🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

ای سویِ غیر هر نفست دیدنِ دگر
وی هر نگاه باعثِ رنجیدنِ دگر

گر دیگریست باعثِ صلحم، چه می‌ کنم
صلحی که هست باعثِ رنجیدنِ دگر

پروایِ پرسشم که نداری چه پُرسی‌ ام
انگار مُردم از غمِ پرسیدنِ دگر

هرگز دِلم زِ دیدنت آسودگی ندید*
از بس که می‌ تپد زِ پیِ دیدنِ دگر

شَب ناله‌ ای که کرد ولی بی‌ اثر نبود
می‌ داشت کاش قوّتِ نالیدنِ دگر 🕯

چند ماتم‌ زدۀ کلبۀ حسرت باشم
چند آتشکدۀ شعلۀ غیرت باشم

چند بر سَر زنم از دستِ جنون سنگِ ستم
چند رسواییِ بازارِ ملامت باشم

چند با بوالهوسان بزمِ طرب گرم کنی
چند افسرده از این گرمیِ صحبت باشم

چند پابستۀ فتراکِ تغافل گردم
چند سرگشتۀ وادیّ‌ ندامت باشم

قدرم این بس که مرا لایقِ محنت شمری
من که باشم که سزاوارِ محبّت باشم

چند در غمکدۀ هجر چو پروانه ولی
بال وُ پَر سوختۀ آتشِ حیرت باشم 🌷

تا چند زِ من رمیده باشی
با غيرِ من آرمیده باشی

عیبم نکنی زِ مستیِ عِشق
زین باده اگر چشیده باشی

بر سینۀ چاک‌ِ من نخندی
گر پیرهنی دریده باشی

بهرِ تو شنیده‌ ام سخنها
شاید که تو هم شنیده باشی

ای هجر، مکُش زِ غَم ولی را
او را دیدی ندیده باشی 🌷

وصلِ تو بِه کامِ غیر دیدن مشکل
وز دیدنِ تو طمع بُریدن مشکل

گفتی که بمیر تا بِه وصلم برسی
مُردن آسان ولی رسیدن مشکل 🕯
‏━━━━━━━━━━━‏━━━━

دمِ جان دادن است ای شمع یِک دم خانه را روشن کن
بِه شکرِ آن که بیش از من امّیدِ زیستن داری

چرا خود را بِه رفتن رنجه می داری چو از شوخی
هنوز از پیشِ من نارفته میلِ آمدن داری 🕯
‏━━━━━━━━━━━‏━━━━

اثری در دلِ او هم بکن ای شعلۀ شوق
چند در جانِ منِ سوخته خرمن گیری

از خدا شرم بدار این همه بدخویی چیست
خونِ این بی گنهان، چند بِه گردن داری؟ 🕯
‏━━━━━━━━━━━‏━━━━

تو گرمِ قتل وُ مرا میلِ دیدنت، چِه کنم

که تند خویی وُ ترسم که فرصتم ندهی 🕯

مسکین دِلم از عِشق چِه گویم که چِه ها دید*
بیچاره همه عمر وفا کرد وُ جفا دید

بگذشت زِ پیشِ من وُ غیرش بِه حکایت
مشغول کند تا نتواند بِه قفا دید

گه مهر، گهی کینه، گهی صلح، گهی جنگ
بیچاره دِلم از تو چِه گویم که چِه ها دید

من خود نکنم شکوه زِ بیدادِ تو لیکن
بر دردِ دِلم رحم کند هر که تو را دید 🌷‏

دِلت چِه بودی، اگر مهربانِ من بودی
علاج بخشِ دلِ ناتوانِ من بودی

غَمم نمی خوری از بس که بی غَمی، ای کاش
که این دِلی که تو داری، ازانِ من بودی 🌷

یِک روزه وصل، باعثِ صد ساله هجر شد؛ هرگز بدین خمار، شرابی نخورده ام. 🌷

ای صبرم از جفات بِه آوارگی عَلمَ
شد روزِ من سیه زِ غَمت، روزگار هم

چَشمم چو غمزۀ تو بِه خون ریختن مَثَل
کارم چو طرّۀ تو بِه آشفتگی عَلَم

زُلفِ تو مرغِ روحِ مرا دامِ آرزو
خویِ تو مُلک صبرِ مرا تختۀ ستم 🌷

پ.ن:

قرارِ صبر، بِه خود دادم وُ ندانستم؛ که از تحمّلِ من، جورِ یار بیشتر است. 🕯

چون دیدمت بِه غیر، مسوز از تغافلم؛ این حسرتم بس است، که نظّاره می‌ کنم. 🌷