🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

مردانِ خدا پردهٔ پندار دَریدَند*
یعنی همه جا غیرِ خدا یار نَدیدَند

هر دست که دادند از آن دست گرفتَند
هر نکته که گفتند همان نکته شَنیدَند

یک طایفه را بَهرِ مکافات سِرشتَند
یک سلسله را بَهرِ ملاقات گُزیدَند

یک فرقه به عِشرت درِ کاشانه گُشادَند
یک زُمره به حسرت سَرِ انگشت گَزیدَند

جمعی به درِ پیرِ خرابات خَرابَند
قومی به بَرِ شیخِ مناجات مُریدَند

یک جمع نکوشیده به مقصود رسیدَند
یک قوم دویدند وُ به مقصد نَرسیدَند

فریاد که در رهگذرِ آدمِ خاکی
بس دانه فِشاندند وُ بسی دام تَنیدَند

همّت طلب از باطنِ پیرانِ سَحَرخیز*
زیرا که یکی را زِ دو عالم طَلبیدَند

زنهار مَزَن دست به دامانِ گروهی
کَز حَق بِبُریدَند وُ به باطل گِرَویدَند

چون خلق دَرآیند به بازارِ حَقیقَت
ترسم نفروشند متاعی که خَریدَند

کوتاه نظر غافل از آن سَروِ بلند است
کاین جامه به اندازهٔ هر کس نَبُریدَند

مرغانِ نظَربازِ سَبُک‌ سِیْر فُروغی
از دامگهِ خاک بر افلاک پَریدَند 🌷

پ.ن:

جایت امّا امروز خالیست که موفقیتِ شلیکِ موشک هایت را توسطِ یارانت نظاره گر باشی و البته سجده هایِ شکرشان... ❤️

🌸 سجده شکر شهید حسن طهرانی مقدم پس از تست موفقیت آمیز موشکی 🌸

آتش است این بانگِ نای وُ نیست باد
هر که این آتش ندارد، نیست باد

آتشِ عِشق است کاندر نی فتاد
جوششِ عِشق است کاندر مِی فتاد

نی حدیثِ راهِ پُرخون می کند
قصّه هایِ عشقِ مجنون می کند

نی حریفِ هر که از یاری بُرید
پرده‌هااَش پرده هایِ ما درید

بند بگسل، باش آزاد، ای پسر
چند باشی بندِ سیم وُ بندِ زر

جمله معشوق است وُ عاشِق پَرده‌ ای*
زنده معشوق است وُ عاشِق مُرده ای

سّرِ پنهان است اندر زیر وُ بم
فاش اگر گویم جهان بر هم زنم

در غمِ ما روزها بیگاه شد
روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت، گو رو، باک نیست
تو بمان ای آن که چون تو پاک نیست

با لبِ دمسازِ خود گر جفتمی
همچو نی من گفتنی‌ ها گفتمی

هر که او از هم زبانی شد جُدا
بی‌ نوا شد گرچه دارد صد نوا

چون که گُل رفت وُ گلستان درگذشت
نشنوی زآن پس زِ بلبل سَر گذشت

چونکه گُل رفت وُ گلستان شد خراب
بویِ گُل را از که جوئیم از گلاب

با لبِ دمسازِ خود گر جفتمی
همچو نی من گفتنی‌ ها گفتمی 🌷

پ.ن:

ترا گر دوست داری نیست پیشه
ولی من دوستت دارم همیشه

ترا گرچه بوَد چون من بسی دوست
به جُز تو من نمی‌ دارم کسی دوست (عطار نیشابوری) 🖤

دلا نزدِ کسی بنشین، که او از دِل خبر دارد
به زیرِ آن درختی رو، که او گُل‌ هایِ تر دارد

در این بازارِ عطاران، مرو هر سو چو بی کاران
به دکانِ کسی بنشین، که در دکان شکر دارد

ترازو گر نداری، پس تو را زو رَه زَنَد هر کس
یکی قلبی بیاراید، تو پنداری که زر دارد

تو را بر در نشاند او به طراری که می‌ آید
تو منشین منتظر بَر در، که آن خانه دو در دارد

به هر دیگی که می‌ جوشد، میاور کاسه وُ منشین
که هر دیگی که می‌ جوشد، درون چیزی دگر دارد

