🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

اگر عمری به پایش سَر نمی‌ کردم، چه می‌ کردم؟
مُدارا با جفایش گر نمی‌ کردم، چه می‌ کردم؟

به دورِ نرگسِ مخمور وُ لعلِ میگسارِ او
به مستی گر نوایی سَر نمی‌ کردم، چه می‌ کردم

به دامِ نیستی افتادم از افسونِ این هستی
گر این افسانه را باور نمی‌ کردم، چه می‌ کردم

به رویش رونما گر جان نمی‌ دادم، چه می‌ دادم
به مویش دِل گرفتار ار نمی‌ کردم، چه می‌ کردم

به دورِ زندگی نوشم شراب از خونِ دِل امّا
اگر این باده در ساغر نمی‌ کردم، چه می‌ کردم

مرا در تشنه کامی جان به لب می‌ آید از حسرت
به تیغش گر گلویی تر نمی‌ کردم، چه می‌ کردم

چو دامانِ شفق هر شَب زِ اشکِ دیدگان مشفق!
اگر دامن پُر از اختر نمی‌ کردم، چه می‌ کردم 🌷

پ.ن:

گویند که هر تیره‌ شَبی را سحری هست

گویا سحری نیست شبِ تیرۀ ما را (طبیب اصفهانی) 🖤

جهان افروز شد نامِ محبّت
چو مهر از مشرق بامِ محبّت

اگر آیینۀ دِل شد مصفا
شبی سرمست از جامِ محبّت

شَبی با خویشتن در خلوتِ راز
به گوشِ جان شنو آوایِ او را

پیامِ او را زِ مرغانِ سحر گیر
تو كه داری به سَر سودایِ او را

پیامِ اوست پیغامِ محبت
پیامِ اوست پیغامِ محبت 🌷

چون حبابی خانه بر دوشم، نمی‌ دانم کی‌ ام
خالی از دریاست آغوشم، نمی‌ دانم کی‌ ام

دودِ شمعِ کُشته‌ ام، در انجمن پیچیده‌ ام
در عزایِ خود سیه‌ پوشم، نمی‌ دانم کی‌ ام

تا پیام از گوهرِ خود گیرم از گردابِ وحی
پای تا سَر چون صدف گوشم، نمی‌ دانم کی‌ ام

سایبانِ سایۀ کمرنگِ خود گُم کرده‌ ام
یادِ از خاطر فراموشم، نمی‌ دانم کی‌ ام

مرغِ آتش‌ بالِ پَر افشانده بر خاکسرتم
خشمِ آتشگاهِ خاموشم، نمی‌ دانم کی‌ ام

داغ هرجا گُل کند باغِ شقایق می‌ شود*
بر سَرِ هر داغ می‌ جوشم، نمی‌ دانم کی‌ ام

سَر به صحرا می‌ گذارم تا شهیدستانِ دوست
نایِ چوپان، بانگِ چاووشم، نمی‌ دانم کی‌ ام

زان مِیِ باقی که ساقی ریخت در پیمانه‌ ام
طاقت از دِل شد، زِ سَر هوشم، نمی‌ دانم کی‌ ام

گاه تبریزم کند افسون به شعرِ شهریار
گاه با افسانه در یوشم، نمی‌ دانم کی‌ ام

رازی از عین القضاتم، رمزی از شکوی الغریب
خانی از خونِ سیاووشم، نمی‌ دانم کی‌ ام 🕯

زان مِی كه داد ساقیِ مجلس به دستِ ما
بالا گرفت كارِ دلِ مِی‌ پرستِ ما

از پا درآمدیم به راهِ وفا دریغ*
یارانِ بی‌ وفا نگرفتند دستِ ما

سرگشته چون کبوترِ گُم‌ کرده‌ آشیان
الّا به بامِ دوست نباشد نشستِ ما

با هر شِکَن که گشت به رُخساره‌ ام پدید
خطی نوشت چرخ زِ رازِ شکستِ ما

در گیر وُ دارِ چرخِ کمانی، به سنگ خورد
هر تیرِ آرزو که رها شد زِ شستِ ما

مشفق صفایِ خاطر وُ لطفِ سخن مَراست
دل‌ هایِ پاک باشد از آن پای‌ بستِ ما 🕯

پ.ن:

در من امیدیست، می‌ آید و می‌ رود..

