🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 مذهبِ اسلام همه چیز را برای مردم گفته است. از مذهب گذشته قدمایِ ما که پیرویِ اسلام بوده اند همۀ مطالبِ را گفته اند - برایِ معنویت و مادیتِ زندگیِ انسان از هرگونه فکر کرده اند و چیزی باقی نگذاشته اند. حتی ضرب المثلها و قصص و عامیانه جزییاتِ دیگر را بیان کرده اند.

🟥 مردم ول می گردند - وای بر آیندگان. آینده یی خشک و سقطی دنیا را در پی داردا، وای بر آیندگان. بسیاری از رسومِ ما طرزِ زندگی، طرزِ ساختمان، طرزِ لباسِ ما همه زیبا بوده و از دست رفته است و جایِ آن، منظره هایِ خشک و خالی از خیال و روح جان گرفته است.

🟦 وای بر آیندگان فقط ممکن است آیندگان عادت کرده و در نیابند که چه زندگیِ خوشی (ولو از آن رنج ها و ناخوشیها) از بین رفته است. وای بر آن زندگی. زندگی وقتی کامل است که با سابقۀ خود قطعِ رابطه نکرده باشد. وای بر قطعِ رابطه.

اسلام فوقِ همه چیز خواهد بود. اسلام هم راجع به زندگیِ مادی فکر کرده است و هم راجع به زندگیِ معنوی. ص۵۰

پ.ن:

بالاخره ما هم خدایی داریم. - شهید امیرعلی حاجی‌ زاده -

🟦 مُلّا محمّد صدر، همگان را بیدار می کرد و به نمازِ جماعت فرا می خواند ـ الّا خُردسالان را. چون آماده می شدند، و اَیازْ هُشیارشان می کرد، و طهارتِ سحر، بال و پرِ روح شان را می گشود، صدایِ جانْ بخشِ اذانِ مُلّا محمّد صدر بر می خاست - برخاستنی.

🟥 صدایِ اذانِ صبحگاهی، گرچه از فرودست به فَرادَستْ پَر می گشود، با آن ژرفایِ شورانگیزِ ملکوتی که داشت، همچون یک دسته کبوترِ سپیدِ سپید بود که از آسمان بر صحنِ حَرَمی بنشیند.

صدا در سینۀ صبحِ بلورین
از جنسِ غَم بود و

از جنسِ پروانه
از جنسِ باران، شعر، لبخند

از جنسِ مهرِ خالصانۀ انسان به صفایِ روح
از جنسِ گُلابِ نابِ تازه مُقَطَّر

از جنسِ آوازِ گروهیِ صدها فرشتۀ مقرَّب
از جنسِ شمیمِ خوشِ ایمان، برگذشته از قبورِ شهیدان

صدایِ اذانِ صبحگاهیِ مُلّا محمّد صدر

همچون کاروانی راهیِ زیارت
تا دور دستهایِ دشت ها می رفت...

🔹 مردِ دهقانی می گفت: «امروز صبح، با اذانِ فرشتگان نمازم را آغاز کردم.»

🔹 عاشقی می گفت: «امروز صبح، با صدایِ باز شدنِ یک باغْ گُل محمّدی از خواب بیدار شدم.

🔹 درویشی می گفت: «امروز صبح، من ستاره یی را دیدم که رنگین و آهنگین بر سجّاده ام افتاد و اذانی از جنسِ ستارگان و سنگ هایِ روشنِ آسمانی برایم ارمغان آورد.»

🔹 بانوی مؤمنه یی می گفت: «شنیدید؟ گویی صدا از عرش می آمد...»

🔹 و همگان می گفتند: «آری... صدا از عرش می آمد...»

🟥 پس از نمازِ صبح، صبحانه می خوردند و به راه می افتادند - تا زمانی که خورشید، بسوزاندشان، یا سرما در حقّشان بیداد کند. اینگاه در سایه یی گرد می آمدند و یا در گوشه یی آتشی می افروختند.

این، شکلِ کُلّیِ زندگیِ کاروانِ مُلّا محمّد صدر بود...

...

