🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تو درختِ روشنایی، گُلِ مِهر برگ وُ بارت
تو شمیمِ آشنایی، همه شوق ها نثارت

تو سرودِ ابر وُ باران وُ طراوتِ بهاران
همه دشت، انتظارت

هله، ای نسیمِ اشراقِ کرانه هایِ قدسی
بگشا به رویِ من، پنجره ای زِ باغِ فردا

که شنیدم از لبِ شَب، نفسِ ستاره ها را
دِلم آشیانِ دریا شد وُ نغمۀ صَبوحم

گُل وُ نگهتِ ستاره، همه لحظه هام محرابِ نیایشِ محبّت
تو بمان که جمله هستی به صفایِ تو بماند 🌷

پ.ن:

روزِ معلم بر متولیانِ تعلیم و تربیت و آنانی که درس‌ هایِ بزرگی در زندگی به ما آموختند مبارک و تهنیت باد! معلم تبلورِ خرد، چکیدۀ معرفت، رهگشایِ فهم در فردایِ سبزِ هستیِ دانش‌ آموزان است. معلمینِ عزیز، ای سر منشا مهربانی، روزتان مبارک. موفق و پیروز باشید. ❤️

دلربا، دلنشین، شیرین ادا، نازنین
به کجا رفتی بیا، تب وُ تابم را ببین

چه شَبی دارم تنها، تنهایی وُ تنهایی
گره از گیسو بگشا، تا زِ سحر در بگشایی

بهار اومد که گُل ها رنگ وُ وارنگه جونم
دیدنِ یارِ سرِ چشمه قشنگه جونم

بچینم گُلی بیارم در سرایت جونم
ببینم رویت ریزُم در پیشِ پایت جونم

گُلِ نارم، گلنارم، غمِ تو بر دِل دارم
نفسی بنشین یارا، من تشنۀ دیدارم

گُل به گیسویت بستی، ما را پریشان داری
به پریشانی شادم، گر تو روا می داری 🌷

پ.ن:

آمده‌ ام تا گلی تقدیمت کنم،

امّا تو لایقِ همه باغِ منی، باغِ من از آنِ تو باد (رابیندرانات تاگور) 🖤

پ.ن۲:

من به معجزه ای نیاز دارم که من را در دستانِ تو بسپارد آپامه...

موسیقی بهترین راهی است که با آن بگویم دوستت دارم ❤️

دستم بِه دامانت مَرو، آتش مَزن بر جانِ من*
جانم بِه قربانت بیا، امشَب بمان مهمانِ من

سَر در گریبانم مَرو، مشتاق وُ حیرانم مَرو*
یارا پریشانم مَرو، برهم مَزَن سامانِ من

یِک روز میایی که من، دِل کنده ام از جان وُ تن
می جوییم از پیرهن، کو یوسفِ کنعانِ من؟

ای نازنینِ بی وفا، دیر آمدی حالا چرا؟
دیگر نمی یابی مَرو، جانا رها کن جانِ من

دیروز وُ امروزم ببین، حالِ شَب وُ روزم ببین*
چون شعله می سوزم ببین، کو ابرِ من، بارانِ من؟ 🌷

پ.ن:

زمان میانِ من وُ او جُدایی افکنده‌ ست
من ایستاده در اکنون وُ او در آینده‌ ست

بِه شاهراهِ طلب بیمِ نامرادی نیست
زهی امّید که تا عِشق هست پاینده‌ ست

زِ دور باشِ حوادث دِلم زِ راه نرفت
بیا که با تو هنوزم هزار پیوندست

بِه جانِ سایه که میرنده نیست، آتشِ عِشق
مَبین بِه کُشتۀ عاشِق که عاشِقی زنده‌ ست* (هوشنگ ابتهاج) ❤️

پ.ن۲:

مردان، نفس بِه یادِ دمِ تیغ می زنند
میدانِ عِشق، مجلسِ حیز وُ زنانه نیست

خُفته ست گردِ مطلبِ خاکِ شهیدِ عِشق
گو خون شود که قاصد از این جا، روانه نیست (بیدل دهلوی) ❤️

پ.ن۳:

🔹 ما با شما بزرگ‌ شدیم سیّد عزیز، با شما یاد گرفتیم، با شما سربلند شدیم، با شما راستگویی یاد گرفتیم، با شما مردانگی آموختیم، با شما حمایت از فلسطین رو فرا گرفتیم، با شما آرام‌ شدیم، با شما خشمگین شدیم و با شما زندگی کردیم. و از شما یاد گرفتیم که گوش بِه فرمانِ رهبر عزیزمون باشیم. می دونم که شادیِ روحِ شما در امتدادِ این مسیره و ان‌ شاءالله ادامه میدیم.