نه هر کِلکی شکر دارد، نه هر زیری زبَر دارد
نه هر چشمی نظر دارد، نه هر بحری گهر دارد

بنال ای بلبلِ دستان، ازیرا نالهٔ مستان
میانِ صخره وُ خارا، اثر دارد اثر دارد

بِنِه سَر گر نمی‌ گنجی، که اندر چشمهٔ سوزن
اگر رشته نمی‌ گنجد، از آن باشد که سر دارد

چراغ است این دلِ بیدار، به زیرِ دامنش می‌ دار
از این باد وُ هوا بگذر، هوایش شور وُ شر دارد

چو تو از باد بگذشتی، مقیمِ چشمه‌ ای گشتی
حریفِ همدمی گشتی، که آبی بر جگر دارد

چو آبت بر جگر باشد، درختِ سبز را مانی
که میوه نو دهد دایم، درونِ دِل سفر دارد 🌷

پ.ن:

اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْها
که عِشق آسان نمود اوّل، ولی افتاد مشکل‌ ها

به بویِ نافه‌ ای کآخِر صبا زان طُرّه بُگشاید
زِ تابِ جَعدِ مُشکینش چه خون اُفتاد در دِل‌ ها

شبِ تاریک وُ بیمِ موج وُ گِردابی چنین هایل
کجا دانند حالِ ما، سبک‌ بارانِ ساحل‌ ها؟ (حافظ شیرازی) 🖤

ای پیکِ پی‌ خجسته که داری نشانِ دوست
با ما مگو به‌ جُز سخنِ دِل‌ نشانِ دوست

حال از دهانِ دوست شنیدن چه خوش بُوَد
یا از دهانِ آن‌ که شنید از دهانِ دوست

ای یارِ آشنا عَلَمِ کاروان کجاست؟
تا سَر نهیم بر قدمِ ساربانِ دوست

گر زر فدایِ دوست کنند اهلِ روزگار
ما سَر فدایِ پای رسالت‌ رسانِ دوست

دردا وُ حسرتا که عِنانم زِ دست رفت
دستم نمی‌ رسد که بگیرم عِنانِ دوست

رنجورِ عشقِ دوست چنانم که هرکه دید
رحمت کند مگر دلِ نامهربانِ دوست

گر دوست بنده را بِکُشَد یا بپرورد
تسلیم از آنِ بنده وُ فرمان از آنِ دوست

گر آستینِ دوست بیفتد به دستِ من
چندان که زنده‌ ام سرِ من وُ آستانِ دوست

بی‌ حسرت از جهان نرود هیچ‌ کس به در
إِلّا شهیدِ عِشق به تیر از کمانِ دوست

بعد از تو هیچ در دلِ سعدی گذر نکرد
وان کیست در جهان که بگیرد مکانِ دوست؟ 🌷

پ.ن:

یکی را چون ببینی کشتهٔ دوست
به دیگر دوستانش دِه بشارت

ندانم هیچکس در عهدِ حُسنت
که با دِل باشد، الا بی‌ بِصارت

عجب دارم درونِ عاشِقان را*
که پیراهن نمی‌ سوزد حرارت

جمالِ دوست چندان سایه انداخت
که سعدی ناپدید ست از حقارت (سعدی شیرازی) ❤️

پ.ن۲:

و جایِ تو خالی می‌ ماند و جایِ خالیِ تو، زیباترینِ حاضران است. (محمود درویش) ❤️

به مناسب تدفیین و بدرقه سیّد مظلوممان؛ شهید سیّد حسن نصرالله، نقاشی "شاهده" اثری از حسن روح الامین، تقدیم به جگرهای سوخته در غمِ از دست دادنِ سیّد مقاومت ❤️

فایل با کیفیت و قابل چاپ

بی همگان به سَر شود، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود
داغِ تو دارد این دِلم، جایِ دگر نمی‌ شود

دیدۀ عقل مستِ تو، چرخۀ چرخ پَستِ تو
گوشِ طَرَب به دستِ تو، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود

جان زِ تو جوش می‌ کند، دِل زِ تو نوش می‌ کند
عقل خروش می‌ کند، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود

خَمرِ من وُ خُمارِ من، باغِ من وُ بهارِ من
خوابِ من وُ قرارِ من، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود

جاه وُ جلالِ من توی، مُلکت وُ مالِ من توی
آبِ زلالِ من توی، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود

گاه سویِ وفا روی، گاه سویِ جفا روی
آنِ منی کجا روی، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود

دِل بنهند بَرکَنی، توبه کنند بشکنی
این همه خود تو می‌ کنی، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود

بی تو اگر به سَر شدی، زیرِ جهان زبر شدی
باغِ اِرَم سَقَر شدی، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود

گر تو سَری قدم شوم، ور تو کفی عَلَم شوم
ور بروی عَدَم شوم، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود

خوابِ مرا ببسته‌ ای، نقشِ مرا بشسته‌ ای
وز همه‌ ام گسسته‌ ای، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود

گر تو نباشی یارِ من، گشت خراب کارِ من
مونس وُ غمگسارِ من، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود

بی تو نه زندگی خوشم، بی‌ تو نه مُردگی خوشم
سَر زِ غمِ تو چون کِشَم، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود

هر چِه بگویم ای سَنَد، نیست جُدا زِ نیک وُ بد
هم تو بگو به لطفِ خود، بی‌ تو به سَر نمی‌ شود 🌷

پ.ن:

شهید میرزا کوچک خان را یاد کنیم با ذکر معطر صلوات ❤️

اندک اندک جمعِ مستان می‌ رسند
اندک اندک مِی پرستان می‌ رسند

دلنوازان نازنازان در ره اند
گلعذاران از گلستان می‌ رسند

اندک اندک زین جهانِ هست وُ نیست
نیستان رفتند وُ هستان می‌ رسند

جمله دامن‌ هایِ پُر زر همچو کان
از برایِ تنگدستان می‌ رسند

لاغرانِ خسته از مَرعایِ عِشق
فَربَهان وُ تندرستان می‌ رسند

جانِ پاکان چون شعاعِ آفتاب
از چنان بالا به پَستان می‌ رسند

خرمّ آن باغی که بهرِ مَریَمان
میوه‌ هایِ نو زمستان می‌ رسند

اصلشان لطفست وُ هم واگشتِ لطف
هم زِ بُستان سویِ بُستان می‌ رسند 🌷

می گذرد کاروان، رویِ گُلِ ارغوان
قافله سالارِ آن، سروِ شهيدِ جوان

در غمِ اين عاشِقان، چشمِ فلک، خون فشان
داغِ جُدايی بِه دِل، آتشِ حسرت بِه جان

خورشيدی، تابيدی، ای شهيد
در دِل ها جاويدی، ای شهيد

می گِريد در سوگت، آسمان
می سوزد از داغت، شمعِ جان

چون رويَد لاله از خاکِ تو
ياد آرم از جانِ پاکِ تو

بنگر چون شد، دِل ها خون شد، زين آتش ها
از موجِ خون، شد لاله گون، دشت وُ صحرا

زين درد وُ غَم، گِريد عالم، ای شهيدِ ما
از اين ماتم، خون می گِريَم

ای ياران، ای ياران
سوزم از داغِ غَمی، داغِ ظلم وُ ستمی

خونِ هر جانباز، می دهد آواز
جان فدایِ وطنم، خاکِ ايران کفنم

ای دریغا، لالۀ ما، گشته گلگون، خُفته در خون 🌷

پ.ن:

شهیدِ عِشق دلسوزی زِ یارِ خود نمی‌ خواهد

که شمعِ کُشته شمعی بر مزارِ خود نمی‌ خواهد (تنهای قمی) 🕯

پ.ن۲:

🔹 همیشه که صبح، شعر نمی خواهد؛ یِک وقت هایی تو را می خواهد؛ فقط تو را ❤️

🔹 سرباز گمنام امام زمان (عج)، دکتر شهید محمّد رضا ممبینی که سال ۱۴۰۰ در استان هرمزگان بِه شهادت رسید و در قطعه یک گلزار شهدای اهواز بِه خاک سپرده شد. و محمّد در فیلمِ گاندو نقشِ دکتر شهید محمّد رضا ممبینی را در دست داشت و پرونده های امنیتی و اقتصادی ایران دستِ شهید دکتر ممبینی بوده است. شهدا را یاد کنید، شهدا هم شما را نزد ابا عبدالله الحسین (ع) یاد می کنند. شهید را یاد کنیم با ذکر معطر صلوات. ❤️

