🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

بیش از این با منِ بیچاره جفا نتوان کرد
با وجودِ ستمش ترکِ وفا نتوان کرد

چون طبیبِ منِ دلخسته تو باشی چه کنم
دردِ خود را زِ تو ای دوست نهان نتوان کرد

در فراقِ رُخِ چون ماه تو ای نورِ دو چشم
غیرِ خونِ جگر از دیده روان نتوان کرد

دلِ ما برد رُخ وُ لعلِ تو ای دوست ولی
تکیه بر آتش وُ بر آبِ روان نتوان کرد

اشتیاقی که مرا هست به دیدارِ رُخت
شرح آن ای دِل وُ دینم به زبان نتوان کرد

پایمردی کن وُ دریاب که از دردِ فراق
بیش از این بر سرِ کویِ تو فغان نتوان کرد

هم به فریادِ منِ خستۀ بیچاره برس
دِل چو بردی زِ بَرَم قصد به جان نتوان کرد

جان وُ دِل هر دو زیانست مرا در غمِ تو
لیکن اندیشۀ این سود وُ زیان نتوان کرد 🌷

پ.ن:

عشقِ تو پسندِ دلِ غمدیدۀ ماست
وز حاصلِ هر دو کون، بگزیدۀ ماست

سرچشمۀ زنده رود چون دیدۀ ماست
از دیده همین گریه پسندیدۀ ماست
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دور از رویی که لاله می روید ازو
دارم چشمی که ژاله می روید ازو

گیرم که زِ گریه چشمِ خود پاك كنم
با دِل چه کنم که ناله می روید ازو
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از سوختنم گر خبرش نیست، عجب نیست
پیداست که کس ماتمِ پروانه نگیرد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حاصلِ عمرِِ ابد، بی تو غمی بیش نباشد
ای خوش آندم که تو باشیّ وُ دمی بیش نباشد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از بس که نوشتم به تو دردِ دلِ بیمار
پیچید به خود نامه زِ دردِ دلِ بسیار
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

روزی که جان فدایِ تو بیدادگر کنم
آن روز حسرتی دگر از دِل بدر کنم (جعفر قزوینی) 🖤

پ.ن۲:

در آرزویِ عاشقانه داشتنِ تو، ناامیدم کردی؛ امّا تا ابد دوستَت دارم آپامه! 🖤

فراغتی‌ ست مرا از جهان وُ هر چِه در اوست
چِه باک دارم از اندیشه‌ هایِ دشمن وُ دوست؟

مرا اگر چو سخن، خلق در دهان گیرند
غریب نیست، صدف دائماً پُر از لؤلؤست

کسی که از بد وُ نیکِ زمانه دست بشست
معیّن است که فارغ زِ مادِح وُ بدگوست

چو پاک‌ دامنیِ آفتاب مشهور است
چِه باک اگر شبِ تاریک در مقابلِ اوست؟

بِه رسمِ تضمین، این بیتِ دلکش آوردم
زِ شعرِ شیخ، که جانم بِه طبع دارد دوست

زِ دستِ دشمنم، ای دوستان شکایت نیست
شکایتم همه از دوستانِ دشمن‌ خوست 🌷

گفتم آن ترکِ جفا جو نکند هیچ وفا*
نکند با دلِ سرگشتۀ ما غیرِ جفا

چون همه کارِ جهان، بنده بِه کامش خواهد
از چِه رو می نکند کامِ دلِ خسته روا

ما نهادیم سری در قدمت سروِ روان
راست گو از چِه کشی ای دِل وُ دین سر تو زِ ما

بگذشتی وُ زدی آتشِ مهری بِه دِلم
آن نه بالاست که هست او بِه دلِ خسته بلا

پادشاهی بِه جهان از کرمت کم نشود
گر کنی از سرِ لطفت نظری سویِ گدا

گر تو را با منِ بیچارۀ مسکین جنگیست
چِه کنم با تو که ما را سرِ صلحست وُ صفا

نامِ مشکِ ختنی برد زبانم گویی
بویِ زُلفِ تو شنیدم همه از بادِ صبا

دوش در ماه رُخِ او نظری می کردم
چون بدیدم بِه مه ای دوست کجا تا بِه کجا

من بِه ظلماتِ شبِ هجرِ تو تا کی باشم*
بی رُخِ دوست نباشد بِه جهان نور وُ ضیا 🕯