🔹 مبارکتون باشه شهادت علی طریق القدس، مبارکتون باشه عند ربهم‌ یرزقون شدن، مبارکتون باشه وصالِ رفقایِ قدیمی، شما مثلِ جدّتون امیرالمومنین علیه السلام مرد بودید، مردانه زندگی کردید و مردانه بِه شهادت رسیدید در حالیکه می تونستید در آسایش و بی تفاوتی سَر کنید. دلِ ما برای شما خیلی تنگ میشه آقا سید حسن دوست داشتنیِ ما. سفر بِه سلامت.

🔹 و عکسی که کامل شد. همه شهید شدند. شهادت آغاز کارِ مؤمنین و بهترین پاداش برایِ مجاهدین است. شهادتِ مردی که بِه شیعیان در جهانِ عرب آبرو داد مبارک باد و لعنتِ خدا بر منافقینِ نفوذیِ عادی سازِ اهلِ معامله و برادران و خواهرانِ شیطانِ رجیم.

بِه کجا چنین شتابان؟ گَوَن از نسیم پرسید
دلِ من گرفته زینجا، هوسِ سفر نداری، زِ غبارِ این بیابان؟

همه آرزویم،
امّا چِه کنم که بسته پایم

بِه کجا چنین شتابان؟
بِه هر آن کجا که باشد بِه جُز این سَرا سَرایم

سفرت بِه خیر! امّا، تو و دوستی، خدا را
چو از این کویرِ وحشت بِه سلامتی گذشتی

بِه شکوفه ها، بِه باران
برسان سلامِ ما را 🌷

پ.ن:

قلبم عاشقِ كسى غيرِ تو نشد و نخواست بِه كسى جُز تو، فكر كنه آپامه! 🖤

دوباره می سازمت وطن، اگر چِه با خشتِ جانِ خویش
ستون بِه سقفِ تو می زنم، اگر چِه با استخوانِ خویش

دوباره می بویم از تو گُل، بِه میلِ نسلِ جوانِ تو
دوباره می شویم از تو خون! بِه سیلِ اشکِ روانِ خویش

دوباره یِک روزِ روشنا، سیاهی از خانه می رود
بِه شعرِ خود رنگ می زنم، زِ آبیِ آسمانِ خویش

حدیثِ حُبّ الوطن زِ شوق، بدان روش ساز می کنم
که جان شود هر کلامِ دِل، چو بَرگشایم دهانِ خویش

دوباره می بخشی ام توان، اگر چِه شعرم بِه خون نشست
دوباره می سازمت بِه جان، اگر چِه بیش از توانِ خویش 🌷

ای یار بیقرارم، تا كی زِ در درآیی
چَشمی بِه كوچه دارم، چَشمی بِه در كجایی

جان بیقرار وُ خسته، تن خسته وُ شكسته
دِل منتظر نشسته، تا باز كی برآیی

تا باز بَر نشینی، كی بر رواقِ چَشمم
تا باز كی بیایی، آغوش برگشایی

تا جان بِه عِشق دادم، دِل بر تو برگشادم
كی میرسی بِه دادم، ای داد از جُدایی

تا عاشِقی ست كارم، دست از تو بر ندارم
ای یار بیقرارم، كی جلوه می نمایی

تا نیستی غَمینم، در دست، در كمینم
ای یار من همینم، با من نگو چرایی

باز آ وُ جانِ من باش، تاب وُ توانِ من باش
امشَب از آنِ من باش، تا صبحِ روشنایی 🌷

گُلِ من، پرنده‌ ای باش وُ بِه باغِ باد بگذر
مَه من، شكوفه‌ ای باش وُ بِه دشتِ آب بنشین

گُلِ باغِ آشنایی، گُلِ من، كجا شكفتی؟
كه نه سرو می‌ شناسد، نه چمن سراغ دارد

نه كبوتری كه پیغامِ تو آورد بِه بامی
نه بِه شاخسار دستی، گُلِ آتشینِ جامی

نه بنفشه‌ ای، نه جویی، نه نسیمِ گفت‌ و گویی
نه كبوترانِ پیغام، نه باغ‌ هایِ روشن!

