🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

به راهِ عاشِقی، قدم مردانه زن
اگر مردِ رهی جانا، دَم از جانانه زن

خوشا آن رَه سپر، که رَه پوید به سَر
که در این ره جُدا گشته بَسی، سَرها زِ تن

بِنِه، ای همسفر، قدم در کویِ حق
اگر داری سرِ یاری، به یارانِ وطن

«در رهِ منزلِ لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

نقطهٔ عِشق نمودم به تو هان سهو مکن
وَر نه چون بنگری از دایره بیرون باشی

کاروان رفت وُ تو در خواب وُ بیابان در پیش
کی روی ره؟ زِ که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟» (حافظ شیرازی)

اگر جویی نشان زِ چهره پاکشان
ببو هر لالۀ خونین که روید در چمن

بچین ای باغبان زِ باغِ ارغوان
گُلِ وصلِ عزیزان را زِ بویِ پیراهن

رسد تا آسمان، خروشِ عاشِقان
بجوشد جاودان از خون گُلِ فریادشان

رسد تا آسمان، خروشِ عاشِقان
بیا تا بشنویم از جان، سرودِ نایشان

بماند بی خزان، بهارِ عاشِقان
مبادا این چمن خالی، زِ بویِ یادشان 🌷

پ.ن:

وزارت بهداشت غزه: ۱۰ مرگ ناشی از قحطی و سوء تغذیه و گرسنگی طی ۲۴ ساعت گذشته! رسیدنِ تعدادِ شهدایِ قحطی به ۱۱۱ نفر!

واکنش استاد حسام الدّین سراج به سکوتِ جهان در مقابلِ نسل کشیِ کودکانِ غزه 💔

سحر بلبل حکایت با صبا کرد
که عشقِ رویِ گُل با ما چِه‌ ها کرد

از آن رنگِ رُخَم، خون در دِل افتاد
وز آن گلشن، بِه خارم مبتلا کرد

غلامِ همّتِ آن نازنینم
که کارِ خیر بی روی وُ ریا کرد

من از بیگانگان دیگر ننالم*
که با من هر چِه کرد آن آشنا کرد

گر از سلطان طمع کردم، خطا بود
ور از دِلبر وفا جُستَم، جفا کرد

خوشش باد آن نسیمِ صبحگاهی
که دردِ شب نشینان را دوا کرد

نقابِ گُل کَشید وُ زُلفِ سُنبل
گره بندِ قبایِ غنچه وا کرد

بِه هر سو بلبلِ عاشِق در افغان
تَنَعُّم از میان، بادِ صبا کرد

بشارت بَر بِه کویِ می فروشان
که حافظ توبه از زُهدِ ریا کرد

وفا از خواجگانِ شهر با من
کمالِ دولت وُ دین بوالوفا کرد 🌷

خوشا آنانکه از پا سَر ندونند
میونِ شعله خشک وُ تر ندونند

کِنِشت وُ کعبه وُ بتخانه وُ دیر
سرایی خالی از دلبر ندونند

بی تو گلشن چو زندونه بِه چَشمُم
گلستون آذرستونه بِه چَشمُم

بی تو آرام وُ عمر وُ زندگانی
همه خوابِ پریشونه بِه چَشمُم

مرا نه سَر نه سامون آفریدند
پریشونم پریشون آفریدند

پریشون خاطرون رفتند در خاک
مرا از خاکِ ایشون آفریدند

بِه غربت رفتنُم تفسیر داره
فلک بر گردنُم زنجیر داره

فلک از گردنُم زنجیر بردار
که غربت خاکِ دامنگیر داره

غمِ عشقِ ته مادرزاد دیرُم
نه از آموزشِ استاد دیرُم

خوشم با آنکه از یُمنِ غمِ تو
خراب آبادِ دِل آباد دیرُم

تبم ترسُم که پیراهن بسوزه
زِ هُرمِ آهِ مُو آهن بسوزه

مرا فردوس می شاید که ترسُم
دلِ دوزخ بِه حالِ مُو بسوزه

مُو آن مستم که سَر از پا ندونُم
سَر وُ پایی بِه جُز دلبر ندونُم

دِل آرامی کز او گیرد دِل آرام
بِه غیر از ساقیِ کوثر ندونُم

برندم همچو یوسف گر بِه زندان
و یا نالم زِ غَم چون مستمندان

اگر صد باغبان خصمی نُمایُد
مُدام آیُم بِه گلزارِ تو خندان 🌷

پ.ن:

🟦 مکانی که پیکرِ سیّد در آن پیدا شد، مملو از گازهایِ کُشنده و سمّی بود. نیروهایِ دفاع مدنی، اوّلین کسانی بودند که بِه پیکرِ سیّد الشهید رسیدند.

🟥 روایتِ امدادگری که اولین بار پیکر مطهر شهید سیّد حسن نصرالله رو پیدا کرد: بدنی ثابت، صورتی آرام، صورتِ ایشان سیاه نشده بود و جراحت هم نداشت، پیکرِ شهدا هیچ آسیبی ندیده بودن، حاج ابوالفضل رضوان الله علیه در کنارِ ایشون بود،

🟦 وقتی جناب سیّد رحمت الله علیه رو دیدم دست کشیدم به صورتِ مبارکشون و انگشتی که با آن تهدید می‌ کرد، دستشون رو گرفتم تا نیرو بگیرم، جناب سیّد در حال آماده شدن برای وضو گرفتن برای اقامه نماز بودن، انگشترشون در دستشون نبود و مشخص بود در حال آماده شدن برای نماز بودن، تسبیحِ ایشان در کنارشان بود، و در زمانِ اذان و قبل از اقامه نماز بِه ملکوت اعلی پیوستن. و شهادت آرزویی بود که دنبالِ آن بود.

بیا ای دِل از اینجا پَر بگیریم
رهِ کاشانۀ دیگر بگیریم

بیا گُم‌ کردۀ دیرینِ خود را
سراغ از لالۀ پرپر بگیریم

زمین گویی غَمی بنهفته داره
سخن ها در دهان ناگفته داره

زِ هر چَشمش هزاران چشمه بجوشه
که در دِل صد شهیدِ خفته داره

بیا ای دِل از اینجا پَر بگیریم
رهِ کاشانۀ دیگر بگیریم 🌷

🌸 تو می آیی، شهیدان نیز باز می گردند و آوینی روایت می کند، فتحِ نهایی را 🌸