🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

به عالَم، عِشق‌ بازی با پَری‌ رویانِ سنگین‌ دِل
عجب دردیست بی‌ درمان! عجب رنجیست بی‌ حاصل!

به کامِ دِل دو روزی چُون توانم زندگی کردن؟
که باشد چرخ، ظالم؛ یار، بدخو؛ عُمر، مستعجل

به گردابِ بلایِ عاشِقی زین‌ سان که اُفتادی
محال است این که اُفتد کشتیِ امّید بر ساحل

زِ عشقِ پاکِ لیلی‌ طلعتان، سامان مجو ناصح!
زِ مجنون کس نَپُرسَد راه وُ رسمِ مردمِ عاقل

شریف! آن بی‌ وفا هرچند میلِ دیگران دارد*
وفاداری کن وُ هرگز به غیرِ او مشو مایل 🌷

پ.ن:

بزرگی را پرسیدند که عِشق چیست؟ گفت عِشق:

➖ قفلی‌ است بی مفتاح
➖ و شَبی‌ است بی صباح
➖ و آتشی است بی دود
➖ و زیانی است بی سود
➖ قدم در نیستی نهادن، و دَرِ هستی بستن
➖ عافیت بفروختن و بلا خریدن
➖ دردِ بی فایده دیدن و زهرِ هلاهل چشیدن، و فلاکتِ آن باز کشیدن.

اگر سَرِ آن داری بیا، وگرنه برو.

زِ بی‌ قراریِ عِشق است دستِ شوق، دراز؛

وگرنه این گُنَه از جانبِ زلیخا نیست. ❤️

پ.ن۲:

از عاشِقی پرسیدند: که
عشقِ تو با فلان، در چه درجه است؟

گفت: در آن درجه که ماهتابِ بامِ او در نظرِ من،
روشن‌ تر از بام‌ هایِ دیگر می‌ نماید. ❤️

پ.ن۳:

مثلِ يك نتِ قديمى موسيقى، دوستت دارم آپامه 🖤

آزاد اگر باشد دِلی، زُلفت گرفتارش کند
ور خفته باشد فتنه‌ ای، چشمِ تو بیدارش کند

هر کس که در سودایِ تو، دارد بِه جان دلبستگی
در چنگِ هجرانش فکن، کز عمر بیزارش کند

دِلْ جورکش باید چنان، کز وی نخیزد ناله‌ ای
دلبر بِه شمشیرِ جفا، هر چند آزارش کند

غافل زِ عِشقم قاصدش، آورد پیغامی ازو
بی‌ تابیِ ذوقِ خبر، ترسم خبردارش کند

همچون شریف از خود رهد، آنکس که دارد دلبری
دِل بر غم وُ دردش نهد، جان در سرِ کارش کند 🌷

ای گوهرِ وصلِ تو گرانمایه تر از عمر؛ عمری ست مرا بی‌ تو که مُردن بِه از آن است. 🌷

هر كه را ديدم، بِه رازِ عِشق محرم ساختم
خويش را در عاشِقى رسواىِ عالم ساختم

گو برو راحت! که من اُلفت گرفتم با الم
گو میا شادی! که من با محنت وُ غَم ساختم

آنچه دِل از بيمِ آن مى‌ سوخت، سوزِ هجر بود
آخر از ناسازىِ دوران بِه آن هم ساختم

پنبه‌ هایِ داغ را کردم سیاه از خونِ دِل
پوششِ آسودگی را رختِ ماتم ساختم

تا ابد معمورۀ عمرم نمی‌ یابد خلل
کز ازل در دِل بنایِ عِشق محکم ساختم

شمع را ديدم كه از رازِ شبِ وصل آگه است
صبح چون نزديک شد، كارش بِه يِک دم ساختم

از جهان با حسرتِ بسیار رفتم چون شریف*
زانکه کاری بر مرادِ خویشتن کم ساختم 🌷

جُز خونِ جگر بی‌ تو زِ مژگان چِه گشاید؟
زین خار بِه غیر از گُلِ حرمان چِه گشاید؟

چون غنچه شریف از گره دِل چِه بِه تنگی     
دِل چاک کن از چاکِ گریبان چِه گشاید؟ 🌷

