🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 خطرناک‌ ترین زندان، زندانِ اندیشۀ کَج است. وقتی در یِک اندیشۀ کج زندانی شُدی و رویِ آن عِناد هم داشته باشی، چِه کسی می‌ تواند نجاتت دهد؟ هر آدمی که دُچارِ اندیشۀ کج است و نمی‌ خواهد از این اندیشه هم بیرون بیاید، دُچارِ انانیّت است. أنا یعنی منم و هیچ چیز دیگری نیست. در واقع، دَرِ حقیقت را بِه رویِ خود بَسته؛ فقط هم خودش می‌ تواند این دَر را بِشکند، آن‌ وقت نسیمِ حقیقت می‌ وَزد.

🟦 خلوت کجاست؟ خلوت اتاقی هست که بروی درب را بِه روی خودت ببندی؟ اين است که بروی داخلِ خانه و دربِ اتاق را بِه رویِ خودت ببندی؟ بروی بِه گوشه‌ ای؟ خير اينها خلوت نيست؛ خلوتِ واقعی کجاست؟ خلوتِ واقعی درونِ انسان است؛ بیرون خلوت نیست؛ بیرون هر چِه باشد، هوا هست، خشت هست، دیوار هست، اینا خلوت نیست؛ اگر شما حواسِ پرت داشته باشید، هر چقدر هم در خلوت و گوشۀ تاريکی باشی، در خانه ای باشی که همۀ درهاش بسته باشد، امّا شما حواسِ جمع نداشته باشی، پریشان باشی، متفرق باشی، خلوت داری؟ خیر، خلوت نيست.

🟥 خلوت آنگاه است که از تعلّقات بُريده باشی؛ از غيرِ حق پيراسته باشی؛ غيرِ حق را جارو کنی.

داد جاروبی بِه دستم آن نگار

گفت کَز دريا برانگيزان غُبار (شمس تبریزی)

🟪 همه را بريز دور و در خلوت با معشوقِ حقيقی باشی؛ اين خلوت می تواند در اتاقِ خلوت باشد یا خانۀ خلوت يا حتی در ميانِ جمع؛ کسی که اهلِ خلوت است در ميانِ جمع هم خلوتِ خودش را دارد؛ اهلِ خلوت در میانِ جمع در غوغایِ زمانه هم خلوتِ خودشان را دارند؛ خوشا بحالِ کسانیکه این خلوت ها را دارند. البته این خلوت هم هميشگی نيست؛ گهگاه است، همیشه خلوت خيلی سخت است مگر اولیاء کامل؛ امّا کسانی هم ممکن است هیچوقت این خلوت را نداشته باشند که وای بر احوالِ آنها.

🟩 انسان باید همیشه با خودش یِک خلوتی داشته باشد، ضمن اینکه جلوت هم دارد، بیرون هم دارد، خلوت بِه تعبیرِ واضح تر درونِ آدمیست، اگر درونِ آدمی پُر از غیر شد، دیگر خلوت نیست، لحظه ای باید درونت را از غیر پاک کنی، در آن خلوتگاه که از غیرِ حق، آنچِه غیرِ معشوق است، دِل را پاک کنی، آنجا یِک درخت بیشتر روئیده نمیشه، آن درختی که در خلوت روئیده میشه، درختِ قامتِ یار است؛ غیری نیست، فقط یِک درخت بلند و رفیع و سایه دار و همه میوه هم در خودش دارد، آن درخت کارِ همۀ درخت هایِ عالم را می کند. 🌷

🟦 دِل بِه عنایتِ او ببند و اُمیدوار باش که دودِ آهِ او آتش زند بِه خرمن‌ ها غَم؛ صدها خرمنِ غَم در اثرِ دودِ آه معشوق می‌ سوزد؛ پس نگران نباش، وقتی دودِ آه معشوق خرمن‌ هایِ غَم را می سوزاند، تو چِه غَمی داری؟ 🌷

پ.ن:

بازگشت همۀ شما بِه سویِ من است. (خداوند - قرآن، مائده، آیه ۱۰۵)

🟦 اگر لازم باشد می‌ توان با وقار رَنج کشید؛ یاریِ رَنج این است که بِه انسان عُمق می‌ بخشد؛ کوه با نخستین سنگ آغاز می‌ شود و انسان با نخستین درد زندگی را آغاز می‌ کند و آن دردِ متولد شدن است. 🌷

🟦 کوروش را بِه سببِ عدالت محور بودن و حفظ حقوقِ مردمان، بزرگترین پادشاه ایرانی در طولِ تاریخ می‌ دانم که هیچ فرمانروایی بِه شرافتِ او، تاریخ بِه خود ندیده است؛ کوروش یک پادشاه بود بسانِ فرعون و نمرود، با این تفاوت که در انسانیت، نظیرش تا بِه امروز نیامده است؛ در این میان، البته این فرنگی‌ ها بودند که تاریخِ ما را روایت کردند؛ حتی همین حالا هم باید کوروشِ خودمان را از آنان بپرسیم و آنچِه از او می‌ خواهیم را در میانِ نوشتارهایِ آنها بیابیم.

🟥 این در شرایطی است که ما با ۱۰ هزار سال تاریخ، خود را با امریکایی‌ ها که تنها و تنها ۴۰۰ سال پیشینه دارند، مقایسه می‌ کنیم. باید در برابرِ گذشته پُر شکوه خود، غیرت داشت و حساس بود؛ امّا بدانیم که غیرت ورزی بِه ایران، با اسلامیت هیچ منافات ندارد؛ می‌ توان نسبت بِه تاریخِ باستانِ ایران غیور بود امّا مسلمانی را تمام و کمال داشت.

🟪 من عاشقِ فرهنگِ ایران و در پیِ احیایِ فرهنگ هستم، نه نژاد؛ مطلقاً نژاد پرستی را امری باطل می‌ دانم؛‌ نژاد نه قابلِ دفاع است و نه راه برتری یافتن بر دیگری؛ امّا این فرهنگ است که می‌ توان بِه مدد آن، بر همه مستولی شد؛ بر این باور هستم که بِه ضرسِ قاطع، نیرومندترین و مشعشع‌ ترین فرهنگ در سراسرِ تاریخ بشریت، تاریخ و فرهنگِ ایران، چِه پیش و چِه پس از اسلام است.