🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

خسته‌ ام ای یار وُ ندارم، طبیب
هیچ طبیبی نبود، چون حبیب

آه! که بیمارِ غمت، عرضِ حال
کرد وُ نفرمود جوابی، طبیب

یک هوسم هست، که در پایِ تو*
جان بدهم، کوریِ چشمِ رقیب

می‌ سپرم راهِ هوایت، به سَر
این ادب آن نیست، که داند، ادیب

از لبِ مجنون بشنو رازِ عِشق
حالتِ عشاق چه داند لبیب

عاشقِ مسکین، که غریب است وُ زار
گر بنوازیش، نباشد غریب

طالبِ وصلِ توام، امّا چه سود
سعیِ تو، سلمان، چو نباشد نصیب؟

گر طلبی ورنه نخواهد شدن
بهرِ کم وُ بیش نصیبت نصیب

تا زِ درِ بسته نگردی ملول
«نَصرُ مِنَ اللهِ و فَتحٍ قریب» 🌷

هر ذرّه که عکسی، زِ رُخِ یار ندارد*
با طلعتِ خورشیدِ بقا، کار ندارد

کوه وُ کمر وُ دشت، پُر از نورِ تجلّی است
لیکن همه کس، طاقتِ دیدار ندارد

در دِل تویی وُ رازِ تو، غیر از تو وُ رازت
کس راه درین پردۀ اسرار ندارد

دامن مَکِش از من، که رفیق گُل نازک
خارست وُ گُل از صحبتِ او عار ندارد

بلبل همه شَب در غمِ گُل بر سرِ خارست
گو گُل مَطَلب، هر که سرِ خار ندارد

در آینه اش، جمله خلایق نگرانند
فی الجمله، یکی، زهرۀ گفتار ندارد

هر آینه دارد طرفِ رویِ تو، زنگار
آن آینه کیست، که زنگار ندارد؟

دریاب که افتاد، زِ ناگه، به دیارت
بیمار وُ غریب این دِل وُ تیمار ندارد

در چشمِ تو زهّاد نمایند، که چَشمت
مست است وُ غمِ مردمِ هشیار ندارد

دارم غمِ جان وُ دلِ بیمار وُ در این حال
آنکس کُنَدَم عیب، که بیمار ندارد

آورد به کفرِ شِکَنِ زُلفِ تو، سلمان
اقرار وُ بدین کیش، کس انکار ندارد 🌷

ما را به جُز خیالت، فکری دگر نباشد*
در هیچ سَر خیالی، زین خوبتر نباشد

کی شبروانِ کویت آرند ره به سویت
عکسی زِ شمعِ رویت، تا راهبر نباشد

ما با خیالِ رویت، منزل در آبِ دیده
کردیم تا کسی را، بر ما گذر نباشد

هرگز بدین طراوت، سرو وُ چمن نروید
هرگز بدین حلاوت، قند وُ شکر نباشد

در کویِ عشق باشد، جان را خطر اگر چه
جایی که عِشق باشد، جان را خطر نباشد*

گر با تو بر سَر وُ زر، دارد کسی نزاعی
من ترکِ سَر بگویم، تا دردسر نباشد

دانم که آهِ ما را، باشد بسی اثرها
لیکن چِه سود وقتی، کز ما اثر نباشد؟

در خلوتی که عاشِق، بیند جمالِ جانان
باید که در میانه، غیر از نظر نباشد

چَشمت به غمزه هر دم، خونِ هزار عاشِق
ریزد چنانکه قطعاً کَس را خبر نباشد

از چشمِ خود ندارد، سلمان طمع که چَشمش
آبی زَنَد بر آتش، کآن بی‌ جگر نباشد 🌷

پ.ن:

پاییز است و من برگ‌ ها را با خیالت تنها قدم می زنم آپامه 🧡

حاشا که من بنالم، ور تن شود چو نالم
من نی نیم که هر دم، از دستِ دوست نالم

گر خونِ دِل خورندم، چون جامِ مِی بخندم
ور سرزنش کنندم، چون شاخِ رَز ننالم

آسودگان چِه دانند، احوالِ دردمندان؟
آشفته حال داند، آشفتگیِ حالم

پروانه وار خواهم، پرواز کرد لیکن
کو آن مجالِ قُربم؟ کو آن فِراغِ بالم؟

بویِ شما شنیدم، کز شوق می‌ دهم جان*
دیر است تا بدان بو، دم می‌ دهد شمالم

گر چِه دِلم شکستی، در زُلفِ خویش بستی*
مرغِ شکسته بالم، لیکن خجسته فالم

من صد ورق حکایت، از هر نَمَط چو بلبل
دارم ولی ندارد، گُل برگ قیل وُ قالم

بیمارم وُ ندارم، بر سَر بِه غیر دیده*
یاری که ریزد آبی، بر آتشِ ملالم

سلمان مرا همین بس، کز پیشِ دوست هر شَب
بر عادتِ عبادت، آید بِه سَر خیالم 🌷

بر دمد صبحِ نشاط از مطلعِ جان، غَم مخور
وین شبِ سودا رسد روزی بِه پایان، غَم مخور

