🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

گر دلِ آئینه، رویت را مجسّم می‌ کند
جلوه‌ گاهی از صفایِ دِل فراهم می‌ کند

وقتِ آن کس خوش، که اندر پرتوِ روشندلی
روز وُ شَب چون مهر وُ مه خدمت بِه عالم می‌ کند

خویِ بد را آنکه رجحان می‌ دهد بر خلقِ نیک
جنّتِ خود را مبّدل بر جهنّم می‌ کند

گریهٔ شَب، خاطرت خندان کند چون رویِ صبح*
باغ را آثارِ شبنم سبز وُ خرّم می‌ کند

ای که سخت از ریزشِ اشکِ یتیمان غافلی
سیل را بارانِ پی در پی مسلّم می‌ کند

می‌ توان با پافشاری از هجومِ خصم کاست
سدّ محکم، قدرتِ سیلاب را کم می‌ کند

گر ضعیفی دست یابد بر قوی، نبود شگفت
پایِ همّت، مور را غالب بِه ضِیغَم می‌ کند

آفتاب‌ آسا قوی شو، ورنه، گر مانی ضعیف
چون هلالِ مه، فلک پشتِ تو را خَم می‌ کند

زور وُ بازویِ تهمتن بایدت در کارزار
ورنه کی دشمن فرار از نقشِ رستم می‌ کند؟

مصرعی برجسته صابر از کلیم آرم که گفت:*
زخمِ ما، خون گریه از بیدادِ مرهم می‌ کند 🌷

پ.ن:

سازگاری‌ هایِ تیغت را چو می‌ آرد بِه یاد
زخمِ ما، خون گریه از بیدادِ مرهم می‌ کند

زُلفِ دلبندت گره بر رویِ هم می‌ افکند
یا برایِ ما پریشانی فراهم می‌ کند (کلیم کاشانی) 🖤

در ازل تا نقش از آن چشم وُ ابرو بسته شد
تا قیامت نانِ ما بر شاخِ آهو بسته شد

دِل زِ زُلفت رست وُ در فکرِ میانت اوفتاد*
جست آنجا از کمند، اینجا بِه یک مو بسته شد

سوختم در آتشِ غَم، اشک امدادی نکرد*
سوزد آن خرمن که بر رویش ره جو بسته شد

در ره عِشقت عجب نبود خورم گر خونِ دِل*
زاد راه عاشِقی زِ اوّل بِه پهلو بسته شد

قیدِ خود بینی زِ پا بردار اگر مردِ رهی
ره نپیماید شتر را چونکه زانو بسته شد

جای دارد خار اگر صابر نشیند جایِ گُل
در گلستانی که نطقِ مرغِ حق گو بسته شد 🌷

خرّم آن روز که بودیم من وُ او با هم*
کرده بودیم بِه سانِ تن وُ جان خو با هم

در میانِ من وُ او بود اگر فاصله‌ ای*
اینقدر بود که بین گره وُ مو با هم

گر نه از سرو قدّ دوست نشان می‌ جویند
پس چِرا فاختگانند بِه کو کو با هم؟

چِه زیان داشت گر از روزِ ازل می‌ کردیم
عدل را پیشه بِه مانندِ ترازو با هم؟

دور شو دور زِ بزمی که در آن بنشینند
دو سخن‌ چینِ بَد اندیشِ جفاجو با هم

هر گُلی را زِ ازل رنگی وُ بویی دادند
گر چِه هر لحظه خورند آب زِ یک جو با هم

صابر از فرطِ شعف دست برافشان، که شدند
شاد زین طرفه غزل خواجه وُ خواجو با هم 🌷

بِه شبهایِ جدایی بس که با یادِ تو خو کردم*
دِل از غَم سوخت ليك از ديده كسبِ آبرو كردم

زِ مهر وُ مه از آن گفتم بود رویِ تو روشن تر
که با مهر وُ مهت یِک روز وُ یِک شَب روبرو کردم

مگر سر زد نسیمِ صبحدم بر سنبلِ مویت
که از بویش مشامِ جان وُ دِل را مُشکبو کردم؟

تو رو با شانۀ دانش سخن را موشکافی کن
که من توصیفِ زُلفش را برایت موبمو کردم

فضایِ شش جهت تنگ است جولانگاهِ حُسنش را
برون زین شش جهت هر جا شدم، رو سویِ او کردم

بیانِ حالِ خود می کردم وُ توصیفِ جانان را
بِه هر مجلس که از مجنون وُ لیلی گفتگو کردم

دمِ پیرِ مغان کرد آگهم از رمزِ هشیاری
پس از عمری که خون اندر دلِ جام وُ سبو کردم

اگر اهلِ دِلی ديدی، سلامِ من رسان بر وی*
كه كمتر يافتم هر جا فزونتر جستجو كردم

مرا در نوجوانی آرزوها بود چون صابر
بِه پیری چون رسیدم، تركِ آز وُ آرزو کردم 🌷

فارغ زِ یادِ دوست که باشی دقیقه‌ ای
بی‌ شک در آن دقیقه دلا! در مضیقه‌ ای

بر ساحتِ حدیقۀ قدسم دگر مخوان
کز رویِ یار نیست نکوتر حدیقه‌ ای

روزِ ازل که دَم زدم از عشقِ رویِ دوست
دِل را زِ من گرفت بِه جایِ وثیقه‌ ای

از دشمنی شنیده‌ ام این پند را که گفت
از دوستی مجوی گران‌ تر عتیقه‌ ای

هر ره که زاین سپس تو رَوی، من سپرده‌ ام*
بهتر زِ راهِ عِشق ندیدم طریقه‌ ای

صابر! بِه راستان که دَم از راستی زدند
بیزارم از مصاحبتِ کج‌ سلیقه‌ ای 🌷

هر چِه می‌ گردد سرِ زُلفِ تو لرزان بیشتر
می‌ شود جمعیّتِ دِل‌ ها پریشان بیشتر

شَب بِه یادِ طُرّه‌ ات با دِل کشاکش داشتم
زاین کشاکش دِل پریشان شد، من از آن بیشتر

از دو زُلفت، تیره‌ روزی شد نصیبِ اهلِ دِل
صدْمۀ کافر رسد بر اهلِ ایمان بیشتر

نیست زَ انْدوهِ وُ غَمت دِل را پذیرایی دریغ
میزبان شاد است باشد هر چِه مهمان بیشتر

دیدن ماهِ رُخت بر اشکِ شوقِ من فزود
جزر وُ مدّ یَم شود از ماهِ تابان بیشتر

تا نگویی بر رُخت آیینه حیران است وُ بس
من دِلی دارم بُود زِ آیینه حیران بیشتر

هیچ می‌ دانی چرا جان را نثارت می‌ کنم؟*
تا یقین گردد تو را می‌ خواهم از جان بیشتر

صابر از دامانِ جانان دستِ حاجت برمدار
درد، کم گردد اگر کوشی بِه درمان بیشتر 🕯