شهید شهید شهید

راهِ تو افتخار، نامِ تو ماندگار، عزّتت پایدار
مرگِ سُرخت، خروشِ روزگار

ای غَمت جاودان، در دلِ عاشِقان
خونِ تو در جهان، می کند گُلفشان

هر بهار، هر بهار

تا محوِ دشمن، ای همره من
ننشینم از پا، عزمِ تو یارم، ره می سپارم، تا فتحِ فردا

ای زنده یاد، با توام قرار
در سپیدۀ اوّلین بهار 🌷

🌸 دل و جُراتِ مَرد، از چشمهایش نَمایان می‌ شود‌ 🌸

گریه کن که گر سیلِ خون گری، ثمر ندارد
ناله ای که نایَد زِ نایِ دِل، اثر ندارد

هر کسی که نیست اهلِ دِل زِ دِل، خبر ندارد
دِل زِ دستِ غَم مَفَر ندارد، دیده غیرِ اشکِ تر ندارد

زندگی دگر ثمر ندارد
زندگی دگر ثمر ندارد

گر زنیم چاک، جِیبِ جان چِه باک
مرد جُز هلاک، هیچ چارۀ دگر ندارد

دامنی که ناموسِ عِشق داشت می دَرندش
هر سَری که سِرّی زِ عِشق داشت می بُرندش

کو بِه کوی وُ بَرزن بِه بَرزن
همچو گو برندش

ای سرم فدایِ همچو سَر باد
یا فدایِ آن تنی که سَر داد

سَر دهد زبانِ سُرخ بر باد
مَملکت دگر، نخلِ بارور، گر دهد ثمر

جُز تو هیچ، یک نفر ندارد
چون تو باشرف ندارد 🌷

پ.ن:

جنگل!

آیا صدایِ همهمه برخاست
در شهرِ برگ ریز؟

آیا گرفت آتشِ بیداد
انبوه سبز گونۀ زُلفت؟

در آن دقایقِ سرخ
که «كوچكِ» بزرگ

در برفهایِ «گیلوان»
چَشمش نشست، بِه سردی

و روحِ سبزِ جنگلیش
میانِ قلبِ تو ویران شد، جنگل! (خسرو گلسرخی) 🖤

رمیده از عطشِ سرخِ آفتابِ کویر
غریب وُ خسته رسیدم بِه قتلگاهِ امیر

زمان، هنوز همان شرمسارِ بهت‌ زده
زمین، هنوز همین سخت‌ جانِ لال‌ شده
جهان، هنوز همان دست‌ بستۀ تقدیر!

هنوز، نفرین می‌ بارد از در وُ دیوار
هنوز، نفرت از پادشاهِ بد کِردار

هنوز، وحشت از جانیانِ آدمخوار!
هنوز، لعنت بر بانیانِ آن تزویر

هنوز، دستِ صنوبر بِه استغاثه بلند
هنوز، بیدِ پریشیده سَر فکنده بِه زیر

هنوز همهمۀ سروها که ای جلّاد!
مزن! مکُش! چِه کنی؟ های؟! ای پلیدِ شریر!

چگونه تیغ زنی بر برهنه در حمام؟!
چگونه تیر گشایی بِه شیر در زنجیر!؟

هنوز، آب، بِه سرخی زند که در رگِ جوی
هنوز، هنوز، هنوز،

بِه قطره قطرۀ گلگونه، رنگ می‌ گیرد
از آنچه گرم چکید از رگِ امیرکبیر!

نه خون، که عِشق بِه آزادگی، شرف، انسان
نه خون، که دارویِ غم‌ هایِ مردمِ ایران
نه خون، که جوهرِ سیّال دانش وُ تدبیر

هنوز، زاریِ آب، هنوز نالۀ باد،
هنوز، گوشِ کرِ آسمان، فسونگرِ پیر!

هنوز، منتظرانیم تا زِ گرمابه
برون خرامی¹، ای آفتابِ عالم‌ گیر

نشیمنِ تو نه این کُنجِ محنت‌ آباد است
تو را زِ کنگرۀ عرش می‌ زنند صفیر!²

بِه اسب وُ پیل چِه نازی؟
که رُخ بِه خون شستند،
درین سراچۀ ماتم، پیاده، شاه، وزیر!

چون او دوباره بیاید کسی؟
محال .. محال ..