گُلِ من، میانِ گُل‌ هایِ كدام دشت خفتی؟
بِه كدام راه خواندی؟ بِه كدام راه رفتی؟

گُلِ من، تو رازِ ما را بِه كدام دیو گفتی؟
كه بریده ریشهٔ مهر، شكسته شیشهٔ دِل

منم این گیاه تنها، بِه گُلی امّید بسته
همهْ شاخه‌ ها شكسته

بِه امّیدها نشستیم وُ بِه یادها شكفتیم، در آن سیاهْ منزل
بِه هزار وعده ماندیم، بِه یِک فریب خفتیم 🌷

می دانی ناچار از سفرم
سرگردان در این بوم وُ بَرَم

از اشک وُ آهت باخبرم
تنها ماندی تنها پدرم

نه رفیقی یارت نه کسی غمخوارت
بِه صبوری اشکی چکد از رُخسارت

هر جا هر سو من می گذرم
مهرِ تو باشد در نظرم

بر دیدارِ تو تشنه ترم
سویِ تو باز آیم پدرم

غمِ بی پایانی رسد از دورانم*
بِه کجا خواهم بُرد سرِ بی سامانم 🌷

ما شَبی دست برآریم وُ دعایی بکنیم*
غمِ هجرانِ تو را چاره زِ جایی بکنیم

دلِ بیمار شد از دست رفیقان مددی*
تا طبیبش بِه سر آریم وُ دوایی بکنیم

آن که بی جرم برنجید وُ بِه تیغم زد وُ رفت
بازش آرید خدا را که صفایی بکنیم

خشک شد بیخِ طرب راه خرابات کجاست
تا در آن آب وُ هوا نشو وُ نمایی بکنیم

مدد از خاطرِ رندان طلب ای دِل ور نه
کار صعب است مبادا که خطایی بکنیم

سایۀ طایرِ کم حوصله کاری نکند
طلب از سایۀ میمونِ همایی بکنیم

دِلم از پرده بشد حافظِ خوشگوی کجاست
تا بِه قول وُ غزلش ساز نوایی بکنیم 🌷

پ.ن:

شعله‌ سان سوخت بی‌ قراری‌ ها
پیشم آن شعله‌ خو نمی‌ آید

چاکِ دِل را چِه‌ سان رفو سازم؟
از قضا هم رفو نمی‌ آید

چشمِ یحیی بِه هجر شد بی‌ نور
آبِ رفته بِه جو نمی‌ آید (یحیی لکهنوی) 🕯

روزها فکرِ من این است و همه شَب سخنم
که چِرا غافل از احوالِ دلِ خویشتنم

از کجا آمده ام، آمدنم بهرِ چِه بود
بِه کجا می روم، آخر ننمایی وطنم

مانده ام سخت عجب، کز چِه سبب ساخت مرا
یا چِه بوده است مرادِ وی از این ساختنم

جان که از عالم عِلوی است، یقین می دانم
رختِ خود باز بر آنم که همانجا فکنم

مرغِ باغِ ملکوتم، نِیم از عالمِ خاک
دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم

ای خوش آن روز که پرواز کنم تا برِ دوست*
بِه هوایِ سرِ کویش پَر وُ بالی بزنم

کیست در گوش که او می‌ شنود آوازم
یا کدام است سخن می نهد اندر دهنم

کیست در دیده که از دیده برون می نگرد
یا چِه جان است نگویی که منش پیرهنم

تا بِه تحقیق مرا منزل وُ ره ننمایی
یِک دم آرام نگیرم نفسی دم نزنم

مِیِ وصلم بچشان تا درِ زندانِ ابد
بِه یکی عربده مستانه بِه هم در شکنم

من بِه خود نامدم اینجا که بِه خود باز روم
آنکه آورد مرا باز بَرَد تا وطنم

تو مپندار که من شعر بِه خود می گویم
تا که هشیارم وُ بیدار یکی دم نزنم 🌷

پ.ن:

دیوان همام تبریزی، تصحیح رشید عیوضی، تبریز: دانشگاه تبریز، ۱۳۵۱، ص ۱۲۵؛ غزلیات شمس تبریز (گزیدهٔ دیوان مولانا جلال‌الدین محمد بلخی)، مقدمه، گزینش و تفسیر محمّد رضا شفیعی کدکنی، تهران: سخن، ۱۳۸۸، ج ۲ (در بخش منسوبات)، ص ۱٣۶۸

از اینجا تا بِه بیرجند خیلی راهه، زلفایِ یارم بی نظیره
همه کوه وُ کمر، سنگ وُ سخاله، زلفایِ یارم بی نظیره

رفیقون جمع شوید سنگ رو بچینید، زلفایِ یارم بی نظیره
که یارم رفته وُ چَشمم بِه راهه، زلفایِ یارم بی نظیره*

زلفایِ یارم بی نظیره، دِل در کمندش اسیره
بگردم دورِ چَشماش، برقابرقِ شمشیره

عمرم میاد جونم میاد، دوا وُ درمونم میاد
گلعذارِ خندونم میاد، یواش یواش، یواش میاد، صدای پاش

ارسینکای یارم جیره، پایِ دِلم بِه زنجیره
ارسینکای یارم جیره، پایِ دِلم بِه زنجیره

دِلم تنگه دِلم تنگه خدایا، زلفایِ یارم بی نظیره*
بِه شهرو میروم جنگه خدایا، زلفایِ یارم بی نظیره

بِه شهرو تاکِ انگوره خدایا، زلفایِ یارم بی نظیره
جدایی زخمِ ناسوره خدایا، زلفایِ یارم بی نظیره*

زلفایِ یارم بی نظیره، دِل در کمندش اسیره
بگردم دورِ چَشماش، برقابرقِ شمشیره 🌷

در دیدۀ جان؛ خواب آر است، مرا
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

زیرا که بِه دیدنت؛ شتاب است، مرا
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

گویند که بخواب؛ تا که بِه خوابش، بینی!*
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای بی خبران چِه وقتِ خواب است، مرا؟!
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای لاله تو هم، رنگِ رُخِ یارِ منی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای غنچه تو چون، دهانِ دلدارِ منی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای ماه هم، اگر مثلِ شکر، خنده کنی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

گویند: که نگارِ شهرِ گُلزارِ منی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

بلبل؛ بِه سَرِ چشمه، چِه کار آمده ای؟
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

یا تشنه شدی؛ یا بِه شکار آمده ای
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

نی، تشنه شدی، نی، بِه شکار آمده ای
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

دیوانه شدی، دیدنِ یار، آمده ای
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده 🌷

زِ امیدی سرشارم دِلدارم، ای یارم؛ بانو بانو جانم
که تو را با خود دارم دِلدارم، ای جانم؛ بانو بانو جانم

چِه دَهی آزارم غَم خوارم، ای جانم؛ بانو بانو جانم
همه شَب با یادت بیدارم، ای جانم؛ بانو بانو جانم

کی می بینم بازت، بِشنوم آوازت، همدِل وُ همرازم؛ بانو بانو جانم
کی می بینم بازت، بِشنوی آوازم، همدِل وُ همرازم؛ بانو بانو جانم

همه با یادت شادم، شیرینی فرهادم؛ بانو بانو جانم
نَکُنی هرگز یادم، می بینی ناشادم؛ بانو بانو جانم 🌷

