🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 مُتابعتِ محمّد آن است که او بِه معراج رفت، هم بروی در پیِ او، جَهد کن تا قرارگاهی در دلِ تو حاصل کنی، چون طالبِ دنیا باشی بِه زبان نباشی، بلک بِه مُباشرتِ اسباب باشی، طالبِ دین باشی، هم بِه زبان نباش، بِه ملازمتِ طاعت باش، و طالبِ حق باشی، بِه ملازمتِ مردانِ حق باش.

🟥 محمّدی (ص) آن باشد که شکسته دِل باشد، پیشینیان شکسته تن می بوده اند، بِه دِل می رسیده اند، درست رها کرده اند که انا الحق محمّدی و قومى شکسته دِل رَبِّی الأعلى گفتند، هم بِه آن قناعت نکردند، قومی باشد که آیت الکرسی خوانند بر رنجور و قومى باشند که آیت الکرسی باشند؛ در دعوت قهرست و لطف، امّا در خلوت همه لطف است والله اعلم. 🌷

شرطِ اخلاص است که خالص برایِ خدا کُند، نه هوسِ دگر و غرضِ دگر. 🌷

هیچ چیز آسان تر از نفرت نیست امّا در موردِ عِشق، روحی با شکوه و بزرگوار می‌ خواهد. 🌷

🟦 رقصِ مردانِ خدا لطیف باشد و سَبُک گویی بَرگ است که بر رویِ آب می‌ رود؛ اَندرون چو کوه و صد هزار کوه، و بُرون چو کاه؛ و رقص وسیله ای برایِ رسیدن بِه خدا «می گوید تو برقص بِه خدا رسیدی، گفت: تو نیز رقص کن، بِه خدا برس.» 🌷

پ.ن:

رقص در نظرِ شمس الحق تبریز، فوقِ قول و غزل است و در راه دوست سوختن است.

پ.ن۲:

در خانواده مذهبی مسیحی بِه دنیا آمد، بِه وطن و ناموسِ وطن دست درازی شد، جانش را فدا کرد، بعد از ۳۸ سال بازگشته در حالی که پدر و مادر و برادرش بعد از سال‌ ها چشم انتظاری از دنیا رفته اند.

🟦 اگر چنان توانی کردن که ما را سفر نباید کردن، جهتِ کارِ تو و جهتِ مصلحتِ تو، و کار هم به این سفر که کردیم برآید، نیکو باشد. زیرا که من در آن معرض نیستم که تو را سفر فرمایم، من بر خود نهم سفر را جهتِ صلاحِ کارِ شما، زیرا فراق پَزَنده است. در فراق گفته می‌ شود که آن قدر امر و نَهی چه بود، چِرا نکردم؟ آن سهل چیزی بود در مقابلۀ این مَشَقَّتِ فراق؛ آنچه نمی‌ گفتم و نفاق می‌ کردم، و هر دو طرفِ خاطرها را نگه می‌ داشتم و معمّا می‌ گفتم؛ صریح می‌ بایست کردن.

🟥 چِه قدر بود آن کار؟ من جهتِ مصلحتِ تو پنجاه سفر بکنم. سفرِ من برایِ برآمدِ کارِ توست، اگر نه، مرا چِه تفاوت از روم تا بِه شام، در کعبه باشم و یا در استَنبول، تفاوت نکند. الّا آن است که البتّه فراق پُخته می‌ کند و مُهَذَّب می‌ کند. اکنون، مُهَذَّب و پُختۀ وصال اولاتر یا پُختۀ فراق؟ این که در وصال پُخته شود و چشم باز کند کجا، و آن کجا که بیرون ایستاده بود، تا کِی در پرده راه یابد؟ چِه مانَد بِه آنکه در اندرونِ پرده باشد مُقیم؟ 🌷

آبِ حیوان باید مر روح فزایی را
ماهی همه جان باید دریایِ خدایی را

ویرانه آب وُ گِل چون مسکنِ بوم آمد
این عرصه کجا شاید پروازِ همایی را

صد چشم شود حیران در تابشِ این دولت
تو گوش مکش این سو هر کورِ عصایی را

گر نقدِ درستی تو چون مست وُ قراضه ستی
آخر تو چِه پنداری این گنجِ عطایی را

دِلتنگ همی‌ دانند کان جای که انصافست*
صد دِل بِه فدا باید آن جانِ بقایی را

دِل نیست کم از آهن آهن نه که می‌ داند
آن سنگ که پیدا شد پولاد ربایی را

عقل از پیِ عِشق آمد در عالمِ خاک ار نی
عقلی بنمی باید بی‌عهد وُ وفایی را

خورشیدِ حقایق‌ ها شمس الحق تبریز است
دِل رویِ زمین بوسد آن جانِ سمایی را 🌷

ورقی فرض كن يِك روی در تو يِك روی در يار، يا در هر كه هست؛ آن روی كه سویِ تو بود خواندی، آن روی كه سویِ يار است هم ببايد خواندن. 🌷

