🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

هر جا که زِ مهرت اثری افتاده است
سودا زده‌ ای بر گذری افتاده است

در وصلِ تو کی توان رسیدن کانجا
هر جا که نهی پای سری افتاده است

کُنهِ خردَم در خورِ اثباتِ تو نیست
و آرامشِ جان جُز بِه مناجاتِ تو نیست

من ذاتِ تو را بِه واجبی کی دانم
دانندهٔ ذاتِ تو بِه جُز ذاتِ تو نیست

هرگز دلِ من زِ علم محروم نشد
کم ماند زِ اسرار که معلوم نشد

هفتاد وُ دو سال فکر کردم شَب وُ روز
معلومم شد که هیچ معلوم نشد

ترسم بروم، عالمِ جان نادیده*
بیرون شوم از جهان، جهان نادیده

در عالمِ جان چون روم از عالمِ تن*
در عالمِ تن، عالمِ جان نادیده 🌷

پ.ن:

🟦 می‌ ترسم از این جهان بروم، امّا جهان را ندیده باشم. مقصود این نیست‌ که این در و دیوار و زمین و کوه و دریا و ستاره را ندیده باشم، مقصود این است که می‌ ترسم چشمِ دِلم باز نشده باشد و روحِ جهان، مبدأ و آغازِ جهان‌ و آن چیزی را که اسلام، "ایمان" می‌ گوید درک نکرده باشم و از این‌ جهان بروم. می‌ گوید: من که در عالمِ تن، عالمِ جان را ندیده‌ ام پس چگونه وقتی از عالمِ تن بِه عالمِ جان رفتم، آنجا را می‌ توانم‌ ببینم؟ اینجا باید می‌ دیدم که نتوانستم ببینم.

🟥 قرآن می‌ فرماید: در قیامت همین بنده‌ ای که کور محشور می‌ شود اعتراض می‌ کند، می‌ گوید: خدایا تو چرا مرا کور محشور کردی؟ من که در آن دنیا چشم داشتم، چرا در اینجا کور هستم؟ [خطاب می‌ رسد] که آن چشمی که در آن دنیا داشتی، بِه دردِ اینجا نمی‌ خورد. اینجا چشمِ دیگری لازم‌ است و تو خودت آن چشمِ دیگر را در دنیا کور کردی، اینجا هم کور هستی. اَتَتْکَ ایاتُنا نشانه‌ هایِ ما در آن دنیا بود، تو بِه جای اینکه‌ از رویِ آن نشانه‌ ها، ما را ببینی و بشناسی و حقیقت را درک کنی، خودت‌ را در آن دنیا کور کردی و حال که در عالمِ حقیقت می‌ آیی، کور محشور می‌ شوی‌. در این عالم فقط بینشِ حقیقی است که مفید است. (استاد مرتضی مطهری، انسان کامل)

پ.ن۲:

🔹 کنایه معنادار مقاومت فلسطین بِه نشستگان در بسترِ عبادت و فارغ از نعمتِ جهاد، با شعری که ابوعبیده در آخرین پیامِ صوتیش خوند. شعری که کنایه ای بِه ورود مسلمانان بِه رمضان بدونِ توجه بِه مجاهدین و کسانی است خونشان را فدای اسلام و مبارزه با دشمن کرده اند.

تویی که در حرمین مشغول عبادتی
و سرت بِه بازی با عبادت گرم است

تویی که صورتت را با اشک رنگین می کنی
اگر خوب نگاه کنی می بینی که ما گریبانمان را با خونمان رنگین کرده‌ ایم. 🌷

پ.ن۳:

🔹 درد دلِ یک اهلِ فلسطین (غزه): قبلا با دلِ خوش می گفتیم خدایا ما رو بِه ماه رمضان 🌙 برسون در حالیکه نه شهیدی داشتیم و نه مفقود، متاسفانه و بدونِ اعتراض بِه قضایِ الهی امسال ماه رمضان 🌙 در حالی بهمون می رسه که شهید و مفقود داریم و حالمون خوب نیست؛ امّا شما مسلمانانِ دنیا فکر می کنید روزه و عباداتتون قبوله وقتی میلیونها نفر تو غزه زیرِ ظلم و گرسنگی میمیرن؟

پ.ن۴:

🔹 دیدنِ هلالِ تابانِ ماه مبارک رمضان 🌙 امسال در غزه وسطِ اون همه سیاهیِ شیاطینِ صهیونیستی و آمریکایی، دلنشینه؛ خدایا بِه حقّ ماه مبارکت 🌙 کمک کن ما بتونیم قدمی برای کم کردنِ دردهایِ مردمِ غزه و نابودی صهیونیسم برداریم، هیچ کاری هم که نتونیم انجام بدیم، دعا که می تونیم بکنیم؛ یادمون باشه افطارهامون رو بعد از دعای فرج آقا امام زمان (عج)، با دعا برای نجات و آسایشِ مردمِ غزه و نابودیِ صهیونیسم همراه کنیم. ماه رمضانتون مبارک 🌹

سرگشته چو پرگار همه عمر دویدیم*
آخر بِه همان نقطه که بودیم رسیدیم

در خانۀ دربسته فتادیم وُ چو گنجشگی
یِک چند پریدیم وُ بِه کنجی بخزیدیم

از همۀ شهوت وُ غوغایِ تعلّق
توفیق اگر حلقه بِه در زد نشنیدیم

چون چَشم بِه دستِ دگران دوخته بودیم
خیر از در وُ دیوار اگر ریخت ندیدیم

صد جامه بِه یِك رنگیِ دردمردِ حقیقت
مائیم که يِك جامه بِه صد رنگ دریدیم

دادیم وُ گرفتیم بسی دستِ ارادت
آخر بِه ندامت سرِ انگشت گزیدیم

دردا که بِه بازارِ پُر آشوبِ تنازع
شُد نقدِ بقا صرف وُ متاعی نخریدیم

شد مادرِ فطرت متحیّر که چِه خواهیم
چون طفلِ زبان بسته زِ بس حرف جویدیم

با آنکه تنومند درختیم کهنسال
چون شاخۀ نو رسته زِ هر باد خمیدیم

گفتی سخنت چاشنیِ عِشق ندارد*
راضی چِه کنم طعمِ محبَّت نچشیدیم 🌷