غَمش در نهانخانهٔ دِل نشیند*
بنازی که لیلی بِه محمل نشیند

بِه دنبالِ محمل چنان زار گِریم
که از گریه‌ ام ناقه در گِل نشیند

خلد گر بِه پا خاری آسان بر آرم
چِه سازم بِه خاری که در دِل نشیند

پیِ ناقه‌ اش رفتم آهسته ترسم
غباری بِه دامانِ محمل نشیند

مرنجان دِلم را که این مرغِ وحشی
زِ بامی که برخاست، مشکل نشیند

عجب نیست خندد اگر گُل بِه سروی
که در این چمن پای در گِل نشیند

بنازم بِه بزمِ محبَّت که آنجا
گدایی بِه شاهی مقابل نشیند

طبیب از طلب در دو گیتی میاسا
کسی چون میانِ دو منزل نشیند؟ 🌷

تو از تبارِ بهاری، من از نژادِ خزانم
تو از زلالِ يقينی، من از سرابِ گمانم

تو آبگينۀ پاكی، من از سراچۀ خاكم
تو بامدادِ بهاری، من غروبِ خزانم

تو پيكِ آمده، از اوجِ قلّه‌ هایِ اميدی
من مسافرِ گمگشته، در كويرِ جهانم

تو آن فرشتۀ گردونۀ سپهرِ بلندی
كه رُخ نموده بِه خوابم، كه بخت داده نشانم

تو با طراوتِ باران، تو با سخاوتِ ابری
بِه سویِ من نگهی، من گياه سوخته جانم

تو شادمانه سرودی، من، من ترانۀ دردم
تو نغمه هایِ سكوتی، من، من طنینِ فغانم

تو از تداومِ نوری، من از تراكمِ ظلمت
تو شاهكارِ وجودی، من اشتباه زمانم 🌷

مثلِ يِك آوازِ غمگين، بر لبانم می نشينی
مثلِ غَم هایم بزرگی، مثلِ دَردم دِلنشينی

می شكوفی در نگاهم، مثلِ يك رويایِ رنگين
مثلِ بغضم سرد وُ سنگين، مثلِ آهم آتشينی

در دِلم غوغاست از تو، شورها برپاست از تو
من نمی دانستم اين را، كاين همه شورآفرينی

صاف وُ روشن، ساده چون من
بی تكلف بی كرانه، آسمانی در زمينی 🌷

ای دورترين، دورترین اميدِ من از من
با من بِنشين، با من بِنشين

كه از كنارِ تو، تا دورترين، تا دورترين ستاره، راهی نيست
ای دورترين، دورترين اميدِ من از من، با من بِنشين 🌷

گُل بِه صحرا آمده، یارا کجایی؟
پس چِرا سویِ ده، بالا نیایی؟

آتشِ عِشقت، بِه جانم
شعله خیزد، از دِلم از استخوانم

نازنین دیوانه ام، دیوانۀ تو
مستم از چشمِ تو، از پیمانۀ تو

من زِ عِشقت بیقرارم
آرزویی جُز تو اندر سَر ندارم

یِک نفس با من نشین، ای یارِ دیرین
قصه ای در سینه دارم، تلخ وُ شیرین

از غَمت، آب وُ گِلِ من
مهربونی با همه، جُز با دلِ من

می شود آیا که روزی باز گردی؟
باز گردی با دِلم، دمساز وُ گردی؟

بی وفا، دادی بِه بادم
کی رود ای نازنین، جورت زِ یادم؟ 🌷

بیا بیا دِلدارِ، من دِلدارِ من
درآ درآ در کارِ من، در کارِ من

تویی تویی گُلزارِ من، گُلزارِ من
بِگو بِگو اسرارِ من، اسرارِ من

تویی تویی هم کیشِ من، هم کیشِ من
تویی تویی هم خویشِ من، هم خویشِ من

هر جا روم با من روی، با من روی
هر منزلی مَحرم شوی، مَحرم شوی

روز وُ شَبم مونس تویی، مونس تویی
دامِ مرا خوش آهویی، خوش آهویی

ای شمعِ من بس روشنی، بس روشنی
در خانه‌ ام چون روزنی، چون روزنی

صبرِ مرا بَرهم زدی، بَرهم زدی
عقلِ مرا رهزن شُدی، رهزن شُدی

دِل را کُجا پنهان کُنم
در دِلبری تو بی‌ حدی، تو بی‌ حدی

چون سویِ من میلی کُنی، میلی کُنی
روشن شود چشمانِ من، چشمانِ من

هر جا تویی جنَّت بُوَد، جنَّت بُوَد
هر جا روی رحمت بُوَد، رحمت بُوَد 🌷