ای دلِ سر گشته دورِ غَم نماند پایدار
گر غَمی پیش آمدت هم، بگذرد آن، غَم مخور

تا قیامت زِ آتشِ رویش نخواهی سوختن*
بر تو گردد روزی اين آتش گلستان، غَم مخور

گر سرت خود در سرِ سودایِ زُلفش می‌ رود*
زآن سرِ مویی مکن خاطر پریشان، غَم مخور

پای در میدانِ عِشق اَر می‌ نهی مردانه نِهْ*
از بلایِ سَر مترس از آفتِ جان، غَم مخور

خودپرستان را غمِ ناموس دامنگیر شد
لااُبالی شو زِ خود دامن برافشان، غَم مخور

هیچ کار از کعبه وُ بتخانه نگشاید مرا*
گِرد کویِ یار گَرد، از کفر وُ ایمان، غَم مخور

توبه از مِی کردن وُ خوردنْ غمِ مِی تا بِه‌ کی؟
آشکارا مِی بِه شادی نوش وُ پنهان، غَم مخور

آبِ چَشم ار سرگذشتم باز گوید، گو بگو
چون که آبت بگذرد از سر زِ باران، غَم مخور

مَحرمِ یارست بادِ صبح وُ اینک می‌ رود
پیشِ او گر قصّه‌ ای داری، بگو، هان! غَم مخور

روزگارِ غصّه وُ دوران اَندُه در گذشت
نوبتِ دلشادیَست امروز، سلمان، غَم مخور 🌷

پ.ن:

یوسفِ گُم گشته بازآید بِه کنعان، غَم مخور

کلبهٔ احزان شَوَد روزی گلستان، غَم مخور (جناب حافظ) 🖤

مجموعْ درونی که پریشانِ تو باشد
آزاد اسیری که بِه زندانِ تو باشد

دانی سر وُ سامان زِ که باید طلبیدن؟
زان شیفته کو بی‌ سر وُ سامانِ تو باشد

من همدمِ بادم گه‌ و‌‌ُ بیگاه، که با باد
باشد که نسیمی زِ گلستانِ تو باشد

ای کانِ ملاحت، همگی زآنِ توام من
تو زآنِ کسی باش که او زآنِ تو باشد

آن روز که چون نرگسم از خاک برآرند
چَشمم نگران گُلِ خندانِ تو باشد

خواهم سرِ خود گوی صفت باخت ولیکن
شرط است بدین سَر که بِه چوگانِ تو باشد

هر کس که کمانخانۀ ابرویِ تو را دید
شاید بِه همه کیش که قربانِ تو باشد

دامن مکش از دستِ من امروز، بیندیش
زآن روز که دستِ من وُ دامانِ تو باشد

خلقی همه حیرانِ جمالِ تو وُ سلمان
حیرانِ جمالی که نه حیرانِ تو باشد 🌷

گفتم: خیالِ وصلت، گفتا: بِه خواب بینی
گفتم: مثالِ قدّت، گفتا: در آب بینی

گفتم: بِه خواب دیدن زُلفت چگونه باشد؟
گفتا: که خویشتن را در پیچ وُ تاب بینی

گفتم: رُخِ تو بینم، گفتا: زهی تصور
گفتم: بِه خواب جانا، گفتا: بِه خواب بینی

گفتم: که رویِ خوبت بنمای تا ببینم
گفتا: که در دلِ شَب چون آفتاب بینی؟

گفتم: خراب گشتم در دورِ چشمِ مستت
گفتا: که هر چِه بینی مست وُ خراب بینی

گفتم: لبِ تو دیدن صد جان بهاست او را
گفتا: مُبصِّری تو، در لعلِ ناب بینی

گفتم: که روزِ سلمان شَب شد زِ تارِ مویت
گفتا: نگر بِه رویم تا آفتاب بینی 🌷

نی دولتِ آنکه یارِ غارت بینم
نی فرصتِ آنکه در کنارت بینم

ماهی که همه‌ وقت زِ دورت بینم
عمری که همیشه در گذارت بینم 🌷

بِه آستینِ ملالم مران، که من بِه ارادت
نهاده‌ ام سرِ طاعت، بر آستانِ عبادت

بِه کشتگانِ رهت، برگذر، بِه رسمِ زیارت
بِه خستگانِ غَمت، در نگر، بِه اسمِ عیادت

من آن نیّم که بِه تیغ از درِ تو روی برتابم
جفایِ دوست، کمندِ محبّت است وُ ارادت

بِه التفاتِ تو با من، توان مشاهده کردن
که چون کند بِه عظامِ رمیم، روحِ اعادت؟

زِ ما بریدن یارا، بدیع نیست که ما را
بِه تیغِ هجر، بریدند، ناف روزِ ولادت

دِلا زِ کویِ محبّت، متاب روی، بِه سختی
که رنج وُ محنتِ این ره، سلامت است وُ سعادت

بیانِ عِشق، میسّر نمی‌ شود بِه حکایت
که شرحِ شوق، زِ حدّ عبارت است، زیادت

حکایتِ غمِ عِشق، از درونِ عاشقِ صادق
بپرس، اگر چِه زِ مجروح نشوند، شهادت

مراست پیشِ تو کاری وُ کارهایِ چنین را
نسیمِ صبحدم، از پیش می‌ برد بِه جلادت

جفا، طریقۀ توست وُ وفا، طریقۀ سلمان
تراست، این شده خوی وُ مراست، این شده عادت 🌷

در زُلفِ خویش پیچ وُ از او حالِ ما بپرس
حالِ شکستگانِ کمندِ بلا بپرس

وقتی که پرسشی کنی اصحابِ درد را*
چون من شکسته‌ دِل‌ ترم، اوّل مرا بپرس

خون می‌ رود میانِ دِل وُ چشمِ من، بیا
بنْشین میانِ ما وُ دِل، این ماجرا بپرس

خواهی که روشنت شود احوالِ دردِ من*
درگیر شمع را وُ زِ سر تا بِه پا بپرس

کردم سؤالِ دِل زِ خِرد گفت از آن میان
بیگانه‌ ام من، این سخن از آشنا بپرس

جان‌ ها بِه یادِ زُلفِ تو بر باد داده‌ ایم*
ور نیست باورت، زِ نسیمِ صبا بپرس 🕯

فراقِ رویِ تو از شرح وُ بسط، بیرون است
زِ ما مپرس، که حالِ درونِ دِل، چون است

بِه خون نوشته‌ ام، این نامه را که خواهی خواند*
اگر چِه دودِ درونم، نشسته در خون است

نکرد آتشِ شوقِ درونِ قلم ظاهر
مگر زِ شوقِ قلم دود رفته بیرون است

نمی‌کنم سخنِ اشتیاق، کان تقدیر
ز طرفِ حرف وُ ز حدِّ عبارت، افزون است

بیا و قصۀ حالم بخوان، که بر رُخِ من
نوشته دیده، بِه خطی، چو در مکنون است

خیالِ رویِ تو دارم، مقام در چَشمم*
سرشکِ چَشمم، از آن رو مقیم گلگون است

دلِ مقیدِ سلمان، اسیرِ آن لیلی است
که در سلاسلِ زُلفش، هزار مجنون است 🌷

پ.ن:

فراقت از دلِ من لذتِ جوانی بُرد. (خواجوی‌ کرمانی) 🖤

چشمِ من گوشِ خیالت دارد، امّا خواب نیست
هست جان را، عزمِ پا بوست ولی، اسباب نیست

دیده را هر شَب خیالت می‌ شود مهمان، ولی
دیده را اسبابِ مهمان در میان، جُز آب نیست

رویت آمد، قبلۀ دِل ابروت، محرابِ جان
اهل معنی را برون، زین قبله وُ محراب نیست

با خیالت، خواب در چشمم نمی‌ گیرد قرار*
خواب می‌ داند که راه سیل، جایِ خواب نیست

رشتۀ جانم کی آرد تابِ شمعِ رویِ تو
چون چِراغ، عقل را با شورِ عِشقت تاب نیست

مجلسِ ما روشن است، از طلعتش، مه را بگو
دیده بر هم نه، که امشَب حاجتِ مهتاب نیست 🌷

فراقِ رویِ تو از شرح وُ بسط، بیرون است*
زِ ما مپرس، که حالِ درونِ دِل، چون است

بِه خون نوشته‌ ام، این نامه را که خواهی خواند
اگر چِه دودِ درونم، نشسته در خون است