امّا هرگز نمی‌ گویمش بدرود. (محمود درویش) 🖤

دارم دلکی غمین وُ خسته
کز دستِ غمت بِه خون نشسته

آلالۀ من بیا وُ بنگر
آیینه بِه سنگِ غَم شکسته

مهرِ تو فروغِ دیدۀ ماست
بر بامِ سحر سپیدۀ ماست

ای نغمۀ عاشقانۀ من
گُل واژۀ هر ترانۀ من

ای شورِ غزل بِه پردۀ ساز
گُل کرده در آشیانۀ من

در دیدۀ دِل چراغِ جان باش
خورشیدِ زمین وُ آسمان باش

از دامنِ گُل چو شبنم از شوق
برخیز وُ طلوعِ کهکشان باش

ای سوسن وُ یاس وُ سنبل از تو
ای باغِ امّیدِ پُر گُل از تو

در نیِ نفسِ هزار دستان
پژواکِ نوایِ بلبل از تو

مهرِ تو فروغِ دیدۀ ماست
بر بامِ سحر سپیدۀ ماست 🌷

تا که جهان بوده وُ تا بوده‌ ای
خصمِ جفا، اصلِ وفا بوده‌ ای

ما همه درد وُ تو دوا بوده‌ ای
جانِ جهان دوش کجا بوده‌ ای

نی غلط اندر دلِ ما بوده‌ ای
این که تو بینی نه همان بوده ام

روز همه روز نهان بوده ام
آتشِ سوزنده بِه جان بوده ام

آه که من دوش چِه سان بوده ام
آه که تو دوش که را بوده ای

از غمِ هجرانِ تو تا بودمی
چون سرِ زُلفِ تو دو تا بودمی

تو بِه کجا من بِه کجا بودمی
رَشک بَرَم کاش قَبا بودمی

چون که در آغوشِ قبا بوده ای
ای همه هستی زِ که جویم تو را

در همه جا هستی وُ بویم تو را
جانِ منی بر لب وُ بویم تو را

زَهره ندارم که بگویم تو را
ای منِ بیچاره کجا بوده ای

پرتوی از مهرِ تو در جانِ ماست
زندۀ عِشق از تنِ خاکی رهاست

من پیِ دِل گردم وُ گویم کجاست
رنگِ رُخِ خوبِ تو آخِر گواست

در حرمِ لطفِ خدا بوده ای
در حرمِ لطفِ خدا بوده ای 🌷

پ.ن:

جان وُ جهان! دوش کجا بوده‌ ای؟
نی غلطم، در دلِ ما بوده‌ ای

دوش ز هجرِ تو جفا دیده‌ ام
ای که تو سلطانِ وفا بوده‌ ای (مولوی جان) 💚

🌸 عنوان: حدیث کساء، اثر: رضا بدرالسماء 🌸

گلبرگِ سُرخِ لاله ها
در کوچه‌ هایِ شهرِ ما

بویِ شهادت می‌ دهد
مَنال از داغِ من مادر

مَخوان از سوگِ من خواهر
مَزن بر سینه وُ بر سَر

که خورشیدی برآر از سَر
که آرد مُژده از داور

نی شو بِه زاری در نوا
خونین بزن هر نغمه را

کز سوگِ سُرخِ لاله ها
میهن شده چون نینوا 🌷

💔 دعای محرومان بدرقه راهت آقا سید ابراهیم 💔

زان مِی که داد ساقیِ مجلس بِه دستِ ما
بالا گرفت کارِ دلِ مِی پرستِ ما

از پا درآمدیم بِه راهِ وفا دریغ
یارانِ بی وفا نگرفتند دستِ ما

سرگشته چون کبوتر گُم کرده آشیان
الاّ بِه بامِ دوست نباشد نشستِ ما

با هر شکن که گشت بِه رُخساره‌ ام پدید
خطّی نوشت چرخ زِ رازِ شکستِ ما

در گیر وُ دارِ چرخِ کمانی بِه سنگ خورد
هر تیرِ آرزو که رها شد زِ شستِ ما

با يك نگاه صد دلِ هشیار صیدِ اوست
هر جا که پا بناز نهد تُركِ مستِ ما

مشفق صفایِ خاطر وُ لطفِ سخن مراست
دلهایِ پاك باشد از آن پای بستِ ما (استاد مشفق کاشانی) 💔