🟦 مُلّا محمّد، با همان تبسّمِ پایان ناپذیرش ـ که انگار آن را بر چهرۀ محکم و مهربانش تراشیده بودند - کَم کَمَکْ به یاد می آوَرَد: «اعتقاد مثلِ عِشق، دردسرها دارد. شاید که جنسِ عِشق و اعتقاد یکی باشد و ما نمی دانیم.» 🌷

🌸 سلام بر ماهِ دمشق - السَّلامُ علىٰ جَبل الصَّبر - يا بِنْتَ علِيِّ (ع) 🌸

سینه ای کز معرفت گنجینۀ اسرار بود
کی سزاوارِ فشارِ آن در وُ دیوار بود

طورِ سینایِ تجلّی، مَشعلی از نور شد
سینۀ سینایِ وحدت، مُشتعل از نار بود

نالۀ بانو، زد اندر خرمنِ هستی شرر
گویی اندر طورِ غَم، چون نخلِ آتشبار بود

آنکه کردی ماهِ تابان پیشِ او پَهلو تهی
از کجا پهلویِ او را تابِ آن آزار بود؟

گردشِ گردونِ دون بین کز جفایِ سامری
نقطۀ پرگارِ وحدت، مرکزِ مِسمار بود

صورتش نیلی شد از سیلی، که چون سیلِ سیاه
رویِ گیتی زین مصیبت تا قیامت تار بود

شهریاری شد به بندِ بنده ای از بندگان
آنکه جبریل اَمینش، بندۀ دربار بود

از قفایِ شاه، بانو با نَوایِ جانگداز
تا توانایی به تن، تا قوّتِ رفتار بود

گر چه بازو خسته، وز کار دستش بسته شد
لیک پایِ همّتش بر گنبدِ دوّار بود

دستِ بانو گر چه از دامانِ شَه کوتاه شد
لیک بر گردون بلند از دستِ آن گمراه شد 🌷

پ.ن:

سراسر جمله عالَم پُر زَنانند؛ زَنی چون فاطمه خیرالنساء کو؟ (حکیم سنایی) 🖤

پ.ن۲:

فاطمه (س) متولد می شود تا نشان دهد تا ساختِ یک حکومت و جامعه اسلامی چگونه است؟ او متولد می شود تا نشان دهد که چطور باید از امام زمان حمایت کرد؟ او متولد می شود که نشان دهد چگونه می توان هم بنت رسول الله بود و هم ام ابیها. | شهید دیالمه، حزب دیالمه، ص۲۲۷ |

پس پدر کی زِ جبهه می‌ آید؟
باز کودک زِ مادرش پرسید

گفت مادر بِه کودکش که بهار
غنچه‌ ها و شکوفه‌ ها که رسید

باز کودک زِ مادرش پرسید
کی بهار و شکوفه می‌ آیند؟

گفت مادر که هر زمان در باغ
غنچه‌ ها، لب بِه خنده بگشایند

روزِ دیگر سراغِ باغچه رفت
کودکِ ما بِه جستجویِ بهار

دید لب بسته است غنچه هنوز
بر لبِ غنچه نیست بویِ بهار

گفت: ای غنچه‌ هایِ خوب، چرا
لبتان را زِ خنده می‌ بندید؟

زودتر بشکفید و باز شوید
آی گُل‌ ها، چرا نمی‌ خندید؟

گاه با غنچه‌ ها سخن می‌ گفت
گاه خواهش زِ غنچه‌ ها می‌ کرد

گاه گلبرگِ غنچه‌ ای را نرم
با سر انگشتِ خویش وا می‌ کرد 🌷

پ.ن:

🟦 اگر شهید نباشد، خورشید طلوع نمی‌ كند و زمستان سپری نمی شود. اگر شهید نباشد، چشمه‌ هایِ اشك می خشكد، قلب‌ ها سنگ می‌ شود و دیگر نمی‌ شكند، و سرنوشتِ انسان بِه شبِ تاریكِ شقاوت و زمستانِ سردِ قساوت انتها می‌ گیرد و امّیدِ صبح و انتظارِ بهار، در سرابِ یأس گُم می شود. اگر شهید نباشد، یادِ خورشیدِ حقّ در غروبِ غرب فراموش می گردد و شیطان، جاودانه كرۀ زمین را تسخیر می‌ كند. (سید مرتضی آوینی) ❤️

پ.ن۲:

🟦 این عکس در آستانه نوروز ٢٨ اسفند ١٣٦٣ در جنوبِ بصره، گرفته شده. استخباراتِ بعثِ عراق خبرنگاران را بِه بازدید صحنه درگیری با ایران برده. عکاسی بِه نام پاولوسکی عکسی از پیکر شهید جوانی می اندازد که جاودانه می شود. پسرک آرام خوابیده، مثلِ هر پسرِ جوانی که پس از ساعتها تلاش بِه خوابِ سنگینی فرو رفته باشد. رنگِ چهره اش نشان می دهد چند روزیست که همین جا آرمیده.

