🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تا من وُ دوست با همیم، شاد نشسته روبرو
هر چه مرادِ دشمن است از بد وُ نیک، گو بگو

روی چو آفتابِ دوست، عکس بر آب چون فکنْد
آتشِ تیزِ عِشق را، شعله در آب، جو، بجو

در دلِ من نشسته ای، من شب وُ روز گردِ شهر
در طلبت همی دَوَم، خانه به خانه کو به کو

من نکنم حدیثِ خود، کانچه من از تو دیده ام
آینه خود بگویدت، چشم به چشم، روبرو

از سرِ زُلفِ تو نَبُد یک سَرِ مو به دستِ کس
رازِ نهانِ زُلفِ تو، شانه بگفت مو به مو!

چشمِ تو ریش می‌ کند، لحظه به لحظه، چشمِ من
چون برود در این میان، چشمه به چشمه، جو به جو

بود عماد را سماع پردۀ عِشق می‌ زدند
حالتِ عِشق عقل را، خرقه دریده، تو به تو 🌷

پ.ن:

در غزلِ مشهورِ طاهرۀ قزوینی معروف به قرةالعین (قرن ۱۳ ه.ق) با مطلع:

گر به تو اُفتدم نظر، چهره به چهره رو به رو
شرح دهم غمِ تو را، نکته به نکته مو به مو

از پیِ دیدنِ رُخت، همچو صبا فتاده ام
خانه به خانه در به در، کوچه به کوچه کو به کو ...

آیا شاعر، به این غزلِ عماد نسیمی شاعرِ (قرن ۸ ه.ق) چشم داشته است؟

پ.ن۲:

کاش می‌ توانستم تو را
‏چنان سفت در آغوش بگیرم

که استخوان‌ هایِ تنهایی‌ ام
‏یکی یکی شکسته شوند. (ازدمیر آصف) 🖤

دوستت دارم؛

چشم‌ هایت پُر از زبان‌ اند... (آن سکستون) 🖤

چه می‌ شد اگر با هم به ستاره‌ ها نگاه می‌ کردیم

و به تو می‌ گفتم: چشمانت از آنها زیباترند آپامه 🖤

ای همصدایِ دیروز وُ فردا
عاشِقتر از ما کِی میشه پیدا

وقتی تو باشی، هر لحظه با من
فرقی نداره، اینجا وُ اونجا

ای همیشه ناجیِ من
مَرهمی بر زخمِ این تن
سخته بی تو زنده بودن

این روزها که عاشِقی هم، دیگه از یاد رفته کم کم
با تو عاشِق، با تو خوبم، با تو روزِ بی غروبم* 🌷

پ.ن:

دور از چشمِ دیگران با من تا ابد بمان، آپامه 🖤

امشب دِلم می خواد تا فردا مِی بنوشم من
زيباترينِ جامه هايم را بپوشم من

با شوقِ بی حد باغچه هامون رو صفا دادم
امشَب تا ميشد گُل تویِ گلدونها جا دادم

بعد از جُدايی ها، آن بی وفايی ها
فردا تو می آيی، فردا تو می آيی

بعد از گسستن ها، آن دِل شکستن ها
فردا تو می آيی

از خونۀ ما نا اميدی ها سفر کرده
گويا دعاهایِ منه خسته اثر کرده

من لحظه ها را می شمارم تا رسد فردا*
آن لحظۀ خوبِ در آغوشت کشيدن ها

بعد از جُدايی ها، آن بی وفايی ها
فردا تو می آيی، فردا تو می آيی

بعد از گسستن ها، آن دِل شکستن ها
فردا تو می آيی 🌷

پ.ن:

شاید دیگر هیچ وقت حرف نزنم

اگر امکانِ در آغوش کشیدنت را داشته باشم. (افشین یداللهی) 🖤

کتاب‌ هایِ کودکی ام را که در مدرسه‌ ها
خوانده ام از من بگیرید

نیمکت‌ هایِ مدرسه را
گچ ها.. قلم ها.. و تخته سیاه را

و به من کلمه‌ ای بدهید
تا آن را مثلِ گوشواره‌ ای به گوشِ معشوقم بیاویزم

انگشتانی تازه می‌ خواهم‌
برایِ دیگرگونه نوشتن

از انگشتانی که قد نمی‌ کشند
از درختانی که نه بلند می‌ شوند و نه می‌ میرند، بیزارم

انگشتانی تازه می‌ خواهم
به بلندایِ بادبانِ زورق و گردنِ زرّافه

تا برایِ محبوبم پیراهنی از شعر ببافم.. 🌷

چیست عِشق؟
شنیدیم فرمانی است الهی!

