🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

بِه نیم غمزه چنانم ربود دِل از دست
که رفت مرغِ قرارم زِ شست وُ کار از دست

چِه محشریست که ناگاه از میان برخواست
چِه فتنه بود که یکباره در کنار نشست؟

من وُ مِی از ازل اینگونه مست وُ مخموریم
من از مِی وُ مِی از آن چشمِ پُر خمارِ تو مست

نقاب اگر زِ رُخ ای آفتاب بر فکنی
شوند خلقِ جهان یکسر آفتاب پرست

زِ هجر بس‌ که دِلم رنج بُرد وُ درد کشید
درست گفت که پیمانه وصال شکست

بِه ترکِ چشم بگو، باز راه خلق مبند
کسی چو نازِ تو ای‌ شوخ راه شانه نبست

کمندِ زُلفِ تو دیدی چگونه رفعت را
چو مرغ وُ ماهی بگرفت وُ درفکند بِه شست؟ 🌷

بِه كویِ يار مرا بار در گِل افتاده
فتاده بارِ من، امّا بِه منزل افتاده

گمان مدار خلاصی دِل از آن سرِ زُلف
كه با هزار جنون در سلاسل افتاده

مكش كمان زِ كمين دلبرا بِه غمزه كه دِل*
بِه يادِ تيرِ نگاه تو بِسمِل افتاده

دو طرۀ تو بِه كف تيغِ آفتاب گرفت
كه از يمين وُ يسارت حمايل افتاده

بِه داغِ لالۀ رويت حوالۀ دلِ ماست*
كه شورِ عشقِ تو اندر قبايل افتاده

زِ سِحرِ چشمِ تو ايمن نِيَم كنون كه دو ماه
بِه آفتابِ جمالت مقابل افتاده

مبند بارِ سفر ای قمر كه عقربِ زُلف
بِه برجِ رویِ تو از خويش غافل افتاده

زِ آه سينه دِلم خون شد وُ زِ ديده بريخت*
مگو كه كشتیِ صبرم بِه ساحل افتاده

زِ نور وُ ظلمتِ اسلام وُ کفر، زُلف وُ رُخت
چو روز در شَب وُ چون حقّ بِه باطل افتاده

بِه حیرتم که مگر نافِ آهویِ حرم است؟
که در حریمِ تو یک رو وُ یک دِل افتاده

نگارِ ما سرِ تسليم داشت ای رفعت
زِ دستِ مدعيان، كار مشكل افتاده 🌷

پ.ن:

بوسه از کنجِ لبِ یار نخورده است کسی
ره بِه گنجینۀ اسرار نبرده است کسی

من وُ یِک لحظه جُدایی زِ تو، آن گاه حیات؟
اینقدر صبر بِه عاشِق نسپرده است کسی

لب نهادم بِه لبِ یار وُ سپردم جان را
تا بِه امروز بِه این مرگ نمرده است کسی (صائب تبریزی) 🖤

بِه میدانِ محبّت، گر چِه چون گوی بی سر وُ پایم
ولی پیوسته، در چوگانِ مهری عالم آرایم

بِه شیدائی شدم مشهورِ هر شهری وُ معذورم*
که تارِ طرّۀ پرچینِ شوخی کرده شیدایم

شهیدِ عِشق را شهدِ محبّت زندگی بخشد*
نمیرم من، اگر صد ره بِه خون شویند اعضایم

بیار آن آتشین آبِ روان وُ زین روانم بر
ببار ای ابرِ رحمت، تا چو نخلِ جان بِه بار آیم

کیم؟ با کیستم؟ از چیستم چون چرخ سرگردان؟
چرا از نغمه چون چنگم؟ چرا از ناله چون نایم؟

میانِ مجمعِ خوبان، پریشان تر مجو از من
دلیل، این روی وُ موی آن نگارِ سرو بالایم

حیاتِ جاودان دارم زِ لعلِ نوشخندِ او*
بِه چرخِ چهارمینِ عِشق، همرازِ مسیحایم

دلا در مشورت بر گو که با این زُلف وُ خالِ او
بِه كف زُنّار گیرم یا گِره از سُبحه بگشایم؟

بِه خود گفتم کتابِ عِشق را خواندم زِ سر تا پا*
بِه لوح عاشِقان دیدم که در خطّ الفبایم

نه رفعت هست هندو ای مسلمانان، که می سوزد
پس از مُردن بِه نارِ هجرِ خود یاری دلارایم 🌷

عشقِ تو می‌ کِشاندم، شهر بِه شهر، کو بِه کو
مهرِ تو می‌ دواندم، پهنه بِه پهنه، سو بِه سو

سیلِ سرشک وُ خونِ دل، از دِل وُ دیده شد روان
قطره بِه قطره، شط بِه شط، بحر بِه بحر، جو بِه جو

بافته با محبّتم، رشتۀ تار وُ پودِ جان
تار بِه تار، نخ بِه نخ، رشته بِه رشته، پو بِه پو

آن چِه دِل از فراقِ تو کرد بِه من، نمی‌ کند
آتشِ هجرِ من بِه من، آبِ وصالِ او بِه او

نیست جُز او چو بنگری، در صُحفِ ولایِ من
آیه بِه آیه، خط بِه خط، صفحه بِه صفحه، هو بِه هو

بود وُ نبود جُز دِلم، در خَمِ زُلفِ او نهان*
طره بِه طره، خم بِه خم، رشته بِه رشته، مو بِه مو

رفعت وُ شرحِ عشقِ او، تا ننهد، نمی‌ کند
سینه بِه سینه، لب بِه لب، چهره بِه چهره، رو بِه رو 🌷

شَب، شمع یِک طرف، رُخِ جانانه یِک طرف*
من یِک طرف در آتش وُ پروانه یِک طرف

افکنده بهرِ صیدِ دلِ من، زِ زُلف وُ خال
دامِ بلا زِ یِک طرف وُ دانه یِک طرف

از عشقِ او، بِه گِریه وُ در خنده روز وُ شَب
عاقل زِ یِک طرف، دلِ دیوانه یِک طرف

بر هم زدند، مجمعِ دِل‌ هایِ عاشِقان
بادِ صبا زِ یِک طرف وُ شانه یِک طرف

ترکِ شراب کردم وُ ساقی بِه عشوه گفت
پیمان زِ یِک طرف، من وُ پیمانه یِک طرف

ایمان وُ کفرِ زُلف وُ رُخش دِل چو دید، گفت
رهِ کعبه یِک طرف، رهِ بتخانه یِک طرف

در حیرتم که دِل زِ چِه رو می برند وُ دین
------------------------------------ 🌷

پ.ن:

غزلی که اکثر تذکره نویسان با شك و ترديد بِه ناصر الدین شاه نسبت داده اند؛ بِه خطّ مرحوم رفعت موجود است که در اوّلِ دیوان کلیشه شده است، غزل ناتمام است، و علاوه بر اینکه تخلص ندارد، بیتِ آخرِ غزل یِک مصرع کم دارد.