🟥 چهرۀ زیبا و معصومش نشانی از وحشت و درد ندارد. حالتِ دست هایش شبیه کسی است که در خنکایِ یک سحرِ بهاری، شیرین ترین قسمت از بهترین خوابهایِ عالم را تجربه می کند. کفش بِه پا ندارد. کوله پشتی اش خالیست. فانوسقه اش باز شده. جوانِ رشیدمان آنقدر عمیق خوابیده بوده که هر چِه داشته برده اند و او بیدار نشده. و یک دنیا گُلِ وحشی پیکر نازنینش را در برگرفته اند. اینجا دور از تو، در وطن، باز نزدیکِ بهار آمده. امّا اینجا دیگر کسی نیست که گلهایِ وحشی هوسِ بغل کردنش را بکنند! شهیدان را یاد کنیم با ذکر معطر صلوات 🌷

🌸 تکرارِ آرام و دلنوازِ نوروزها را، مدیونِ شهیدانِ وطن هستیم 🌸

آنکه دِل می‌ بُرد، اگر دِلدار می‌ شد بد نمی‌ شد
آگه از دِلدادگانِ زار می‌ شد بد نمی‌ شد

آنکه خو بگرفته‌ ام با دردِ هجرش سال‌ ها من
گر بِه ما از لطف یکدم، یار می‌ شد بد نمی‌ شد

آنکه در دِل سال‌ ها بنْهفته‌ ام اسرارِ عِشقش
یِک‌ دَمم گر همدمِ اسرار می‌ شد بد نمی‌ شد

آنکه از عِشقش، تهی کردم دِل از مهرِ دو عالم
محفلش گر خالی از اغیار می‌ شد بد نمی‌ شد

خوب کردی خونِ عالم ریختی ای تُرک امّا
چشمِ مستت گر دمی هشیار می‌ شد بد نمی‌ شد

ناله‌ ام گر بگذرد از چرخِ بی‌ مسلک چِه حاصل
آنکه باید بشنود بیدار می‌ شد بد نمی‌ شد

ناقۀ مستم که چرخم می‌ نهد هر لحظه باری
زحمتِ مرگم اگر سَربار می‌ شد بد نمی‌ شد

از حد افزون دردِ سر دارد خمارِ زندگانی
ساغرِ عمرم اگر سرشار می‌ شد بد نمی‌ شد

سر بِه بالین از جفایِ چرخ خون از دیده ریزم
این سَر از جورش اگر بر دار می‌ شد بد نمی‌ شد

تا طبیبِ من بداند قدر عِشق وُ محنتِ دِل
گر دو روزی همچو من بیمار می‌ شد بد نمی‌ شد

عمرِ من بُگذشت در این محنتِ هجران، خدا را
گر میسّر دولتِ دیدار می‌ شد بد نمی‌ شد

در پریشانی سراید نظم وُ نثرِ تازه جنّت
زین پریشان‌ تر گرش اشعار می‌ شد بد نمی‌ شد 🌷

پ.ن:

بِه گُل، ترانۀ مرغانِ بینوا عَبَث است
فسونِ دوستی‌ ام با تو بی‌ وفا عبث است

دِلم بِه سینه کنون کز تغافلت خون شد
تسلّی‌ ام بِه نگه‌ هایِ آشنا عبث است (حزین لاهیجی) 🖤

پاییز آمد، در میانِ درختان، لانه کرده کبوتر، از تراوشِ باران می گریزد
خورشید از غَم با تمامِ غرورش، پشتِ ابرِ سیاهی، عاشِقانه بِه گریه می نشیند

من با قلبی بِه سپیدیِ صبح، با امّیدِ بهاران، می روم بِه گلستان
همچو عطرِ اقاقی، لابلایِ درختان می نشینم، باشد روزی بِه امّیدِ بهاران
رویِ دامنِ صحرا لاله روید