به شنیده‌ هامان ایمان آوردیم..
شنیدیم ستاره‌ ای است آسمانی!

و ما هر شَب دریچه‌ ها را گشودیم
و انتظار کشیدیم..

شنیدیم آذرخشی است!
اگر لمس‌ اش کنیم، برق‌ زده می‌ شویم...

شنیدیم شمشیری است برّان!
و آن را از نیام برکشیدیم

و کُشته شدیم!
و از سفیرانِ عِشق پرسیدیم

سفرهایشان را
و دانستیم بیش از ما نمی‌ دانند! 🌷

پ.ن:

برای چند ثانیه به تو فکر می‌ کنم.. زندگی‌ ام گلستان می‌ شود.. آپامه 🖤

طاقتِ کشیدنِ بارِ تنم رو
دیگه این پاهایِ خستم ندارن

چشمایِ منتظر وُ مونده به راهم
لحظه هایِ بی کسیمو می شُمارن

تکیه گاهِ زندگیمو ساخته بودم
تویِ این دربدری تنها تو بودی

تو که با شعرِ قشنگِ مهربونی
بهترین ترانه ها رو می سرودی

راهِ دور وُ شبِ تیره، تن وبالِ پایِ خسته
چشمایِ مونده به راهم، مثلِ فانوسِ شکسته

تنِ من یه کوله باره، پُرِ از دردِ شکستن
فرصتی نمونده باقی، غیرِ گفتن وُ نشستن

غیر از این سایۀ خستم، همدمی همسفری نیست
راهیِ شهرِ سکوتم، از هیاهو خبری نیست

تنِ من یه کوله باره، پُرِ از دردِ شکستن
فرصتی نمونده باقی، غیرِ گفتن وُ نشستن 🌷

ای‌ که لبانِ باکره داری
شِکوه مکن!

به آرامی سراغت آمده ام تا تو را بشارت دهم
و عشقبازی را بیاموزم

گوش کن وقت اندک است
و گندم تنها یکبار در سال می روید

عاقل باش
بارانِ بهار را با چهره ای عبوس، به پیشواز مرو!

همانند باقیِ زنان باش!
هرگز هیچ زنی را ندیده ام: که دهانی برایِ بوسه نداشته باشد. 🌷

پ.ن:

بی دهانِ تو
کجاست طعمِ شراب؟

و بی‌ تو هیچ عطرِ زیبایی نیست
تو پیشینۀ تمامِ عطرهایی (نزار قبانی) ❤️

پ.ن۲:

دِل به جانِ تو سپردم وُ شیدایی‌ ام بی‌ همتاست

زان‌ که عشقِ جانْ به جانْ خود برترینِ عِشق‌ هاست ❤️

پ.ن۳:

تمام شب مَرا دوست بدار، و همچون قلبی که در سکوتِ شَب بی وقفه می تپد، با عِشق در آغوشم بگیر.. من همین را انتظار می‌ کِشم، تو را انتظار می‌ کِشم آپامه ❤️

🟦 حکایتِ محبّت، حکایتِ درد است. حکایتِ عشقِ من به تو، حکایتِ شیرینی نیست. رسیدنِ ما به هم، رسیدنِ آفتابِ غارب، کنارِ کوهِ بلند است. برایِ عاشقِ بی قرار، بدتر از فردا روزی نیست. 🌷

پ.ن:

هر کسی را صبحِ اُمیدی است در دلهایِ شَب! (صائب تبریزی) 🖤

🟦 در اوایلِ جنگ، جزء گروه جنگ‌ هایِ نامنظمِ شهید چمران بودم. در یک عملیاتی، ۳۰ ساعت در منطقه‌ ای بدونِ آب و غذا زمین گیر شدیم. بعد از اینکه از دیدِ دشمن خارج شدیم و توانستیم آن منطقه را ترک کنیم، برای ما در یک جعبه، نان و ماست آوردند و دو عدد انار هم در آن جعبه بود.