هزاران سال بمانی اگر،
چِه دیر .. چِه دیر ..! 🌷

پ.ن:

۱. شنیده شده که پس از قتلِ امیر، مردم وقتی می خواستند از کاری محال نام ببرند، می گفتند: وقتی امیر از گرمابه بیرون آمد.

۲. که ای بلندنظر شاهبازِ سِدره نشین
نشیمنِ تو نه این کُنجِ محنت آبادست

تو را زِ کنگرهٔ عرش می‌ زنند صفیر
ندانمت که در این دامگه چِه اُفتادست (حافظ شیرازی) 🖤

پ.ن۲:

آیت الله اراکی: شبی خوابِ امیرکبیر را دیدم، جایگاهی متفاوت و رفیع داشت پرسیدم چون شهیدی و مظلوم کشته شدی این مرتبت نصیبت گردید؟ با لبخند گفت: خیر
سؤال کردم چون چندین فرقه ضاله را نابود کردی؟ گفت: نه

با تعجب پرسیدم: پس رازِ این مقام چیست؟ جواب داد: هدیۀ مولایم حسین است!
گفتم: چطور؟ با اشک گفت: آنگاه که رگِ دو دستم را در حمام فین کاشان زدند؛ چون خون از بدنم می رفت تشنگی بر من غلبه کرد سر چرخاندم تا بگویم قدری آبم دهید؛ ناگهان بِه خود گفتم میرزا تقی خان! ۲ تا رگ بریدند این همه تشنگی! پس چِه کشید پسرِ فاطمه؟ او که از سَر تا بِه پایش زخمِ شمشیر و نیزه و تیر بود!

از عطشِ حسین حیا کردم، لب بِه آب خواستن باز نکردم و اشک در دیدگانم جمع شد؛ آن لحظه که صورتم بر خاک گذاشتند امام حسین آمد و گفت: بِه یادِ تشنگیِ ما ادب کردی و اشک ریختی؛ آب ننوشیدی این هدیۀ ما در برزخ، باشد تا در قیامت جبران کنیم.

منبع: کتاب آخرین گفتارها

🌸 اتابك اعظم ميرزا تقى خان امير نظام (اميركبير) 🌸

آتش بِه جانم افکند، شوقِ لقایِ دلدار*
از دست رفت صبرم، ای ناقه، پای بردار

ای ساربان، خدا را، پیوسته متّصل ساز
ایوار را بِه شبگیر، شبگیر را بِه ایوار

در کیشِ عِشقبازان، راحت روا نباشد*
ای دیده، اشک می‌ ریز، ای سینه، باش افگار

هر سنگ وُ خارِ این راه، سنجاب دان وُ قاقم
راه زیارت است این، نه راه گشتِ بازار

با زائرانِ محرم، شرط است آنکه باشد*
غسلِ زیارتِ ما، از اشکِ چشمِ خونبار

ما عاشقانِ مستیم، سَر را زِ پا ندانیم
این نکته‌ ها بگیرید، بر مردمانِ هشیار

در راهِ عِشق اگر سَر، بر جایِ پا نهادیم
بر ما مگیر نکته، ما را زِ دست مگذار

در فالِ ما نیاید جُز عاشِقی وُ مستی*
در کارِ ما بهائی کرد استخاره صد بار 🌷

دیدی ای دِل، که غمِ عِشق دگر بار چِه کرد*
چون بشُد دِلبر وُ با یارِ وفادار چِه کرد

آه از آن نرگسِ جادو، که چِه بازی انگیخت
آه از آن مست، که با مردمِ هشیار چِه کرد

اشکِ من رنگِ شفق یافت، زِ بی‌ مهریِ یار
طالعِ بی‌ شفقت بین، که در این کار چِه کرد

برقی از منزلِ لیلی بدرخشید سحر
وه که با خرمنِ مجنونِ دِل افگار چِه کرد

فکرِ عِشق، آتشِ غَم، در دلِ حافظ زد وُ سوخت
یارِ دیرینه، ببینید که با یار چِه کرد 🌷

همی گویم وُ گفته ام بارها، بود کیشِ من مهرِ دِلدارها
پرستش بِه مستی است در کیشِ مهر، برون اند زین جرگه هشیارها

بِه شادی وُ آسایش وُ خواب وُ خور، ندارند کاری دِل افگارها
بِه جُز اشکِ چَشم وُ بِه جُز داغِ دِل، نباشد بِه دست گرفتارها