نکرد آتشِ شوقِ درون، قلم ظاهر
مگر زِ شوق قلم دود رفته، بیرون است

نمی‌ کنم سخنِ اشتیاق، کان تقدیر
زِ طرفِ حرف وُ زِ حدِ عبارت، افزون است

بیا وُ قصۀ حالم بخوان، که بر رُخِ من
نوشته دیده، بِه خطی، چو در مکنون است

خیالِ رویِ تو دارم، مقام در چشمم
سرشکِ چشمم، از آن رو مقیمِ گلگون است

دلِ رمیدۀ سلمان، اسیرِ آن لیلی است
که در سلاسلِ زُلفش، هزار مجنون است 🌷

هرکس بِه مرادِ دلِ خود، شاد بِه چیزیست؛ ماییم وُ غمِ یار، خدایا تو گواهی 🌷

پ.ن:

هر کسی می‌ کند، از یار مرادی حاصل

حاصلِ من غمِ یارست وُ خوشا حاصلِ من. (سلمان ساوجى) 🕯

پ.ن۲:

همه با یار خوش وُ من بِه غمِ یار خوشم

سخت کاریست، ولی من بِه همین‌ کار خوشم. (عماد خراسانی) 🪔

صبحِ محشر که من از خواب گران برخیزم
بِه جمالت که چو نرگس نگران برخیزم

در مقامی که شهیدان غَمت را طلبند
من بِه خون غرقه کفن، رقص کنان برخیزم

گرچِه چون گُل دگران جامه درند از عِشقت
من چو سوسن بِه ثنا، رطب لسان برخیزم

چون شوم خاک بِه خاکم گُذری کُن چو صبا
تا بِه بویت زِ زمین، رقص کنان برخیزم

عمر با سوزِ تو چون شمع بِه پایان آرم
نیستم دود که زود از سرِ آن برخیزم

تو مپندار که از خاکِ سرِ کویِ تو من
بِه جفایِ فلک وُ جورِ زمان برخیزم

سرگرانم زِ خمارِ شبِ دوشین ساقی
قدحی تا من ازین، رنج گران برخیزم 🌷

بِه چشم وُ ابروی وُ رخسار وُ غمزه می برد دِلبر
قرار از جسم وُ خواب از چشم وُ هوش از عقل وُ عقل از سر

نباشد با لب وُ لفظ وُ جمال وُ حالِ او ما را
شکر درخورد وُ می در کام وُ مه در وجه وُ شَب در خور

سرِ زُلف وُ رُخِ خوب وُ خطِ سبز وُ لبِ لعلش
سمن سای وُ مه آسای وُ گُل آرای وُ گُهر پرور

عذار وُ خط وُ رُخسار وُ لب وُ ديدار وُ گُفتارش
بهار وُ سبزه وُ صبح وُ شراب وُ شاهد وُ شکر

نباشد خالی از فکر وُ خيال وُ ذکرِ او ما را
روان در تن، خرد در سر، سخن در لب، نفس دربر

نثارِ خاکِ پايت را زِ جسم وُ شخص وُ چِشم وُ رُخ
برآرم جان، ببازم سر، ببارم در، بريزم زر

بِه بویِ رنگ وُ زيب وُ فر چو تو کی رويد وُ تابد
گُل از گُلشن، می از ساغر، مه از گردون، خور از خاور 🌷