🟥 من پیش از آنکه چیزی بخورم یکی از انارها را برداشته و شکستم و دوتا دانۀ آن پرید بیرون و مرا به یاد گردنبندِ مادرم انداخت که از یاقوت بود و گفتم وای چقدر یاقوت، صدتا هزارتا، و از آن منطقه تا زمانِ رسیدن به قرارگاه، من شعر «صد دانه یاقوت» را سرودم. این شعر متعلق به من نیست بلکه لطفِ خداوند بود که توانستم در توصیفِ انار چند خط بسرایم:

صد دانه یاقوت، دسته به دسته
با نظم وُ ترتیب، یک جا نشسته

هر دانه‌ ای هست، خوش رنگ وُ رَخشان
قلبِ سفیدی، در سینۀ آن

یاقوت‌ ها را، پیچیده با هم
در پوششی نرم، پروردگارم

سُرخ است وُ زیبا، نامش اَنار است
هم ترش وُ شیرین، هم آبدار است 🌷

عمری بِه هر کوی وُ گذر گشتم که پیدایت کنم
اکنون که پیدا کرده ام، بنشین تماشایت کنم

الماسِ اشکِ شوق را تاجی بِه گیسویت نَهم
گل هایِ باغِ شعر را زیبِ سراپایت کنم

بنشین که با من هر نظر، با چشمِ دِل، با چشمِ سَر
هر لحظه خود را مست تر، از رویِ زیبایت کنم

بنشینم وُ بنشانمت آنسان که خواهم خوانمت
وین جانِ بر لب مانده را، مهمانِ لبهایت کنم

بوسم تو را با هر نفس، ای بختِ دور از دسترس
ور بانگ برداری که بس، غمگین تماشایت کنم

تا کهکشان، تا بی نشان، بازو بِه بازویت دهم
با همزمانی، همدلی، جان را هم آوایت کنم

ای عطر وُ نورِ توامان، یک دم اگر یابم اَمان
در شعری از رنگین کمان، بانویِ رویایت کنم

بانویِ رویاهایِ من، خورشیدِ دنیاهایِ من
امّیدِ فرداهایِ من، تا کی تمنّایت کنم؟ 🌷

پ.ن:

مرا آن شمع می سوزد بِه حرفی هر نفس راقم

همان از شوق چون پروانه می بوسم زبانش را (راقم مشهدی) 🖤

پ.ن۲:

خداوند چشمانِ تو را برای من مُقدّر ساخته،

بگذار میانِ آنها بخوابم و در را بِه رویم قفل کن. (نزار قبانی) 🖤

پ.ن۳:

بِه خدا قسم، نبودنت ‌از دست رفتنم است آپامه 🖤

ای عِشق زمین وُ آسمان آیۀ توست
بنیادِ ستون بی ستون پایۀ توست

چون رهگذری خسته که می آساید
آسایشِ آفتاب در سایۀ توست
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

دستی زِ کَرَم بِه شانۀ ما نزدی
بالی بِه هوایِ دانۀ ما نزدی

دیری است دِلم چَشم بِه راهت دارد
ای عِشق، سری بِه خانۀ ما نزدی
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

آن مرغ که پَر زند بِه بام وُ درِ دوست
خواهد که دهد سَر بِه دمِ خنجرِ دوست

این نکته نوشته اند بر دفترِ عِشق
سَر دوست ندارد آنکه دارد سرِ دوست*
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

من همسفرِ شراب از زرد بِه سُرخ
من همرهِ اضطراب از زرد بِه سُرخ

یِک روز بِه شوق هجرتی خواهم کرد
چون هجرتِ آفتاب از زرد بِه سُرخ
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

آهنگ وُ سرودِ لبتان سوختن است
اندیشۀ روز وُ شبتان سوختن است

رازی است میانِ تو وُ پروانه وُ شمع
کز روزِ ازل مذهبتان سوختن است
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

این دِل بِه کدام واژه گویم چون شد؟
کز پرده برون وُ پرده دیگرگون شد

بگذار بگویمت که از ناگفتن
این قافیه در دلِ رباعی خون شد
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