علی ای مولا علی، مولا، مولا علی مولا
علی ای مولا علی، مولا، مولا علی مولا

علی ای سحابِ رحمت، تو فروغِ جانِ مایی
که در آسمانِ وحدت، مَهِ بُرجِ لافتایی

تو بهارِ آرزویی، بِه بهار رنگ وُ بویی
تو جلالِ جاودانی، تو شکوهِ کبریایی

تویی آن وصیّ احمد، تویی آیتِ محمّد
که چو آفتابِ سرمد، بِه سریرِ هل عطایی

بِه شبِ شکسته حالان، تو ستارۀ امیدی
به لبِ نیازمندان، تو طراوتِ دعایی

بِه کبیرِ بی نشانی، دلِ ماست در پناهت
که امیرِ کاروانی، که چراغِ رهنمایی

بِه کرانۀ کرامت، تو سخاوتِ بهاری
بِه ترانۀ محبّت، تو نوایِ آشنایی 🌷

پ.ن:

🔹 إِنَّما يُريدُ اللَّهُ لِيُذهِبَ عَنكُمُ الرِّجسَ أَهلَ البَيتِ وَ يُطَهِّرَكُم تَطهيرًا ﴿۳۳﴾

🔹 خداوند فقط می‌ خواهد پلیدی و گناه را از شما اهل بیت دور کند و کاملاً شما را پاک سازد. سوره مبارکه الأحزاب. آیه ﴿۳۳﴾

خدایا، آدم هبوط کرد بِه پنج تن آل عبا متوسل شد، او را بخشیدی. جبرئیل بِه پنج تن آل عبا متوسل شد تا هبوط نماید و با اصحاب کساء شمرده شود، او را قرار دادی! خدایا، بِه من فهماندی که بینِ آن هبوط و این هبوط فرق است بِه اندازۀ توسل بِه آن پنج تن آل عبا! خدایا، بِه پنج تن آل عبا، ما را از پنج تن آل عبا محمّد فاطمه علی حسن و حسین و فرزندانِ طاهرش، که سلام و صلوات بر آنها باد، قرار ده! آمین