شبِ فراقِ تو را روزِ وصل، پیدا نیست
عجب شَبی، که در آن شَب، امیدِ فردا نیست

تطاولِ سرِ زُلفِ تو وُ شَبان دراز
چِه داند، آنکه گرفتارِ بند وُ سودا نیست

خیالِ زُلف وُ رُخت، روز وُ شَب برابرِ ماست
کُجاست، نقشِ دهانت که هیچ پیدا نیست

من از طبیب، مداوایِ عِشق پُرسیدم
جواب داد، که سلمان بِه جُز مدارا نیست 🌷

⁩یار می‌ آید وُ در دیده چنان می‌ آید
که پری پیکری از عالمِ جان می‌ آید

سرِ سودایِ تو گنجی است نهان در دلِ من
بِه زیان می‌ رود آن چون بِه زبان می‌ آید

من گرفتم که زِ عشقِ تو حکایت نکنم
چِه کنم کز در وُ دیوار فغان می‌ آید؟

بِه حیاتت که اگر می‌ خورم از دستِ تو زهر
خوشتر از آبِ حیاتم بِه دهان می‌ آید

تا تویی در دلِ من کی دگری می‌ گنجد؟
یا کُجا در نظرم هر دو جهان می‌ آید؟

مرهمِ لطف خوش آید همه کس را لیکن
زخمِ تیغِ تو مرا خوشتر از آن می‌ آید 🌷

بر سرِ کویِ دِلارام، بِه جان می‌ گردم
روز وُ شَب در پیِ دِل، گردِ جهان می‌ گردم

غمِ دورانِ جهان کرد، مرا پیر وُ چِه غَم
بخت اگر یار شود، باز جوان می‌ گردم

دیده‌ ام طلعتِ زیباش که آنی دارد
این چنین واله وُ مست از پیِ آن می‌ گردم

تا نسیمی سرِ زُلفِ تو بیابم چو صبا
شَب همه شَب منِ بیمار بِه جان می‌ گردم

تا مگر نوش لبی، چون تو بِه من باز خورد
چون قدح گردِ لبِ نوشِ لبان می‌ گردم

تو چو گُل در تتق غنچه وُ من چون بلبل
گردِ خرگاه تو، فریاد کُنان می‌ گردم

دامن از من مکش ای سرو که در پایِ تو من
می‌ دهم بوسه وُ چون آب روان می‌ گردم 🌷

جان ندارد بی لبِ شیرین جانان لذتی
بی عزیزان نیست عمرِ نازنین را لذتی

شربتِ قندِ لبش می‌ سازد این بیمار را
کو لبِ او تا مرا از قند سازد شربتی؟

حسرتی دارم که بینم بار دیگر رویِ یار
گر درین حسرت بِمیرم دور از او وا حسرتی

می‌ فرستم جان بِه پیشش کاشکی این جانِ من
داشتی در حلقۀ زُلفش بِه مویی قیمتی 🌷

چو چشمِ من، همه شَب جویبارِ باغِ بهشت
خیالِ نرگسِ مستِ تو بیند، اندر خواب

بهار، شرحِ جمالِ تو داده، در یِک فصل
بهشت، ذکرِ جمیلِ تو کرده در هر باب

لب وُ دهانِ تو را، ای بسا! حقوقِ نمک
که هست، بر جگرِ ریش وُ سینه‌ هایِ کباب

بدید رویِ تو را گُل فتاد، در آتش
شنید بویِ تو، وز شرم گشت، آب گُلاب 🌷

پ.ن:

دِل از بهارِ خيالِ تو گُلشنِ راز است

نگه بيادِ جمالت بهشت پرداز است (بیدل دهلوی) 💚

صنما مُردۀ آنم که تو جانم باشی
می‌ دهم جان که مگر جانِ جهانم باشی

روزِ عمرِ منِ مسکین بِه شَب آمد تا تو
روشناییِ دِل وُ شمعِ روانم باشی

بارِ گردون وُ غمِ هر دو جهان در دلِ من
نه گران باشد اگر تو نگرانم باشی

جان برون کرده‌ ام از دِل همگی داده بِه تو
جایِ دِل تا تو بجایِ دِل وُ جانم باشی 🌷

مرا هوایِ تو از سر بِدر نخواهد شُد
شمایلِ تو زِ پیشِ نظر نخواهد شُد

اگر سرم برود گو بِرو مراد از سر
هوایِ توست مرا آن زِ سر نخواهد شُد

دلم بِه کویِ تو رفت وُ مقیم شُد آنجا*
وزان مقام بِه جایی دگر نخواهد شُد

سرم بِرفت بِه سودایِ وصل، می‌ دانم
که این معامله با او بِه سر نخواهد شُد

چُنان زِ چشمِ تو در خوابِ مستیم که مرا
زِ خوابِ خوش بِه قیامت خبر نخواهد شُد 🌷

ای که رویِ تو، بهشتِ دِل وُ جان است مرا
ای که وصلِ تو، مرادِ دِل وُ جان است مرا

چون مرادِ دِل وُ جانم، تویی از هردو جهان
از تو دِل بَر نکنم، تا دِل وُ جان است مرا

می‌ برم نامِ تو وُ از تو نشان می‌ جویم
در ره عشقِ تو، تا نام وُ نشان است مرا

دم زِ مهرِ تو زنم، تا زِ حیاتم باقی است
وصفِ حُسنِ تو کُنم، تا که زبان است مرا

من نه آنم که بِخود، از تو بِگردانم روی
می‌ کشم جورِ تو، تا تاب وُ توان است مرا

گرچِه از چشم نهانی تو، خیالِ رُخِ تو*
روز وُ شَب، مونس وُ پیدا وُ نهان است مرا 🌷