در خواب شَبی شهابی پیدا کردم
در رقصِ سراب، آب پیدا کردم

این دفترِ پُر ترانه را هم روزی
در کوچۀ آفتاب پیدا کردم
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

برخیز بِه خونِ دِل وضویی بکنیم
در آبِ ترانه شستشویی بکنیم

عمر اندک وُ فرصتِ خموشی بسیار
تلخ است سکوت، گفتگویی بکنیم
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

تبم ترسم که پیراهن بسوزد
زِ هُرمِ آهِ من آهن بسوزد

مرا فردوس می شاید که ترسم
دلِ دوزخ بِه حالِ من بسوزد
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

تو تنهایی، تو از تن ها جُدایی
غریبی، بی کسی، بی آشنایی

دلا گویی تو را من می شناسم
تو از اینجا نِه ای، اهلِ کجایی؟ 🌷

پ.ن:

*هر دِل که طواف کرد گردِ درِ عِشق
هم خسته شود در آخر از خنجرِ عِشق

این نکته نوشته ایم بر دفترِ عِشق
سَر دوست ندارد آنکه دارد سرِ عِشق (منسوب به خواجه عبدالله انصاری) ❤️

کسی که رویِ تو را دید، مبتلایِ تو شد*
هر آنکه بوی بشنید، در هوایِ تو شد

کسی که یافت وصالت زِ دولتِ ازلی*
زِ خانمان شده بیگانه، آشنایِ تو شد

هر آنکه چهرۀ گلگونِ تو نظّاره نمود*
مثالِ بلبل، هر لحظه در دعایِ تو شد

بِه روزِ حشر، کجا طالبِ جَنان باشد*
کسی که ازل آن طالبِ لقایِ تو شد

زِ قید جملۀ غَم‌ ها همی‌ شود آزاد*
کسی که بستۀ گیسویِ مشک‌ سایِ تو شد

تویی بِه کشورِ خوبی، شهنشهِ دوران*
هزار شاه‌ جهان بر دَرت گدایِ تو شد

بِه حالِ عاجزِ مسکین نظر زِ بهرِ خدا*
که مدّتی‌ ست که آن بر درِ سرایِ تو شد 🌷

پ.ن:

تو را، در قلبم يافتم و از آن زمان بِه دورِ خودم! طواف مى كنم. (مولوی جان) 🖤

پ.ن۲:

بیا و سَرت را بر رویِ سینه‌ ام بگذار، تا این زندگی بِه رَنجی که می‌ کِشیم بیارزد. (جمال ثریا) 🖤

برایِ من و تو همین بَس است که، برایِ همیشه رازی می‌ مانی که مَرا می‌ دَرد و گفته نمی‌ شود. 🕯

پ.ن:

بَس که شَب نالیده‌ ام از تلخیِ غمهایِ هِجر

مَرگ را در دیده‌ ها چون خواب، شیرین کرده‌ ام (طالب آملی) 🖤

پ.ن۲:

آهِ طالب بُوَد از آهِ غریبان ممتاز

همچو بویِ سرِ زُلفِ تو زِ دیگر بو ها (طالب آملی) 🖤

پ.ن۳:

تُ بِه اندازِۀ این موسیقیِ بی کلام زیبایی آپامه 🖤 🎼

ای شوکتِ بودنم، رؤیایِ آسودنم
دریا دِلی خسته بودم، بر باد وُ پَر بسته بودم

بویِ عزیزِ تنت، صبحِ خُتَن می‌ نمود*
ابریشمین شهرِ چَشمت، بر رویِ جانم گشوده

با رنگِ دِل شعله زد، گلهایِ قصرِ شبم
لبریزِ از تو شده، آواز وُ پرواز

ماه منیرِ منی، مولا وُ پیرِ منی
خورشیدِ یادت، شده با سینه دمساز

آئینه ‌دارِ دِل شدی، واحد شدی، کامل شدی*
با ماه پنهان، نامت هم آواز

بانویِ ابر وُ خواهشی، دریایی از آرامشی*
جادویِ حرفت، سودایِ پرواز

دیوارِ دِل شکستی، بر موجِ دِل نشستی
از من بِه ما رسیدی، تا در بِه غیر بستی

ای شوکتِ بودنم، رؤیایِ آسودنم
دریا دِلی خسته بودم، بر باد وُ پَر بسته بودم

بویِ عزیزِ تنت، صبح خُتَن می‌ نمود*
ابریشمین شهرِ چَشمت، بر رویِ جانم گشوده 🌷

بِه زندگی‌ ام عِشق می‌ ورزم، زیرا اگر بمیرم؛ شرمسارِ اشکِ مادرم، می‌ شوم. 🌷

دوستت دارم؛
و هرگز تو را در برگۀ ۳۱ دسامبر تنها رها نخواهم کرد⁣؛

تو را بر شانه‌ هایم حمل می‌ کنم⁣*
و می‌ گردانمت میانِ فصل‌ ها⁣؛

در زمستان، کلاه پشمی قرمز رنگی⁣
بر سرت خواهم گذاشت، تا سردت نشود⁣؛

در پاییز، تنها بارانی‌ ام را بِه تو خواهم داد، که خیس نشوی⁣؛
در بهار، تو را بر سبزه‌ هایِ تازه روییده رها می‌ کنم، تا بِه خواب فرو روی⁣؛

و با ملخ‌ ها و گنجشکان صبحانه بخوری⁣؛
و در تابستان⁣، برایت تورِ کوچکی خواهم خرید⁣

تا صدف‌ ها وُ مرغانِ دریایی⁣
و ماهی‌ هایِ گمنام را صید کنی⁣. 🌷

🟦 تا سر حدِّ جنون بِه ارزشت نزدِ خودم واقفم، تو نیستی و من بیشتر بِه ارزشت آگاهم؛ بی تو احساسِ پوچی می کنم؛ این برایِ اولین بار در طولِ زندگی فلاکت زده ام برایم اتفاق می افتد؛ چِرا با من این چنین هستی؟ شَب و روز بِه تو فکر می کنم؛ گاهی می گویم می خواهم تو را از خودم راحت کنم؛ تصمیمم بِه تصمیم کسی می ماند که می خواهد خود را بِه هوا پرت کند، گاهی فکر می گویم که صبور و شکیبا خواهم شد؛

🟥 گاهی تو را چنین می بینم: رویِ آوارِ در، وارد خانه ات می شوم و برایِ همیشه تو را میانِ بازوانم می گیرم تا دوباره از گوشت و پوست و استخوان شکل بگیرند و بِه اندازۀ پهلویت شوند؛ بگذار از خودمان با هم چیز ساده تر و آسان تری بسازیم؛ بیا بازوانمان را رویِ هم بگذاریم و با آن ها کمانِ ساده ای رویِ دشواری هایی قرار دهیم که با آن ها دست و پنجه نرم می کنیم و نیرویمان را تحلیل می برند؛ بیا لااقل برایِ این کار بکوشیم؛ تو نزد من از خشم و اندوه و قهرت زیباتری؛ می خواهم برایت بنویسم، می خواهم لحظه بِه لحظه و شَب و روز برایت بنویسم. 🌷

پ.ن:

بِه خدا قسم، نبودنت ‌از دست رفتنم است آپامه 🖤

تو با این که مهربونی، منو دستِ کم گرفتی
منو قابل ندونستی، رازِ تو بِه من نگفتی

شاید از دستِ حقیرم، واسه تو یِه کاری ساختست
گرچِه اسمم بِه گوشِ تو، حالا خیلی ناشناختست

حرف بزن ای مهربون، منو از خودت بدون
حرف بزن ای مهربون، منو از خودت بدون

حتی خنده هات مثِ تلخیِ گِریه ست
مثِ لبخندِ دروغِ آشنایی

تو رو خوب می شناسم، از عاطفه سرشار
تو کجا وُ قصه هایِ بی وفایی

گِریه ارزونیِ چَشمات، اگه اشکی نیست بباری
حالا خالی کن با حرفات، هر چی که تو سینه داری

واسه یِک بارم بزار من، محرمِ رازِ تو باشم*
بذار آخرین ترانه، واسه آوازِ تو باشم

شاید از دستِ حقیرم، واسه تو یِه کاری ساختست
گرچِه اسمم بِه گوشِ تو، حالا خیلی ناشناختست

حرف بزن ای مهربون، منو از خودت بدون
حرف بزن ای مهربون، منو از خودت بدون 🌷