🌸 اصحاب‌ کساء اثری از حسن روح الامین 🌸

درآ ای جان بِه صحرایِ محبّت
بچین گلهایِ زیبایِ محبّت

در وُ دیوارِ دِل را در بهاران
گُل آذین کُن بِه گلهایِ محبت

بِه باغِ زندگی سروِ روان باش
زِ سبزی ایمن از بادِ خزان باش

بیفکن سایه بر سَر رهروان باش
اگر آزاده ای راحت رسان باش

بهار آمد زِ نو شوری بِه پا کرد
پرستویِ مهاجر را صدا کرد

نسیمِ صبحگاهی با محبّت
گره را از لبانِ غنچه وا کرد 🌷

بازآ، که دِل هنوز بِه يادِ تو دلبر است
جان از دريچۀ نظرم، چَشم بر در است

بازآ، دگر که سايۀ ديوارِ انتظار
سوزنده‌ تر زِ تابشِ خورشيدِ محشر است

بازآ، که باز مردمِ چَشمم زِ دردِ هجر
در موج خيزِ اشک چو کشتی، شناور است

بازآ، که از فراقِ تو ای گنجِ آرزو
دامن زِ خونِ ديده چو دريایِ گوهر است

ای صبحِ مهر بخشِ دِل، از مشرقِ امّيد
بنمای رُخ که طالعم از شَب، سيه‌ تر است

زد نقشِ مهرِ رویِ تو بر دِل چنان که اشک
آيينه‌ دارِ چهره‌ ات ای ماه منظر است

هرگز بدین لطافت وُ زیبایی وُ نشاط
دلبر ندیده ایم که جانِ مصوّر است

ای رفته از برابرِ ياران مشفقت
رويت بِه هر چِه می نگرم در برابر است 🌷

دِل را بِه نورِ عِشق صفا می‌ دهد نماز
جان را بِه يادِ دوست جلا می‌ دهد نماز

از خارزارِ شرک اگر بگذری بِه صدق
باغِ تو را زِ جلوه صفا می‌ دهد نماز

تا بنگری جمالِ حقيقت زِ معرفت
سرچشمه‌ ات زِ آبِ بقا می‌ دهد نماز

پایِ تو را زِ قيدِ تعلّق رها كند
دستِ تو را بِه دستِ دعا می‌ دهد نماز

هر دم كه سر بِه سجدۀ اخلاص می‌ نهی
روشن‌ دِلی زِ يادِ خدا می‌ دهد نماز

چون بشنوی صلایِ مؤذن، شتاب كن
كز بارگاهِ قدس، ندا می‌ دهد نماز 🌷

گرفته ابرِ ماتم جانِ ما را*
حریمِ غَم، دلِ درد آشنا را

مگر از بامِ هستی بر گرفته
فروغِ آفتابِ هل اَتی را

مگر در دامنِ محراب کُشتند
امیر مومنان، شیرِ خدا را

درونِ آهِ شَبگون، کوفه از شرم
شد آن شَب، تا نبیند آشنا را

زمانه چشمِ دِل را بست، تا دید
بِه خونِ خویش غلتان، مرتضی را

سری بشکافتند از تیغِ بیداد
کزو شقّ القمر شد آشکارا

قدر بر خویشتن پیچید از درد
پذیرا شد چو فرمان قضا را

بِه سنگِ کفر پیمان تا شکستند
علی آیینۀ حق را شکستند

شرر در دامنِ ارض وُ سما ریخت
چو بر خاکِ سیه خونِ خدا ریخت

برآمد سیلی از صحرایِ اندوه
که ابرِ تیره طوفانِ بلا ریخت

علی کز تیغِ عدل آوایِ عزمش
اساسِ فتنه را از هم بنا ریخت

زِ جامِ جانِ پاکش موج زد خون
بِه کامِ او چو زهرِ جان گزا ریخت

علی کز ماتمش داغی جگر سوز
بِه جانِ خستۀ خیر النسا ریخت

علی کز ماتمِ او مجتبی سوخت
زِ دیده خون شهیدِ کربلا ریخت

بِه بامِ عرش زد جبریل فریاد*
که دستِ حق علی از پای افتاد 🌷

بهار آمد با عطرِ گُلِ راز
زَنَد بلبل با نغمۀ آواز

نوا آمد از باغ وُ دشت وُ دَمَن
بیا که روشن شده لاله بِه صحرا

بِه باغِ سبزه چِه نقشی زده باران
که اکنون دلِ عاشِق شده شیدا

زِ بهاران شده شکوفه باران گُلشن
بنگر ای گُلِ من لطفِ خدا را

لاله رویید زمین پُر گُل وُ ریحان بینی
زِ شقایق همه جا گشته چراغان بیا 🌷

پ.ن:

من که در ایامِ عیشِ روزگاران نیستم

این‌ قدَر دانم که می‌ گویند آمد عید وُ رفت (قاضی سعید قمی) 🕯

خدایا ببین غرقِ در اشک وُ آهم*
غریقی نشسته بِه موجِ نگاهم

ببین در دلِ شَب نشان از تو جویم
هوایِ تو دارم سخن از تو گویم

تو این جانِ عاشِق بِه من دادی*
دِلی چون شقایق بِه من دادی

بیادت همه شَب دلِ من خدایا
درین سینۀ خسته چون نی بنالم

نیستانِ جانم بِه بانگِ جرس ها
بِه خون خفته اکنون که تا کی بنالم

خدایا من این بارِ سنگینِ غَم را
بِه عشقِ تو بر دوشِ جان می گذارم

من آن مرغِ سرگشتۀ شَب نوازم
که در باغِ هستی نوایِ تو دارم

سحر خنده کرد وُ سپیده دمید
مرا رهنمون شد بِه نورِ امید

تو این جانِ عاشِق بِه من دادی*
دِلی چون شقایق بِه من دادی 🌷

و من ماندم وُ قصۀ سرگذشت
و توفانِ عمری که از سر گذشت

و دردی که جُز مرگ درمان نداشت
و مرگی که هر لحظه بر در گذشت

و قابی که تصویرِ او رنگ باخت
و بی‌ رنگ بر لوحِ باور گذشت

و روزی که در زورقِ التهاب
بِه دریایی از خون وُ خنجر گذشت

و مردابی از ابرِ رحمت بِه دور
تب‌ آلوده از هولِ تندر گذشت

و پروانه‌ ای در شبستانِ شمع
بِه خاکستر از بال وُ از پَر گذشت

و اشکی که در دامنم موج زد
و آهی که از اوجِ برتر گذشت 🌷

پ.ن:

چِراغی می برم در خاک، از داغت پس از مُردن؛

که بزمِ کشتگانِ عِشق را، بی نور نگذارم! (گرامی کاشی) 🪔

بر این كبود غریبانه زیستم چون ابر
تمامِ هستی خود را گِریستم چون ابر

زِ بامِ دهر فرو ریختم ستاره بِه خاك
كه من بِه سایۀ خورشید زیستم چون ابر

زمین سترون وُ در وی نشانِ رویش نیست
فرازِ ریگِ روان چند ایستم چون ابر

حریرِ باورم از شعلۀ ندامت سوخت
كه بر كویرِ عطشناك، نیستم چون ابر

نه سر بِه بالشِ رامش، نه پای بر پایاب
عقابِ آه بر آیینه، چیستم؟ چون ابر

مرا بِه بود وُ نبودِ جهان چِه كار، كه داد
بِه بادِ فتنه، همه هست وُ نیستم، چون ابر

مگر بشویم، ازین دِل غبارِ هستی را*
بر آستانِ تو عمری گِریستم چون ابر 🌷

بهار آمد، بهارِ من نیامد*
گُل آمد، گُل عذارِ من نیامد

برآوردند سر از شاخ، گُل ها
گُلی بر شاخسارِ من نیامد

چراغِ لاله روشن شد بِه صحرا
چراغِ شامِ تارِ من نیامد

جهان را، انتظار آمد بِه پایان
بِه پایان، انتظارِ من نیامد

همه یاران، کنارِ از غَم گرفتند
چِرا شادی، کنارِ من نیامد

چِه پیش آمد در این صحرا که عمری
گذشت وُ شهسوارِ من نیامد

سر از خوابِ گران برداشت عالم
سبک رفتار، یارِ من نیامد

بِه کارِ دوست طی شد روزگارم
دریغ از من، بِه کارِ من نیامد 🌷

پ.ن:

هرگاه یادِ تو از خاطرم گذشت لبخند زدم؛ گویی تو عیدی و بقیه روزهایند. (شادی المرعبی) 💜

پ.ن۲:

این آهنگ روحِ غَمگینم وُ بغل می کنه 🪴 🤍

گر چون حبابِ آه، قراری نیافتم*
در موج‌ خیزِ اشک، کناری نیافتم

در گردبادِ معرکۀ مرگ وُ زندگی
بنشست تا غبار، سواری نیافتم

جُز نقشِ لحظه‌ هایِ شفق گونِ تاب‌ سوز
در لوحِ سینه، روز شماری نیافتم

این باغِ کاغذینِ گُلِ آلوده‌ رنگ را
دیدم هزار بار وُ بهاری نیافتم

از لاله‌ هایِ سوخته، کز خاک بردمید
شَب سوزتر، چراغِ مزاری نیافتم

در جویبارِ صاعقه، جاری شدم چو برق
توفان‌ِ نهیب، شورِ شراری نیافتم

تا مردمان دیده، بشویم بِه آبِ عِشق
در آستانِ دوست، غباری نیافتم

زین غَم که خارِ حادثه شد، خانه‌ زادِ گُل
بی جوشِ خون، گلویِ هزاری نیافتم

جُز لطف حق که سایه فکنده‌ ست بر سرم
در این کویرِ سوخته، یاری نیافتم

ای دِل مگر بِه اوج رسانم سرِ تو را*
بر قامتِ بلندِ تو، داری نیافتم

مشفق بِه جُز غزالِ غزل‌ هایِ مشک‌ بیز
خوشتر بِه دشتِ شعر، شکاری نیافتم 🌷

زندگی هنگامۀ فریاد هاست
سرگذشتِ درگذشتِ یاد هاست

زندگی تکرارِ جان فرسودن است
رنجِ ما تاوانِ انسان بودن است 🌷

پ.ن:

آنچِه هر شَب بگذرد از چرخ، فریادِ من است

وآنچِه آن مَه را بِه خاطر نگذرد، یادِ من است (محتشم کاشانی‌) 🖤

بی تو ای آرامِ جان، شعله دارم بر زبان*
روز وُ شَب سوزم زِ داغِ زندگی، تا بیفروزی چراغِ زندگی

من جُدا از کاروان، مانده ام از همرهان
بر سرابِ آرزو دِلبسته ام، در غبارِ بی کسی بِنشسته ام

همچو برگی از خزان، افتاده در راهم خدایا
با دِلی افسرده، در طوفانی از آهم خدایا

کو مرا حالی، که در هستی تو را خوانم خدایا
کو مرا مستی، که تا دستی برافشانم خدایا

چو مرغِ شَب تنها، بِه دامنِ شَب ها، برآورم آوا، غمِ جُدایی را
نوایِ شیرینم، صدایِ فرهادم، طنینِ مجنونم، ترانۀ لیلا

نشسته ام بِه راه تو، مگر شَبی بازآیی*
فروغِ جانِ خسته ام، شقایقِ صحرایی

بیا بیا که ره برم، بِه عالمِ شیدایی
مگر رها رها شوم، زِ محنتِ تنهایی 🌷

اگر عمری بِه پایش سر نمی کردم، چِه می کردم؟*
مدارا با جفایش گر نمی کردم، چِه می کردم؟

بِه دورِ نرگسِ مخمور وُ لعلِ میگسارِ او
بِه مستی گر نوائی سر نمی کردم، چِه می کردم؟

بِه دامِ نیستی افتادم، از افسونِ هستی
گر این افسانه را باور نمی کردم، چِه می کردم؟

بِه رویش رونما گر جان نمی دادم، چِه می دادم؟*
بِه مویش دِل گرفتار ار نمی کردم، چِه می کردم؟

بِه دورِ زندگی نوشم، شراب از خونِ دِل امّا
اگر این باده در ساغر نمی کردم، چِه می کردم؟

مرا در تشنه کامی، جان به لب می آید از حسرت
بِه تیغش گر گلوئی تر نمی کردم، چِه می کردم؟

چو دامانِ شفق هر شَب، زِ اشکِ دیدگان مشفق*
اگر دامن پُر از اختر نمی کردم، چِه می کردم؟ 🌷