شعرِ هستی بر لبانم جاری، پُر توانم آری، می روم در کوه وُ دشت وُ صحرا
ره پیمایِ قلّه ها هستم من، راه خود در توفان، در کنارِ یاران می نوردم

دارم امّید که دهد روزی سختیِ کوهستان، بر روان وُ جانم، پاکیِ این کوه وُ دشت وُ صحرا
باشد روزی برسد بِه جهان، شعرِ هستی بر لب، جان نهاده بر کف، راه انسان‌ ها را درنوردم

ره پیمایِ قلّه ها هستم من، راه خود در توفان، در کنارِ یاران می نوردم
در کوهستان یا کویرِ تشنه، یا که در جنگلها، رهنوردی شاد وُ پُر امّیدم

شعرِ هستی، بودن وُ کوشیدن، رفتن وُ پیوستن
از کژی بگسستن، جان فدا کردن در راه حق است* 🌷

دلیلِ رهروِ اشک است آهِ ما در شَب*
چنان که آتشِ وادی‌ ست رهنما در شَب

بِه دردِ نالۀ ما تیره روزِ عِشق رسید
توان شناخت بِه آواز، آشنا در شَب

نشانِ شورِ قیامت زِ تیره روزان پُرس
که نیست دوریِ ره مانعِ صدا در شَب

جهان زِ مردمِ بیدار دِل، تهی دیدم
نصیبِ شمع درین بزم شد فنا در شَب

بِه ناله می‌ گذرد عمرِ غربتم دانش
چو طایری که فتد زِ آشیان جُدا در شَب 🕯

پ.ن:

لاله می روید زِ هرجا اشک افشان بگذرم

بویِ خون می آید از خاکی که گریان بگذرم

‏━━━━━━━━━━━━━━

لبِ لعلش ندانم با گرفتاران چِه کین دارد

که زهر از گفتگویِ تلخ در زیرِ نگین دارد (دانش مشهدی) 🖤

پ.ن۲:

چو مرغ نامه‌ بر تا کِی پَرَد چَشمم بِه دیدارش

بِه‌ جایِ نامه می‌ خواهم پَری کاهی زِ دیوارش (مشفقی) 🖤

امشَب بِه صحرا بی‌ کفن جسمِ شهیدان است؛ شامِ غریبان است
امشَب نوایِ بی‌ کسان بر بامِ کیوان است؛ شامِ غریبان است

امشَب بِه دشتِ کربلا نالان یتیمانند؛ تا صبح گریانند
امشَب بِه رویِ کُشته‌ ها در ناله مرغانند؛ چون نی در افغانند

بر خاک بی‌ غسل وُ کفن رعنا جوانانند؛ خوابیده عریانند
بر غربتِ اجسادشان عالم پریشان است؛ شامِ غریبان است

‌امشَب بِه بالینِ حسین زینب عزادار است؛ در غَم گرفتار است
امشَب سکینه بر سرِ نعشِ پدر زار است؛ تا صبح بیدار است

امشَب فلک حیران زِ حالِ عترت زار است؛ از دیده خونبار است
زهرا بِه دورِ کُشته‌ ها با خیلِ حوران است؛ شامِ غریبان است

امشَب سلیمانِ زمان در گوشهٔ هامون؛ غلطیده‌ اندر خون
اندر هوایِ خاتمِ او بجدلِ ملعون؛ دیوانه و مجنون

سازد جُدا انگشتِ شه آن بی‌ حیایِ دون‌؛ ای چرخ شو وارون
کی خاتمِ محبوبِ حق در شأنِ دیوان است؛ شامِ غریبان است

امشَب تنِ چاکِ حسین در نینوا بی‌ سَر؛ در بحر خون اندر
خوابیده بی‌ غسل وُ کفن با اکبر وُ اصغر؛ با یاوران یک سر

امّا زِ ظلمِ خولیِ مردودِ سگ کمتر؛ در کنجِ خاکستر
در کوفه رأسش در تنورِ گرم مهمان است؛ شامِ غریبان است

امشَب جناب فاطمه تا صبح در زاری؛ اشکِ غَمش جاری
کامی بِه حالِ دختران اندر پرستاری؛ اشکِ غَمش جاری

کامی کند در مطبخِ خولی عزاداری؛ اشکِ غَمش جاری
از ناله‌هایِ زارِ او خائف نواخوان است؛ شامِ غریبان است 🕯

پ.ن:

🏴 نقاشی ویرانه شام اثر حسن روح الامین 🏴

🟦 پس در آن هنگام، جهل و نادانى بر مركب ها سوار، و دعوت كنندگان بِه حق اندك و بى مشترى خواهند شد. روزگار چونان درنده خطرناكى حمله ور شده، و باطل پس از مدّت ها سكوت، نعره مى كِشد، مردم در شكستنِ قوانينِ خدا دست در دستِ هم مى گذارند، و در جُدا شدن از دين متّحد مى گردند، و در دروغ پردازى با هم دوست و در راستگويى دشمنِ يكديگرند.

