت ختمِ زیبایی بس است
عالمی پروانه سودایی بس است

چشم بر رویِ تو دارم از جهان
گر سویِ من چَشم بگشایی بس است

گر چِه رویت کس سرِ مویی ندید
گر سرِ موییم بنمایی بس است

من نمی‌ دارم زِ تو درمان طمع
درد بر دردم گر افزایی بس است

تا قیامت ذرّه‌ ای اندوهِ تو
مونسِ جانم بِه تنهایی بس است

گر توانایی ندارم در رهت
زاد راهم ناتوانایی بس است

گر زِ عِشقت عافیت می‌ پُرسدم
عافیت چکنم که رسوایی بس است

دوش عِشقش تاختن آورد وُ گفت
از توام ای رِندِ هر جایی بس است

در قلندر چند قُرّائی کنی
نقدِ جان در باز قُرّائی بس است

هست زُنّارِ نفاقت چار کرد
گر مسلمانی زِ تَرسایی بس است

ختم کن اسرار گفتن ای فرید
چون بسی گفتی زِ گویایی بس است 🌷

پ.ن:

نشان زِ عالمِ آوارگی نبود هنوز
که ساخت عشقِ تو آوارۀ جهان ما را

بِه جُز وفایِ تو دردِ مرا دوائی نیست
خدا دوا کند این دردِ بی‌ مداوا را (محتشم کاشانی) 🖤

پ.ن۲:

و من، روزگاری است، بِه زنی محتاجم، که غمگینم کند
بِه زنی که میانِ بازوانش، چون گنجشک، گِریه کنم

بِه زنی که تکّه پاره هایم را
چون سفالی شکسته، بند بزند. (نزار قبانی) 🖤

پ.ن۳:

وقتی از من جُدا شدی مرگمو با چشمِ خودم دیدم آپامه؛ مشتاقِ توأم؛ رنجِ فراق کافیست؛ ذرّه ذرّۀ وجودم، سراغِ تو را می گیرد، بِه من برگرد. 🖤

ای عاشِقان ای عاشِقان، آمد گهِ وصل وُ لقا
از آسمان آمد ندا، کای ماه رویان الصلا

ای سرخوشان ای سرخوشان، آمد طَرَب دامن کشان
بگرفته ما زنجیرِ او، بگرفته او دامانِ ما

آمد شرابِ آتشین، ای دیوِ غَم کنجی نشین
ای جانِ مرگ اندیش رو، ای ساقیِ باقی درآ

ای هفت گردون مستِ تو، ما مُهره‌ ای در دستِ تو
ای هستِ ما از هستِ تو، در صد هزاران مرحبا

ای مُطربِ شیرین نفس، هر لحظه می‌ جُنبان جَرَس
ای عیش زین نِه بر فَرَس، بر جانِ ما زَن ای صبا

ای بانگِ نایِ خوش سَمَر، در بانگِ تو طعمِ شکر
آید مرا شام وُ سحر، از بانگِ تو بویِ وفا

بارِ دگر آغاز کن، آن پرده‌ ها را ساز کن
بر جمله خوبان ناز کن، ای آفتابِ خوش لَقا

خاموش کن پرده مَدَر، سَغراق خاموشان بخور
ستّار شو ستّار شو، خو گیر از حلمِ خدا 🌷

میونِ ایلُم، یکّه سوارُم
قسم بِه جونِ هفت تا برارُم

عاشقِ لیلی بانو، دخترِ خان اُم
عاشقِ لیلی بانو، دخترِ خان اُم

اگر ستیم بریزه، دست بر ندارُم
اگر ستیم بریزه، دست بر ندارُم

جونمو نثار کردُم، قربونِ یار کردُم
جونمو نثار کردُم، قربونِ یار کردُم

لیلا سوارِ تَرکُم آی، ترکِ دیار کردُم آی
ترکِ دیار کردُم آی، ترکِ دیار کردُم

بِه کوه وُ صحرا، پلنگِ مستُم
سوارِ اسبم، قطار بِه بستُم

خبر فرستادُم خان، نداد جوابُم
خبر فرستادُم خان، نداد جوابُم

بِه نصفِ شو دِلبرم وُ ورداشتم رفتُم
بِه نصفِ شو دِلبرم وُ ورداشتم رفتُم 🌷

عمرِ ما چون باد بگذشت وُ نشان معلوم نیست
از سبك سیری پیِ این کاروان معلوم نیست

صاف‌ دِل غمگین نمی‌ گردد زِ حرفِ جان‌ خراش
جایِ زخمِ تیغ در آبِ روان معلوم نیست 🌷

زِ عِشقت سوختم ای جان، کُجایی؟*
بِماندم بی سر وُ سامان، کُجایی؟

من اندر ره تُهیدستم چِه داری
زِ خود بِرهانم ای جانان، کُجایی؟

هزاران دردِ دل دارم من از تو
ندانم درد را درمان، کُجایی؟

زِ بس کز عشقِ تو در خون بِگشتم
نه کُفرم ماند وُ نه ایمان، کُجایی؟

زِ پیداییِ خود پنهان بِماندی
چُنین پیدا، چُنین پنهان، کُجایی؟

چو تو حیرانِ خود را دست گیری
زِ پا افتاده ­ام حیران، کُجایی؟

ای جان زِ جهان کُجات جویم؟
جانی وُ چو جان کُجات جویم؟

چون نام وُ نشانت ندانم
بی نام وُ نشان کُجات جویم؟

کُجا، کُجا، کُجایی، چِرا، چِرا نهانی؟
کُجا، کُجا، کُجایی، چِرا، چِرا نهانی؟

صلایِ عشقِ جانان بی بلا نیست
زمانی بی بلا بودن، روا نیست

بلا کِش تا لقایِ دوست بینی
که مردِ بی بلا، مردِ لقا نیست 🌷