بازآ كه دِل هنوز، بِه یادِ تو دِلبر است
جان از دریچۀ نظرم، چَشم بر در است

بازآ دگر كه سایۀ دیوارِ انتظار
سوزنده تر زِ تابشِ خورشیدِ محشر است

بازآ كه باز مردمِ چَشمم، زِ دردِ هجر
در موجِ خیزِ اشك چو كشتی، شناور است

بازآ كه از فراقِ تو، ای غایب از نظر*
دامن زِ خونِ دیده، چو دریایِ گوهر است

ای صبحِ مهر بخش دِل، از مشرقِ امید
بنمای رُخ كه طالعم، از شَب سیه تر است

زد نقش مهرِ رویِ تو بر دِل چنان كه اشك
آئینه دارِ چهره ات، ای ماه منظر است 🌷

دانی كه نو بهارِ جوانی، چسان گذشت
زود آنچنان گذشت، كه تیر از كمان گذشت

نیمی بِه راه عِشق وُ جوانی تمام شد
نیمِ دگر بِه غفلت وُ خوابِ گران گذشت

صد آفرین بِه همَّتِ مرغی شكسته بال
كز خویشتن شد وُ از آشیان گذشت

افسرده‌ ای كه تازه گُلی را زِ دست داد
داند چِها بِه بلبلِ بی خانمان گذشت

بنگر بِه شمعِ عِشق كه در اشک وُ آه او*
پروانه بال وُ پر زد وُ آتش بِه جان گذشت

بشنو درای قافله سالارِ زندگی
گوید بِه خواب بودی وُ این كاروان گذشت

ظالم اگر بِه تیغِ ستم، خونِ خلق ریخت
از خونِ بی گناه، مگر می توان گذشت

مشفق بهارِ زندگیت گر صفا نداشت
شكرِ خدا كه همره بادِ خزان گذشت 🌷

ای گُلِ من باز بِه بار آمدی
هم‌ نفسِ بادِ بهار آمدی

رازِ شکُفتن زِ تو آموختیم
تا سحر از خلوتِ یار آمدی

مرغِ غزل خوان بِه تمنّایِ تو
نغمه کنان روی بِه باغ آورد

سبزه بِه بویِ تو برآید زِ خاک
لاله بِه سویِ تو چِراغ آورد

چهره گشودی بِه گلستانِ عِشق
آیینۀ رویِ نگار آمدی

عطرِ پراکنده بِه صحرایِ دوست
غالیه گون، غالیه بار، آمدی

ای گُلِ من در چمنِ زندگی
روزِ تو هر روز چو نوروز باد

دامنِ گُل پرورت ای جانِ عِشق
در طلبِ لاله، دِل افروز باد 🌷

تا ربودی دِل زِ دستم، با غَمت از پا نشستم
روز وُ شَب از جامِ عِشقت، مستِ مستم، مستِ مستم

نقشِ هستی را تو خوانی، رازِ مستی را تو دانی
هر زمان در جست وُ جویت، چون نسیم آیم بِه کویت

همره صد کاروان دِل، ره نمی جویم بِه سویت
لاله گرم از آه من شُد، چلچراغِ راه من شُد

من وُ دِل، همنوایِ مِی پرستان
تو وُ گُل، پرده دارِ رازِ بستان

دیده مرواریدِ باران، چیده در باغِ بهاران
سبزه با یادِ تو روید، قصه از عشقِ تو گوید

بشنو این افسانه ام را، نالۀ مستانه ام را
با تو دِل همخانه گشته، همدمِ پیمانه گشته

در جهانِ آشنایی، از جهان بیگانه گشته
رویِ تو خورشیدِ جانم، جلوه گر در آسمانم

ای فروزان کوکبِ من، پرتو افکن در شبِ من
تا ببینی زِ آتشِ غَم، شعله در تاب وُ تبِ من

گُل فشان شُد، کوچه باغِ خاطرِ من
شعله ور کُن، زِ آتشِ دِل ساغرِ من

ساغرِ گُل آفرین، گُل پرورِ من
ساغرِ گُل آفرین، گُل پرورِ من 🌷

بِه پایت سر نهادم، تا سر وُ سامانِ من باشی*
بِه راهت جان فدا کردم؛ مگر جانانِ من باشی

بِه سوزِ من نمی سازی، که با من هم نوا گردی
زِ دردم نیستی آگاه، تا درمانِ من باشی

بِه دریایِ محبَّت، پا نهادم بر سرِ هستی
بدین سودا که دریایِ من وُ طوفانِ من باشی

مرا شد طاقِ ابرویِ تو محرابِ دعا، زان رو
که همچون اشک، بالایِ صفِ مژگانِ من باشی

تو را آلوده دامن دیگران خواهند وُ من خواهم
چو شبنم پاک وُ چون گُلِ تازه در دامانِ من باشی

