🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

من می گم بهم نگاه کن، تو می گی که جون فدا کن
من می گم چشات قشنگه، تو می گی دنیا دو رنگه

من می گم دلم اسیره، تو می گی که خیلی دیره
من می گم چشاتو وا کن، تو می گی منو رها کن

من می گم قلبمو نشکن، تو می گی من می شکنم من؟
من می گم دلم رو بُردی، تو می گی به من سپردی؟

من می گم دلم شکسته ست، تو می گی خوب میشه خسته ست
من می گم بمون همیشه، تو می گی ببین نمیشه

من می گم تنهام میذاری، تو می گی طاقت نداری
من می گم تنهایی سخته، تو می گی این دسته بخته

من می گم خدا به همرات، تو می گی چه تلخه حرفات
من می گم که تا قیامت، برو زیبا به سلامت 🌷

از زندگی از این همه تکرار خسته ام
از های وُ هویِ کوچه وُ بازار خسته ام

دِلگیرم از ستاره وُ آزرده ام زِ ماه
امشَب دگر، زِ هر که وُ هر کار خسته ام

دِل خسته سویِ خانه، تنِ خسته می کِشم
دیگر از این حصارِ دِل آزار خسته ام

از او که گفت یارِ تو هستم، ولی نبود
از خود که بی شکیبم وُ بی یار خسته ام

تنها وُ دِل گرفته بی زار وُ بی امّید
از حالِ من مپرس، که بسیار خسته ام 🌷

می پرسد از من کیستی؟ می گویمش، امّا نمی داند
این چهرۀ گُم گشته در آیینه، خود این را نمی داند!

می خواهد از من فاش سازم خویش را، باور نمی دارد
آیینه در تکرارِ پاسخ هایِ خود، حاشا نمی داند

می گویمش: گُم گشته ای هستم که در این دورِ بی مقصد
کاری بِه جُز شَب کردنِ امروز یا فردا نمی داند

می گویمش: آن قدر تنهایم، که بی تردید می دانم
حالِ مرا جُز شاعری مانندِ من تنها نمی داند

می گویمش، می گویمش: چیزی از این ویران، نخواهی یافت
کاین در غبارِ خویشتن، چیزی از این دنیا نمی داند

می گویم وُ می بینمش او نیز با آن ظاهرِ غمگین
آن گونه می خندد، که گویی هیچ از این غَم ها نمی داند 🌷

من زنده بودم امّا، انگار مُرده بودم
از بس که روزها را، با شَب شمُرده بودم

یِک عمر دور وُ تنها، تنها بِه جُرمِ این که
او سرسپرده می خواست، من دِل سپرده بودم

یِک عمر می شُد آری، در ذره ای بِگُنجم
از بس که خویشتن را، در خود فشُرده بودم

در آن هوایِ دِلگیر، وقتی غروب می شُد
گویی بِه جایِ خورشید، من زخم خورده بودم

وقتی غروب می شُد؛ وقتی غروب می شُد
کاش آن غروب ها را، از یاد بُرده بودم! 🌷

پ.ن:

🔹 استاد محمّد علی بهمنی بِه علتِ سکتۀ مغزی، بار دیگر در بیمارستان بستری شده اند. لطفا برای این چهرۀ برجستۀ فرهنگ و ادبِ کشور یک حمد شفا قرائت کنید.

یِه اسمِ ساده ام مثلِ اسمِ تمومِ آدما
یه دِل بُریده از همه، یه دِل شکستۀ شما

یِه اسمِ ساده ام ولی یِه روحِ مهربون دارم
وقتی کنارت می شینم، حس می کنم جنون دارم

نه با اجازه عاشِقم، نه با اشاره آشنا
فقط یِه اسمِ ساده ام، فقط یِه بندۀ خدا

منو بِه اسمِ دیگرم، منو بِه اسمِ شَب بخون
دقیقه هامو تازه کُن، شعرامو زیرِ لب بخون

عاشِقتم امّا صدام مثلِ صدایِ آدماست
دوست دارم، بهم بگو آخرِ عاشِقی کجاست

قلبمو دستم می گیرم امّا با چشمایِ خجل
می خوام که باورت بشه، عاشِقتم از تهِ دِل

نه با اجازه عاشِقم، نه با اشاره آشنا
فقط یِه اسمِ ساده ام، فقط یِه بندۀ خدا 🌷

پ.ن:

بلد بودم عاشِقش بشم ولی بلد نیستم فراموشش کنم. 🖤

تلخِ تلخم، چِه غریبم، رویِ این خوشۀ سرخ
من کجا خوابم برد، من کجا خوابم برد؟

حرمتِ رنگِ گُل از رنگِ گُلی گُم گشته ست
عطرِ گُل، خاطرۀ عطرِ کسی ست، که نمی دانیم کیست

می آید یا رفته است؟
می آید یا رفته است؟

چشم با دیدنِ رودخونه جاری نمیشه
بازیِ زُلفِ دِل وُ دستِ نسیم افسونه

آدمی حسرتِ سرگردونه
آدمی حسرتِ سرگردونه

چشماشو میبخشه تا بفهمه که دریا آبی ست
دِلشو میبخشه تا نگاه سادۀ آهو رو درک بکنه

من کجا خوابم برد، من کجا خوابم برد؟
من میخوام برگردم بِه کودکی، من میخوام برگردم بِه کودکی 🌷

بخوان بِه نامِ آسمان بخوان که بشکنم قفس
بخوان که بشنوم تو را مرا همین ترانه بس

مرا بخوان بِه نامِ خود که غیر از این نبوده ام
بخوان که نا نوشته ام بخوان که نا سروده ام

اگر اسیرِ غربتم اگر غریبِ نا کجا*
بِه آبیِ نگاه خود بِه آسمان ببر مرا

ببر مرا که سالها بِه سوگِ دِل نشسته ام*
ببر منِ شکسته را ببر مرا که خسته ام

مرا بخوان که گُل کند سکوتِ بی ترانه ام
بخوان که شاعرانه ای بخوان، بخوان که عاشِقانه ام

نفس نفس صدایِ تو نشسته در صدایِ من
بخوان، بخوان برایِ عِشق، بمان، بمان برایِ من 🌷

نه رازی نه معما، نه شعری نه ترانه
نه از جنسِ گلایه، نه همرنگِ بهانه

نه حرفی نه حکایت، نه شرمی نه شکایت
نه زندونیِ دردی، نه هستی واسه عادت

تو هستی که بدونم، یکی همسفرم هست
اگه اون وره دنیا، یکی منتظرم هست

تویی اون که سکوتش، پَر وُ بالِ صدامه
مثِ خاطره از من، مثِ سایه باهامه

بِمون از من وُ با من، مثِ خونِ تو رگهام
با من مثلِ خودت باش، که من مثلِ تو تنهام

بِمون با من وُ پُر کُن، شَب و از شبِ چشمات*
بِمون تا برسونم، غروبم رو بِه فردام 🌷

من زنده بودم امّا، انگار مُرده بودم
از بس که روزها را، با شَب شمُرده بودم

یِک عمر دور وُ تنها، تنها بِه جُرمِ این که
او سرسپرده می خواست، من دِل سپرده بودم

یِک عمر می شُد آری، در ذره ای بِگُنجم
از بس که خویشتن را، در خود فشُرده بودم

در آن هوایِ دِلگیر، وقتی غروب می شُد
گویی بِه جایِ خورشید، من زخم خورده بودم

وقتی غروب می شُد؛ وقتی غروب می شُد
کاش آن غروب ها را، از یاد بُرده بودم! 🌷