🟥 و چون چنين روزگارى مى رسد، فرزند با پدر دشمنى ورزد، و بارانِ خنك كننده، گرمى و سوزش آورد، پست فطرتان همه جا را پُر مى كنند، نيكان و بزرگواران كمياب مى شوند، مردمِ آن روزگار چون گرگان، خواهند بود، راستى از ميانشان رخت بر مى بندد، و دروغ فراوان مى شود. با زبان تظاهر بِه دوستى دارند امّا در دِل دشمن هستند، بِه گناه افتخار مى كنند، و از پاكدامنى بِه شگفت مى آيند، و اسلام را چون پوستينى واژگونه مى پوشند.

🟦 اذان، موسيقىِ بهشتِ گمشدۀ وجود است كه اگر در خود ژرف شوى، آن را در تپشِ قلب و در ضرباهنگِ نبضِ خويش كه خلقتِ تو در آن هر دَم تجديد مى‌ شود باز خواهى يافت.

🟥 ایمان ژرف‌ ترین پیوندهاست و فراتر از حسب وُ نسب وُ خون وُ نژاد می‌ نشیند. ایمان، بهشتِ گمشدهٔ وجود است که انسان، با گذر از تعلقات، آن را در خود باز خواهد یافت؛ گنجینه‌ ای است آسمانی، زاد راهِ سفرِ زمینیِ انسان. 🌷

و همچنین می دانم عِشقت سزاوارِ آن‌ است که انسان بَهرِ او زندگانی کند. 🌷

پ.ن:

🌸 تصویر: غسان کنفانی و غادة السمان 🌸

اين امكان وجود دارد انسان در یِک لحظه و از یِک اتفاق بِه یِکباره ده سال بزرگتر شود! 🕯

ستونِ عرشِ خدا قائم از قیامِ محمّد
بین كه سر بِه كجا می كِشد مقامِ محمّد

بِه جُز فرشتۀ عرش آشیان وحیِ الٰهی
پرنده پَر نتواند زدن بِه بامِ محمّد

بِه کارنامۀ منشورِ آسمانیِ قرآن
که نقشِ مُهرِ نبوّت بود بِه نامِ محمّد

سوارِ رفرفِ معراج درنَوَشت سماوات
سرودِ صف بِه صفِ قدسیان سلامِ محمّد

گسیخت هر چِه زمان وُ گریخت هر چِه مكان بود
كه عرش وُ فرش بِه هم دوخت زیرِ گامِ محمّد