مقصود از وجودِ عالم، ملاقاتِ دو دوست بوَد، که رویِ در هم نهند جهتِ خدا، دور از هوا¹؛ مقصود نان نی²، نانبا³ نی، قصابی و قصاب نی.

💢 ۱. هوا: خود خواهی
💢 ۲. نی: نیست
💢 ۳. نانبا: نان‌ پز

ای کاش، یِک تن بودی که با او چنان سخن گُفتمی که با خود. 🌷

معرفت در دِل است، شهادت بر زبان است و خدمت بر اندام است؛ از دِل، شناخت و شفقت بر خلق، و از زبان، ذكر و خوش زبانی بِه خلق، و از اندام، پرستش و ياری دادن بِه خلق. 🌷

من ذره وُ خورشیدِ لقائی تو مرا
بیمارِ غَمم عینِ دوائی تو مرا

بی‌ بال وُ پر اندر پیِ تو می‌ پرم
من کاه شدم چو کهربائی تو مرا 🌷

بنگر که تو دورِ نزدیکی یا نزدیکِ دوری؟ 🌷

امّا هیچ نا امیدی نیست، اگر دو دم مانده باشد، در آن دمِ اول امید است؛ در آن دمِ دوم نعره‌ ای بزن و گذشتی، هم بِه امید که امید هاست و خنده‌ هاست. 🌷

پ.ن:

هله نومید نباشی، که تو را یار براند
گرت امروز براند، نه که فردات بخواند

در اگر بر تو ببندد، مرو وُ صبر کن آن جا
زِ پسِ صبر، تو را او بِه سرِ صدر نشاند

و اگر بر تو ببندد، همه ره‌ ها و گُذر ها
ره پنهان بنماید، که کس آن راه نداند. (جناب مولانا) 💚

کسی می‌ خواستم از جنسِ خودم که او را قبله سازم، و روی بدو آرم که از خود ملول شده بودم؛ تا تو چِه فهم کنی از این سخن که می‌ گویم: از خود ملول شده بودم.

‏تو را یِک سخن بگویم: این مردمان بِه نفاق خوش دِل می‌ شوند و بِه راستی غَمگین می‌ شوند؛ او را گُفتم: مردِ بزرگی و در عصر یگانه‌ ای؛ خوش دِل شُد و دستِ من گرفت و گُفت: مشتاقِ تو بودم، و مقصر بودم؛ و پارسال با او راستی گُفتم، خصمِ من شُد و دشمن شُد؛ عجب نیست این؟! با مردمان با نفاق می‌ باید زیست، تا در میانِ ایشان‌، با ایشان خوش باشی؛ راستی آغاز کردی؟ بِه کوه و بیابان باید رفت! که میانِ خلق راه نیست.

قاعدۀ چهلم شمس تبریزی یِک کلام ختمِ کلام: بی عِشق سر مکُن. 🌷

پ.ن:

کاری ندارم کُجایی، چِه می کُنی؛ بی عِشق سر مکُن، که دِلت پیر می شود. (قیصر امین پور) 💚

آخر من تو را چِگونه رنجانم؟ که اگر بر پایِ تو بوسه دهم؛ ترسم که مژۀ من، در خَلَد، پایِ تو را خسته کُند. 🌷

مرا فراغت بوده است از همه عالم؛ همین که تو گُفتی من خوش نیستم، اندرونِ من درد می خیزد؛ زیرا که تو در میانِ جانِ من وطن داری، اثر می کُند در جان. 🌷

بسیار تیغ دیده ام، که یِکی را دو تا کُند؛ نازم بِه تیغِ عِشق، دو تا را یِکی کُند. 🌷

مولوی جان: پس، زخم‌ هایمان چِه؟

شمس تبریزی: نور، از میانِ همین زخم‌ ها وارد می‌ شود. ✨

پ.ن:

چِگونه خودت را ساختی؟ ‏ زخم بِه زخم!‏ (محمود درویش) 💚-

در سکوت صدایی است، دِلی باید که دریابد. 🌷