کشیدند در کویِ دِلدادگان، میانِ دِل وُ کام، دیوارها
چِه فرهادها مُرده در کوهها، چِه حلاجها رفته بر دارها

چِه دارد جهان جُز دِل وُ مهرِ یار، مگر توده هایی زِ پندارها
ولی رادمردان وُ وارستگان، نبازند هرگز بِه مردارها

مهین مهر ورزان که آزاده اند، بریزند از دامِ جان تارها
بِه خونِ خود آغشته وُ رفته اند، چِه گُلهای رنگین بِه جویبارها

بهاران که شاباش ریزد سپهر، بِه دامانِ گلشن زِ رگبارها
کشد رخت، سبزه بِه هامون وُ دشت، زند بارگه، گُل بِه گلزارها

نگارش دهد گلبنِ جویبارها، در آیینۀ آب، رخسارها
رود شاخِ گُل در برِ نیلُفر، برقصد بِه صد ناز گلنارها

دَرَد پردۀ غنچه را بادِ بام، هزار آورد نغزِ گفتارها
بِه آوایِ نای وُ بِه آهنگِ چنگ، خروشد زِ سرو وُ سمن، تارها

بِه یادِ خم ابرویِ گُل رُخان، بکش جامِ در بزمِ می خوارها
گره از رازِ جهان باز کن، که آسان کند باده، دشوارها

جُز افسون وُ افسانه نبود جهان، که بستند چشمِ خشایارها
بِه اندوه آینده خود را مباز، که آینده خوابی است چون پارها

فریبِ جهان مخور زینهار، که در پایِ این گُل بود خارها
پیاپی بکش جام وُ سرگرم باش، بهل گر بگیرند بیکارها 🌷

مرا عاشِق چنان بايد، که هر باری که برخيزد*
قيامت هایِ پُر آتش، زِ هر سويی برانگيزد

دِلی خواهيم چون دوزخ، که دوزخ را فرو سوزد
دو صد دريا بِشوراند، زِ موجِ بحر نگريزد

ملک ها را چِه منديلی، بِه دستِ خويش درپيچد
چراغِ لايزالی را، چو قنديلی درآويزد

چو شيری سویِ جنگ آيد، دلِ او چون نهنگ آيد
بجز خود هيچ نگذارد، و با خود نيز بستيزد

چو هفت صد پرده دِل را، بِه نورِ خود بدراند
زِ عرشش اين ندا آيد، بناميزد بناميزد

چو او از هفتمين دريا، بِه کوه قاف رو آرد
از آن دريا چِه گوهرها، کنارِ خاک در ريزد 🌷

دِل از من برد وُ روی از من نهان کرد
خدا را با که این بازی توان کرد

شبِ تنهاییم، در قصدِ جان بود
خیالش لطف‌ هایِ بی‌ کران کرد

چِرا چون لاله، خونین دِل نباشم
که با ما نرگسِ او سرگران کرد

که را گویم که با این دردِ جان سوز
طبیبم قصدِ جانِ ناتوان کرد

بدان سان سوخت چون شمعم که بر من
صُراحی گِریه وُ بَربَط فغان کرد

صبا گر چاره داری، وقتِ وقت است
که دردِ اشتیاقم، قصدِ جان کرد

میانِ مهربانان، کی توان گفت
که یارِ ما چنین گفت وُ چنان کرد

عدو با جانِ حافظ آن نکردی
که تیرِ چشمِ آن ابروکمان کرد 🌷

آتشی شَب در نِیستانی فتاد
سوخت چون عِشقی که در جانی فتاد

شعله تا مشغولِ کارِ خویش شد
هر نِی‌ ای، شمعِ مزارِ خویش شد

نِی بِه آتش گفت کاین آشوب چیست؟
مَر تو را زِ این سوختن مطلوب چیست؟

گفت آتش بی‌ سبب نفروختم
دعویِ بی‌ معنی‌ ات را سوختم

زآنکه می‌ گفتی نِی‌ ام با صد نمود
همچنان در بندِ خود بودی که بود

با چنین دعوی، چِرا ای کم‌ عیار!
برگِ خود می‌ ساختی هر نو بهار؟

مرد را دردی اگر باشد، خوش است*
دردِ بی‌ دردی، علاجش آتش است 🌷