اذانِ مسجدِ او زنگِ کاروانِ قرون بین
خدای را چِه نفوذیست در کلامِ محمّد

خمار صبحِ قیامت ندارد این میِ نوشین
كه جلوۀ ابدیّت بود بِه جامِ محمّد

بِه شاهراه هدایت گشود، بابِ شفاعت
صلایِ خوانِ کرم بین وُ بارِ عامِ محمّد

علی که کون وُ مکانش غلامِ حلقه بِه گوشند
مگر نه فخرکنان گفت، من غلامِ محمّد

بلی همان شه مردان و قرنِ اوّلِ اسلام
مگر نه شیر خدا گشته در کُنامِ محمّد

حریمِ حرمتش این بس كه در شفاعت محشر
بمیرد آتشِ دوزخ بِه احترامِ محمّد

گرت هوایِ بهشت است وُ حوضِ كوثر وُ طوبی
بیا بِه سایۀ ممدود مستدامِ محمّد

سریرِ عزّتِ عقبی حلالِ امّتِ او باد
كه بود راحتِ دنیایِ دون حرامِ محمّد

اذانِ صبحِ عراقش صلایِ قتلِ علی بین
نوایِ زینب کبری نمازِ شامِ محمّد

پیامِ پیکِ الهی چِگونه بشنود آن قوم
که پنبه کرده بِه گوشِ دِل از پیامِ محمّد

بِه رغمِ فتنۀ دجّال کور باطنِ ما باش
که وحش وُ طیر شود رام با مرامِ محمّد

هنوز جلوه نداده است نورِ خود بِه تمامی
خدا بِه جلوه كند نورِ خود تمامِ محمّد

قیامِ قائمِ آل محمد(ص) است وُ كشیده
بِه قهرِ صاعقه شمشیرِ انتقامِ محمّد

بِه ذوالفقارِ علی دیدی استقامتِ اسلام
کنون بِه قامتِ قائم ببین قوامِ محمّد

بِه كامِ دِل نرسد شهریار در دو جهان كس
مگر خدا دو جهان را كند بِه كامِ محمّد 🌷

ما نخلِ محبّتیم و محنت بَرِ ماست
ما آتشِ حَسرتیم وُ غَم اَخگرِ ماست

ما شَمعِ مُنیرِ مَحفلِ اَندوهیم
پروانه‌ صفت دَرد بِه گِردِ سَرِ ماست 🕯

تابد فروغِ مهر وُ مه از قطره‌ هایِ اشک
بارانِ صبحگاه ندارد صفایِ اشک

گوهر بِه تابناکی وُ پاکی چو اشک نیست
روشندِلی کجاست که داند بهایِ اشک؟

ماییم وُ سینه‌ ای که بود آشیانِ آه*
ماییم وُ دیده‌ ای که بود آشنایِ اشک

گوشِ مرا زِ نغمهٔ شادی نصیب نیست*
چون جویبار ساخته‌ ام با نوایِ اشک

از بس که تن زِ آتشِ حسرت گداخته است*
از دیده خونِ گرم فشانم بِه جایِ اشک

چون طفلِ هرزه‌ پوی بِه هر سوی می‌ دویم
اشک از قفایِ دلبر وُ من از قفایِ اشک

دیشب چراغِ دیدۀ من تا سپیده سوخت*
آتش فتاد بی‌ تو بِه ماتم‌ سرایِ اشک

خواب‌ آور است زمزمۀ جویبارها*
در خواب رفته بختِ من از های‌ هایِ اشک

بس کن رهی که تابِ شنیدن نیاوریم*
از بس که دردناک بود ماجرایِ اشک 🕯

پ.ن:

وقتی تو نیستی، بِه موسیقی پناه می برم آپامه 🖤

دوستت داشتم با وجودِ اینکه تو را بِه آغوش نکشیدم
و تو را همیشه نمی بینم

دوستت داشتم چون برایت نوشتم و برایت خواندم
و بخاطرت خندیدم و بخاطرِ تو تغییر کردم

تو را دوست داشتم در حالی که دور بودی
ولی نزدیکترین بِه قلبم 🌷

جان رفت زِ تن بیرون، دور از تو بِه تنهایی؛ از غیر تهی شد جا، وقت است که بازآیی. 🕯

پ.ن:

از هرآنچِه که تو را از آغوشِ من دور می‌ کند بیزارم. (نزار قبانی) 🦋

پ.ن۲:

در کویِ تو بمیرم، بهتر که از رویِ تو دور باشم، قلبم از تو دور نمیشه آپامه 🖤

چشمِ دِل باز کن که جان بینی
آنچِه نادیدنی است آن بینی

گر بِه اقلیمِ عِشق روی آری*
همه آفاق گلستان بینی

بر همه اهلِ آن زمین بِه مراد
گردشِ دورِ آسمان بینی

آنچِه بینی دِلت همان خواهد*
وانچِه خواهد دلِت همان بینی

دلِ هر ذرّه را که بشکافی
آفتابیش در میان بینی

هر چِه داری اگر بِه عِشق دهی
کافرم گر جوی زیان بینی

جان گُدازی اگر بِه آتشِ عِشق
عِشق را کیمیایِ جان بینی

از مضیقِ جهات درگذری
وسعتِ مُلکِ لامکان بینی

آنچِه نشنیده گوش آن شنوی
وانچه نادیده چَشم آن بینی

تا بِه جایی رساندت که یِکی*
از جهان وُ جهانیان بینی

با یِکی عِشق ورز از دِل وُ جان*
تا بِه عین ‌الیقین عیان بینی

که یِکی هست وُ هیچ نیست جُز او*
وحده لا اله الا هو 🌷

ای در سرِ شوریدۀ من، شور از تو
وی چشمِ جهان‌ بین مرا، نور از تو

مانندِ چراغِ صبح، ای جانِ جهان
نزدیک بِه مُردن شده‌ ام، دور از تو 🌷

پ.ن:

سرگشتگی زِ سر نرود مردِ عِشق را

گر بعدِ مرگْ سنگ شوم، آسیا شوم (نادم لاهیجی) 🖤

ای آفريدگار!
با پایِ شعر سویِ تو می‌ آيم اين زمان

تا سر كنم ترانۀ خود را از بامِ روزگار
در آن زمان كه گردنۀ حرف باز بود

لب‌ هایِ شعرِ من جُز آستانِ رنج نبوسيد هیچگاه
هرگز نكرد نقش وُ نگارِ يأس، ديوارِ آرزویِ درازِ مرا سياه

ای آفريدگار!
بگذار تا دوباره بكارم در سرزمينِ شعر بذرِ اميد را
بگذار تا زِ سینه برآرم صبحِ سپيد را

ای آفریدگار!
ما را زِ گیر وُ دار نگهدار
از رویِ شهر، تیرگی كینه را بگیر

وقتی كه می‌ رود چشمی بِه خوابِ ناز
آن چشم را زِ آفتِ كابوس حفظ كن

عشاق را سلامتیِ جاودان ببخش*
آنها چو آبِ چشمه گوارا و روشنند

آنها درونِ جنگلِ انبوه شعرِ من
دنبالِ مرغِ گمشده‌ ای پرسه می‌ زنند

ای آفريدگار!
در جامِ ما شرابِ تحمُّل بسيارتر بريز

ما پیروِ طريقه‌ كس جُز تو نيستيم
ای آفریدگار 🌷

ای دِل مترس از آتشِ دوزخ، که بس بود؛ هجرِ ابد بِه جرمِ محبّت، سزایِ تو 🌷

گر بادِ فنا خاکم کند، بیرون زِ کویِ تو
نخواهد رفت از دِل، تا قیامت آرزویِ تو

بِه شوق تن زِ هر جانب، هزاران جان بِه رقص آید
اگر سازند روزی، قالبی از خاکِ کویِ تو 🌷

خوش آن ساعت، كه بينم در كنارِ خويش، جايش را
چو گُل وا كرده باشم، غنچۀ بندِ قبايش را

نی‌ ام غافل، پس از مُردن، كند گر جلوه بر خاكم*
جواب، از دِل‌ طپيدن می‌ دهم، آوازِ پايش را

فرنگی‌ زاده‌ ای، در اصفهان، دِل بُرده از دستم
كه هند، از تيره بختی‌ هایِ من، باشد حنايش را 🌷

ای که گفتی تو را، حال زِ هجرم چون است؟؛ جامِ مِی بی تو بِه دستم، قدحی پُر خون است. 🌷

‏➕ چِگونه خودت را ساختی؟ ➖ زخم بِه زخم! 🌷

فاش می‌ گویم وُ از گفته خود دِلشادم
بندۀ عِشقم وُ از هر دو جهان آزادم

طایرِ گلشنِ قدسم چِه دهم شرحِ فراق
که در این دامگه حادثه چون افتادم

من ملک بودم وُ فردوسِ برین جایم بود
آدم آورد در این دیرِ خراب آبادم

سایۀ طوبی وُ دِلجویی حور وُ لبِ حوض
بِه هوایِ سرِ کویِ تو برفت از یادم

نیست بر لوحِ دِلم جُز الفِ قامتِ دوست
چِه کنم حرفِ دگر یاد نداد استادم

کوکبِ بختِ مرا هیچ منجم نشناخت
یا رب از مادرِ گیتی بِه چِه طالع زادم

تا شدم حلقه بِه گوشِ درِ میخانۀ عِشق
هر دم آید غَمی از نو بِه مبارک بادم

می‌ خورد خونِ دِلم مردمکِ دیده سزاست
که چِرا دِل بِه جگر گوشۀ مردم دادم

پاک کن چهرۀ حافظ بِه سرِ زُلف زِ اشک
ور نه این سیل دمادم ببرد بنیادم 🌷