🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

بیا ای قصّه گوی هزار و یک شبِ من
گُلِ لبهاتو وا کن، برای قصّه گفتن

بگو از شاخه هایی که بی تو گُل ندادن
که اشکِ شَب بریزه تو دستایِ تو و من

دستایِ من از خستگی پُره، گورِ سردِ آرزومه
بی تو موندنم، مرگِ جاریه، عمرِ خوندم تمومه

بی تو لحظه هام سرد وُ غمزده، مثلِ لحظه هایِ پوچه
ای عزیزِ من تا تو با منی، شعرِ غَم یِه شعرِ پوچه

بیا ای قصّه گو، شبِ بیداریه
نباشی پیشِ من، یِه زخمِ کاریه

بیا ای قصّه گوی هزار و یک شبِ من
گُلِ لبهاتو وا کن، برای قصّه گفتن

بگو از شاخه هایی که بی تو گُل ندادن
که اشکِ شَب بریزه تو دستایِ تو و من

گر چِه این شبا تاریکه، قصّه گو! سحر تابیده
کفترِ سفیدِ عِشقم، پشتِ پنجره خوابیده

بیا ای قصّه گو، شبِ بیداریه
نباشی پیشِ من، یِه زخمِ کاریه

بیا ای قصّه گوی هزار و یک شبِ من
گُلِ لبهاتو وا کن، برای قصّه گفتن 🌷

یادش بخیر اون روزگار
فصلِ قشنگِ کودکی

عروسکا زنده بودن
قبیله ایی عروسکی

یادش بخیر اون روزگار
فصلِ بهار وُ اطلسی

هنوز تنم پُر نبود از
حسِ غریبِ بی کسی

قلبا از آهن نبودن
رفیقا دشمن نبودن

دنیا پُر از قشنگی بود
سکوتِ ماه وُ پشتِ بوم

قصّه هایِ نیمه تموم
خوابایِ خوبِ رنگی بود 🌷

رقصِ روشنِ باد، با آهنگِ بهار
مه گیرِ دمِ صبح، فصلِ سرخِ انار

وهمِ نیلیِ ابر، زیرِ چرخِ کبود
خوابِ سبزِ چمن، تا بِه آبیِ رود

نقشی زیبا، چون رویایی، در بهشت
کلکِ هستی، با سرمستی می نوشت، در جانم

من مست از تبِ شعر، سرشارم بِه سرور
در جانم همه شور، طوفانی زِ شهود

نقشی زیبا، چون رویایی، در بهشت
کِلکِ هستی، با سرمستی می نوشت، در جانم 🌷

پ.ن:

با من بخوان آپامه تا این ترانه را با تو پرواز کنم 💙

مثلِ کوهی روبِه رویِ موجِ رخوت سربلند
مثلِ صحرایی صبور وُ بی کران، زیرِ سقفِ نیلیِ این آسمان

زندگی آهنگِ جاریِ بودنه، فرصتِ سبزِ بهاری بودنه
با هجومِ تیرگی در قابِ یأس، شوقِ آوازِ قناری بودنه

بِه سایه دِل سپردن، تفعلی بِه خوابه، ترانۀ رهایی، طلوعِ آفتابه
شَب از دریچه ها رفت، بِگو سحر بتابه 🌷

جانْ بی جمالِ جانان میلِ جهان ندارد*
هر کس که این ندارد حقّا که آن ندارد

با هیچ کس نشانی زان دِلْسِتان ندیدم
یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد

هر شبنمی در این ره صد بحرِ آتشین است
دردا که این معما شرح وُ بیان ندارد

سرمنزلِ فراغت نَتْوان زِ دست دادن
ای ساروان فروکَش کاین ره کران ندارد

چنگِ خمیده قامت می‌ خوانَدَت بِه عشرت
بشنو که پندِ پیران هیچت زیان ندارد

ای دِل طریقِ رندی از محتسب بیاموز
مست است وُ در حقِ او کس این گمان ندارد

احوالِ گنجِ قارون کَایّام داد بر باد
در گوشِ دِل فروخوان تا زر نهان ندارد

گر خود رقیبِ شمع است اسرار از او بپوشان
کان شوخِ سر بریده بندِ زبان ندارد

کس در جهان ندارد یِک بنده همچو حافظ
زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد 🌷

رندانه زود خیزید، غوغا کنیم غوغا
هر جا که عاقلی هست، شیدا کنیم شیدا

در پرده چند رقصیم تا خویشتن پرستیم
دستی زنیم دستی، افشا کنیم افشا

در کویِ نیک نامان نام وُ نشان نداریم
خود را زِ ننگِ هستی، رسوا کنیم رسوا

بتخانه گر تهی شد فکرِ دگر نماییم
در کویِ می ‎پرستان، مأوا کنیم مأوا

تا چند پرس پرسان از کو بِه کو دویدن
گمگشتۀ نهانی، پیدا کنیم پیدا

هر مُرده ‎دِل که باشد آریم در خرابات
جامی زِ مِی چشانیم، احیا کنیم احیا 🌷

با تو این ثانیه ها، معنیِ تکرار نبودن
باورِ آینه ها، جرأتِ انکار نبودن

بودنت، معجزۀ شرقیِ باران وُ عطش
تو نبودی، روز وُ شَب، این همه تب دار نبودن

تو نه سِحری تو نه جادو، نه سَرابی می دونم
تو نه آغازِ یِه رویا، نه یِه خوابی می دونم

تو همون آیتِ نوری، تویِ شَبهایِ سیاه
تویِ آواره تباهی، تو امّیدی، تو پناه

گرچِه هنوزم فاصله ها، خورشید وُ از من می گیره
امّا نذار این شَب زده باز، تو تنِ ظلمت بمیره

ثانیه ها ثانیه ها، وسعتِ فریادِ منه
کاری بکن کاری بکن، فرصتِ میلادِ منه

با تمومِ خستگی هام، با همه دِلبستگی هام
با تمومِ خستگی هام، با همه دِلبستگی هام

لبِ خاموشم، تو رو چون شعری، واسه فریاد کم میاره
تو کویرِ تشنۀ روحِ من، بِگو باز بارون بباره 🌷