🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

هم چو چشمِ بد، رقیبان از تو دورم می‌ کنند
زار می‌ گریم، که دور از تو به زورم می‌ کنند

من که چون فرهاد، شیر از جویِ شیرین خورده‌ ام
شورِ عِشق وُ تلخیِ مِی، تلخ وُ شورم می‌ کنند

بیشتر خواهم چو مارِ خسته پیچیدن به عِشق
گر لگد کوبِ ملامت همچو مورم می‌ کنند

صد قیامت دارم از عِشقت، چه غَم دارم از آنک
غصّه وُ غم، زنده هر ساعت به گورم می‌ کنند

من در آتش غرق وُ هر کس گویدم: "دِل جمع دار"
پند گویان بر سرِ آتش صبورم می‌ کنند

زُلف وُ خالش بس که می‌ آیند در چَشمم چو دود
هر شَبی تا صبحدم، از گریه کورم می‌ کنند

ناصر از مهرِ بُتان، چون ماه روشن می‌ شود
گر چه همچون ماهِ نو بی‌ تاب وُ نورم می‌ کنند 🌷

شراب خانه بهشت است وُ یار حورِ من است
بهشت وُ حورِ دگر جستن از قصورِ من است

بیار مِی که من از خویشتن پریشانم
مرا زِ خویش چو غیبت فتد حضورِ من است

من از تجملِ دنیا نمی‌ شوم مغرور
که هر متاع که او می‌ دهد غرورِ من است

وجودِ غیر نباشد روا درونِ دلم
مجالِ غیرِ تو کی در دلِ غیورِ من است؟

شود چو کاه اگر بارِ خود نهم بر کوه
غبارِ هجر که در خاطرِ صبورِ من است

زِ دامنِ ترِ خود کف همی‌ زنم بر روی
چو بحر تلخیِ کامم زِ بختِ شورِ من است

زِ هجر دیدۀ ناصر رَمَد* گرفت، چه باک
غبارِ خاکِ سرِ کویِ او ضرورِ من است 🌷

پ.ن:

* رمد = دردِ چشم

ای یادِ تو غایب زِ زبان وُ دلِ ما نی*
هرگز تو کنی یادِ منِ سوخته یا نی؟

ماندیم چو بلبل بِه خزان ای گُلِ صد‌ برگ
دور از رُخِ تو برگ نداریم وُ نوا نی

روز آید وُ شَب بگذرد وُ جمله شبان‌ روز
نزدیکِ من از هم نفسان غیرِ صبا نی

ترسم که اگر دردِ دلِ خویش بگویم*
غمگین شوی وُ طاقتِ غَم هیچ تو را نی

معذور همی دار که تقدیر همین بود
ما سعی نمودیم بِه وصلِ تو، قضا نی

بسیار بِه پا گِرد سرِ کویِ ‌تو گشتیم
این بار در آن کو بِه سر آییم بِه پا نی

روزی که رسد تیغِ اجل بر سرِ ناصر*
تن از تو جُدا گردد وُ دِل از تو جُدا نی

بسیار بهار آید وُ گُل بردمد از خاک*
آیند حریفان بِه سرِ سبزه وُ ما نی 🌷

عِشق پدیدار هست، یار پدیدار نیست*
پرتوِ دیدار هست، زهرۀ گفتار نیست

در ره او سال‌ ها، رفتم وُ پایان نشد*
بر درِ او بار ها آمدم وُ یار نیست

دعویِ یاریّ او کردم وُ سودی نداشت
یاریِ ما باطل است یار اگر یار نیست

ترکِ همه کار وُ بار کردم وُ سودایِ عِشق
کارِ من است وُ مرا بهتر از این کار نیست

خواستم از زُلفِ او، رشتۀ زُنّار، گفت
رو که چو تو مشتری، لایقِ زُنّار نیست

ناصر! طوطی شو وُ عِشق چو پروانه باز
میل بِه شکّر مکن، جایِ تو جُز نار نیست 🕯

من اوفتاده وُ انفاسِ روح پرورِ باد  
چون باد بر تو گذر می کند، حرامش باد

شبِ فراق وُ غریبی وُ عِشق وُ تنهایی*
چِه شد که بر ‌منِ بیچاره، هر چهار افتاد؟!

سرشک دیدۀ من، همچو آب می خواند  
که سالها تو نیاری، بِه نامه از من یاد   

غلامِ عشقِ تو از هر دو کون آزاد است   
کسی زِ مادرِ فطرت، چنین نزاد آزاد  

چو گشت رازِ دِلم فاش، ناله را چِه کند  
دهان از آن، بر کشیده ام بگشاد  

زِ نقش بندِ ازل عقل وُ هوش حیرانند
که در شمایلِ خوبِ تو داد، خوبی داد 🌷