🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

هر دِل که طواف کرد گردِ درِ عِشق
هم کُشته شد بِه آخر از خنجرِ عِشق

این نکته نوشته‌ اند بر دفترِ عِشق
سَر دوست ندارد آنکه دارد سرِ عِشق (مولوی جان) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

هر روز بنو برآید آن دلبرِ عِشق
در گردنِ ما درافکند چنبرِ عِشق

این خار از آن نهاد حقّ بر درِ عِشق
تا دور شود هر که ندارد سرِ عِشق (مولوی جان) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

هر دِل که طواف کرد گردِ درِ عِشق
هم خسته شود در آخر از خنجرِ عِشق

این نکته نوشته ایم بر دفترِ عِشق
سَر دوست ندارد آنکه دارد سرِ عِشق (خواجه عبدالله انصاری) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

تا ماند قضا بر سرِ من افسرِ عِشق
در دهر دِلم ساخت نهان گوهرِ عِشق

زان افسرم افتاد بِه کف کشورِ عِشق
زین گوهرم افروخت بِه دِل اخگرِ عِشق (امیرعلیشیر نوایی) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

کافر شده‌‌ ام بِه دستِ پیغمبرِ عِشق
جنّت چه کنم؟ جانِ من وُ آذرِ عِشق

شرمندهٔ عِشق وُ روزگارم، که شدم
دردِ دلِ روزگار وُ دردِ سرِ عِشق (ابوالقاسم فندرسکی) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

دِل کرد بسی نگاه در دفترِ عِشق
جُز روت ندید هیچ رو در خورِ عِشق

چندان که رُخت حُسن نهد برِ سرِ حُسن
شوریده دِلم عِشق نهد بر سرِ عِشق (ابوسعید ابوالخیر) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

دِل کرد بسی نگاه در دفترِ عِشق
جُز رویِ خوشت ندید اندرِ خورِ عِشق

چندان که رُخت حُسن نهد بر سرِ حُسن
بیچاره دِلم عِشق نهد بر سرِ عِشق (ابوسعید بزغوش) ❤️

به نامِ سعدالدین حموی و احمد غزالی و نجم‌ الدین رازی نیز نوشته اند.

عِشق را گوهر برون از کون وُ کانی دیگرست
کشتگانِ عِشق را از وصل جانی دیگرست

عِشق بی عین است وُ بی شین است وُ بی قاف ای پسر
عاشقِ عشقِ چنین هم از جهانی دیگرست

دانۀ عِشق جمالش چینهٔ هر مرغ نیست
مرغِ آن دانه پریده زِ آشیانی دیگرست

بر سرِ هر کوچه هر کس داستانی می زند
داستانِ عاشِقان خود داستانی دیگرست

بی زبانان را که با وی در سحر گویند راز
خود زِ جسمانی وُ روحانی زبانی دیگرست

طالعِ عشّاقِ او بس بوالعجب افتاده است
کوکبِ مسعودشان از آسمانی دیگرست

آن گدایانی که دم از عشقِ رویش می زنند
هر یکی چون بنگری صاحب قرانی دیگرست

لافِ عشقِ رویِ جانان از گزافی رو مَزن
عاشقانِ رویِ او را خود نشانی دیگرست 🌷

🟦 پیش از این بیانِ عِشق کرده ایم، نتیجۀ مُحبّتِ حَقّ است. و مُحبّت، صفتِ حقّ است، امّا مُحبّت بِه حقیقت، صفتِ ارادتِ حَق است. که صفاتِ ذات است. و چون بِه عام تعلّق می گیرد، ارادت می گوییم، و آفریدنِ موجودات نتیجۀ آن ارادت است.

🟥 و چون بِه خاصّ تعلّق می گیرد، بعضی را که بِه انعامی مخصوص می کند، رحمت می خوانیم، و چون بِه اَخَصّ تعلّق می گیرد، بعضی را که بِه انعامی خاصّ مخصوص می کند، آن را مُحبّت می خوانیم و این انعامِ خاصّ که قومی از اَخَصّ الخواصّ بدان مخصوص اند، که انعامی است که هیچ موجودِ دیگر جُز انسان استحقاقِ این سعادت نداشت، و بِه تشريفِ مُحبّت هیچ موجودِ دیگر را مشرّف نکردند. 🌷

پ.ن:

در حالی که تو بِه خداوند محتاجی، خدا عاشقِ توست. (شیخ رجبعلی خیاط) ❤️

اصل وُ گهرِ عِشق زِ کانی دگر است
منزلگه عاشِقان جهانی دگر است

و آن مرغ که دانهٔ غمِ عِشق خورد
بیرون زِ دو کون زِ آشیانی دگر است 🌷

دِل بی تو زِ خود خبر ندارد
در عشقِ تو خواب وُ خور ندارد

با زُلف بگو که عاشِقان را
زین بیش بلند تر ندارد

از زحمتِ عاشِقان بِه کویت
بادِ سحری گذر ندارد

از غیرتِ بیدلان، بِه رویت
جبریلِ امین نظر ندارد

بارِ غَمت ارچِه بس گران است
عاشِق چِه کند که بر ندارد 🌷

در عشقِ یار بین که چِه عیّار می‌ رویم
سر زیرِ پا نهاده چِه شُطّار می‌ رویم

در نقطهٔ مراد بدین دور ما رسیم
زیرا بِه سر همیشه چو پرگار می‌ رویم

جانی که هست مان فدیِ یار کرده‌ ایم
ور حکم می‌ کند بِه سرِ دار می‌ رویم

مرگ ار کسی بِه جان بفروشد همی‌ خریم
عیّار وار زآنکِ بر یار می‌ رویم

ما را چِه غَم زِ دوزخ وُ با خُلدِمان چِه كار؟*
دِل داده‌ ايم ما، برِ دِلدار مى‌ رویم!

بارِ امانتش بِه دل وُ جان کشیده ایم
در بارگاه عزّت با بار می‌ رویم

با ظلمتِ نفوس وُ طبایع درآمدیم
در جان هزارگونه زِ انوار می‌ رویم

زآن پس که بوده‌ ایم بسی در حریمِ جهل
این فضل بین که محرمِ اسرار می‌ رویم

عمری اگر چِه در ظلماتِ هوا بُدیم
آبِ حیات خورده، خضروار می‌ رویم

گر چِه چو چرخ کور وُ کبود آمدیم لیک
با صد هزار دیده فلک سار می‌ رویم

در نقطهٔ مراد بدین دور ما رسیم
زیرا بِه سر همیشه چو پرگار می‌ رویم 🌷

گر صبحدم زِ سوزِ غَمت دم برآورم
گرد از نهادِ عالم وُ آدم برآورم

چندان غَم است بر غَمم از صمیمِ دِل
کز غَم مجال نیست که یِک دم برآورم

هر دم هزار بار فرو می بَرَم نفس
تا کی نفس فرو بَرَم وُ غَم بر آورم؟ 🕯

ای حُسنِ تو را بِه عِشق لایق چو منی
در عشقِ تو کم فتاد لایق چو منی

تا چشمِ جهان چشمۀ خورشید شده‌ ست
معشوقه چو تو ندید وُ عاشِق چو منی 🌷

‏ماییم زِ خود، وجود پرداختگان
و آتش بِه وجود، خود درانداختگان

پیشِ رُخِ چون شمعِ تو، شب‌ هایِ وصال
پروانه‌ صفت، وجودِ خود باختگان 🌷

هرگز نشود ای بتِ بگزیدهٔ من
مهرت زِ دل وُ خیالت از دیدهٔ من

گر از پسِ مرگِ من بجویی یابی
مهرِ تو در استخوانِ پوسیدهٔ من 🌷

پ.ن:

این رباعی منسوب است بِه‌ یمین‌ الدّین سبط اصفهانی و خواجه عبدالله انصاری و در نزهة‌ المجالس فی‌ الاشعار (ص۵۲۹، رباعی ۳۴۴۱) و رباعیّات خواجه عبدالله انصاری (ص۵۲) آمده است؛ در نزهة‌ المجالس فی‌ الاشعار، بِه‌ جایِ «مهر»، «عِشق» آمده است.

دِل کرد بسی نگاه در دفترِ عِشق
جُز روت ندید هیچ رو، در خورِ عِشق

چندان که رُخت، حُسن نهد بر سرِ حُسن
بیچاره دِلم، عِشق نهد بر سرِ عِشق 🌷

ای شمع بِه هرزه چند، بر خود خندی
تو سوزِ دلِ مرا، کجا مانندی

فرق است، میانِ سوز کز جان خیزد
با آن که بِه ریسمانش، بر خود بندی 🌷

در عشقِ تواَم، جهان سرایی تنگ است
همچون چَشمت، دِلم فضایی تنگ است

ای در دلِ من، ساخته منزلگه خویش
معذور همی‌ دار، که جایی تنگ است 🌷