بِه مرادِ دلِ خود، رویِ تو دیدن نتوان
گُلی از گُلشنِ دیدارِ تو چیدن نتوان

مُردن وُ سوختن وُ جور کشیدن زِ رقیب*
همه بتوان، زِ تو پیوند بریدن نتوان

گر همه مژدهٔ دیدار دهد بادِ صبا
سخنِ یار، زِ اغیار شنیدن نتوان

می‌ رود آه که مانع شود از قتلِ منش
آه اگر پیش‌ تر از آه رسیدن نتوان

زهرِ هجرانِ تو آورده بِه لب جانِ شریف*
وای اگر شهدِ وصالِ تو چشیدن نتوان 🌷

تو را با من سرِ یاری است یا نه؟
سرِ مهر وُ وفاداری است یا نه؟

متاعِ جان بِه نازی می فروشم*
تو را میلِ خریداری است یا نه؟

نظر کُن در شکافِ سینۀ من*
ببین زخمِ دِلم کاری است یا نه؟

لبت خونِ دِلی ناخورده نگذاشت*
هنوزش میلِ خونخواری است یا نه؟

عجب می آیدم وصلت، ندانم
که این دولت بِه بیداری است یا نه

شریف از خرقه پوشان است امّا
ندانم کز ریا عاری است یا نه 🌷

زِ دو دیده ریختم خون، که نظر کنی نکردی
بِه ره تو خاک گشتم، که گذر کنی نکردی

دمِ مرگ، هیچ دانی زِ چِه بود باز چَشمم؟*
زِ تو بود چشمِ آنم، که نظر کنی نکردی

چو شدم اسیر، ناصح چِه کنی سخن زِ جورم؟
زِ نخست بود لازم، که خبر کنی نکردی

چو نکرد یار رحمی، زِ تو ای فغان چِه حاصل؟
زِ تو بود امیدِ آنم، که اثر کنی نکردی

زِ نخست گفتم ای‌ دِل، بِه تو شرحِ غمزهٔ او
خبرت زِ فتنه کردم، که حذر کنی نکردی

بِه وطن شریف روزی، که تو را نمانْد قدری
بِه جُز این نبود چاره، که سفر کنی نکردی 🌷

ای زِ ما بیگانه وُ پیوسته با اغیار یار
تیرِ هجرت کرده ما را، در دلِ افکار کار

سروِ گُل‌ِ رُخسارِ من، دور از حریمِ کویِ تو
مرغِ دِل در باغِ گِریان است وُ در گُلزار زار

دارویِ تلخم مده از زهرِ چَشم، این بس که من
دارم از پیچاکِ زُلفت، در دلِ بیمار مار

هر شَب ای دِل، برخلافِ بختِ خواب‌ آلودِ من*
از پیِ پاسِ خیالش، دیده را بیدار دار

خواریی کز عِشق باشد، عزّتش داند شریف
بگذر وُ بر خاکِ راهش، آنچنان مگذار زار 🌷

گُلشن چِه کنم بی تو که گُلخن بِه از آن است
در آتشِ سوزنده نشیمن، بِه از آن است

از خرمنِ گُل، بی گُلِ رویِ تو چِه حاصل
آتش بر این سوخته خرمن، بِه از آن است

ای گوهر وصلِ تو، گرانمایه تر از عمر
عمری است مرا بی تو که مُردن، بِه از آن است

جانانِ مرا ای فلک، از من چِه کنی دور؟*
گر دور کنی جانِ من از تن، بِه از آن است

زهدی که سر از جیبِ ریا بر زند ای شیخ
در معصیت، آلایشِ دامن بِه از آن است 🌷

تا کی ای گِریه، بلایِ دلِ زارم باشی*
آیی و مانعِ نظّارهٔ یارم باشی

خواهم اندر دلِ او کار کنی ای ناله
گر نه این‌ کار کنی، بهرِ چِه‌ کارم باشی؟

چون شدم کُشتهٔ عشقِ تو، چنان کُن که اگر*
نخلِ ماتم نشوی، شمعِ مزارم باشی

باری از مِهر رُخت، روزِ مرا روشن کُن*
چون محال است، که شمعِ شبِ تارم باشی

زِ آتشِ آه بسوزانمت، ای خانهٔ دِل
گر نه آراسته، از نقشِ نگارم باشی

تا زِ دستِ تو نه من شکوه کنم، نه دگری
نی کناره کنی وُ نی بِه کنارم باشی

گر بگویم کَهِ دیوارِ خودم خوان چو شریف
گوید این بس، که خسِ راهگذارم باشی 🌷

پ.ن:

از آن بِه گریۀ من، خوشدِلی که می‌ دانی

که با دو چشمِ پُر آبت، نمی‌ توانم دید. (طوفی تبریزی) 🖤

تو آفتابی وُ من ذرّه در هوایِ رُخت؛ نمی شود که تو را بینم وُ زِ جا نروم. 🌷

من کی ام، دور زِ لعلِ لبِ شکر شکنش؟
تلخ کامی، که شکر زهر بود در دهنش

آن که دیدن سویِ من، عينِ غلط می داند
بِه غلط، هم نظری کاش فتد سویِ منش

بی غمِ دِل، تنِ بی جان شمرم عاشِق را
مرو ای غَم زِ دِلش، تا نرود جان زِ تنش 🌷

پ.ن:

خواب دیدم که رسید، آن لبِ شیرین بِه لبم؛

جانم آمد بِه لب از شوق، چو بیدار شدم. (شریف تبریزی) ❤️

داغِ جانسوزِ دِلم، از چشمِ پُرخون کُن قیاس   
از غَمش، حالِ درونم را زِ بیرون کُن قیاس

ای که گفتی: با دِلت تیغِ جفایِ او چِه کرد
چشم اگر داری، ازین اشکِ جگرگون کُن قیاس 🌷

بِه باغِ خوبی آن گُل وه، چِه حُسنِ بی‌ بدل دارد
که از وصفِ رُخش، هر غنچه جزوی در بغل دارد

محالست اینکه تا شامِ ابد، بیرون کنم از سر
دِلم با مهوشان، مهری که از صبحِ ازل دارد

دگر کارِ دِلم جایی رسیدست، از غمِ هجران
که شَب تا روز، دیده در رهِ پیکِ اجل دارد

زِ گردون مرگ می‌ خواهم، حیاتم می دهد بی‌ او*
فلک بسیار ازین‌ سان، لطفهایِ بی‌ محل دارد

شریف ار عاشِقی جا بر سرِ کویِ ملامت کن
که عشقِ بی‌ ملامت، حکمِ علمِ بی‌عمل دارد 🌷