شد از شیرین وُ تلخِ زندگی، عِشقت مرا حاصل
نشد از شوربختی، گوهرِ غلتانِ من باشی

درین وادی که با من، سایۀ من سر گران دارد
چِه سازم تا دلیلِ روحِ سرگردانِ من باشی؟

بِه رویت چهرۀ جان بیند، از روشندِلی مشفق
گر ای خورشید وش، آئینۀ تابانِ من باشی! 🌷

جانانِ من چِرا رفتی، چون جان از تن كُجا رفتی؟
افتاده ام بِه بندِ غَم، يارا يارا چِرا رفتی؟

گُل كُن چو مهی، در جانِ من
تا جِلوه كُنی، بر بامِ من

تنها تنها سفر كردی، بی ما هر جا گُذر كردی
دامن دامن سِرشكم بين، در كامِ من شرر كردی

باز آی وُ دمی، خندان بِنشين
خورشيدِ منی، تابان بِنشين

من با جامِ چَشمت، پيمانه زدم، ای فتنه گرم*
من در دامِ عِشقت، ديوانه شُدم، شوريده سرم

چون لاله می سوزم، داغی پِنهان دارم، در گُلشنِ شَب
با دِل رازی دارم، سوزی سازی دارم، در دامنِ شَب

شمعی خاموشم من، آتش بر دوشم من، در تاب وُ تَبم*
اشكی در خون دارم، آهی شَبگون دارم، بِنگر بِه شَبم

بيا بِه بالينم، كه جانِ شيرينم، حكايتی دارد
زِ من مكُن دوری، كه رنجِ مهجوری، نهايتی دارد

بيا كه مرغِ جان، بِه بزمِ مشتاقان، پروانۀ توست
حديثِ دردِ من، تمامِ شعرِ من، افسانۀ توست 🌷

شَب سیمایِ عاشِقان، روشن چون ستارگان، مَه رقصان در دلِ صحرا
عِشق این دشتِ بیکران، نقشی داده بر جهان، موجی افکنده بِه دریا

ریزد چشمِ آسمان، مِی در جامِ ارغوان، ساقی از پرده درآید
تا از خود رها شوی، با او آشنا شوی، خورشیدت چِهره گُشاید

بِنگرید ای عاشِقان با سینه سوزی
لاله روشن شُد بِه باغِ گُل فروزی

مَشکن عهدِ مرا ای ساقی
پُر کن جامِ وفا ای ساقی

شاید زِ نو برگیرم، من ساغرِ مستی را
آیینه از دِل سازم، پیمانۀ هستی را

شوری بودم شیرین، با نغمه سرایی
سوزی زَنَدَم بر دِل، گُلبانگِ رهایی

در یِک شبِ مهتابی، بر دامنِ سروستان، باشد که نهم سر
از کوچۀ شیدایی، سویِ چمنِ شادی، خواهم بِزنم پر

ای دِل، غافل تا کی، بازا بِه گُلستان
بِنگر، چون گُل، رویش در ساغرِ مستان

از ره، چون شَب، آمد آن نوگُلِ خندان*
باشد، ای جان، یادش خورشیدِ شبستان 🌷

بالی از پرواز می‌ خواهد دِلم
آسمانی باز می‌ خواهد دِلم

چون قناری‌ هایِ آزاد از قفس
پهنۀ پرواز می‌ خواهد دِلم

در سکونِ بی‌ سرانجامی هنوز
جنبشِ آغاز می‌ خواهد دِلم

روزگاری شد زِ خود بیگانه‌ ام
آشنایِ راز می‌ خواهد دِلم

شَب نوازِ کوچۀ تنهایی‌ ام
یِک جهان آواز می‌ خواهد دِلم

در سرابِ تشنه کامی سوختم
ابرِ باران ساز می‌ خواهد دِلم 🌷

نِشاندی آتشم بر جان، کُجایی
فِشاندی اشکم از مُژگان، کُجایی

همه دَردم، همه دَردم، همه دَرد
کُجایی ای مرا درمان، کُجایی

من آن سرگشته در خود چون غُبارم
که سرگردان بِه دشت وُ کوهسارم

وگر یابم تُرا ای جانِ هستی
بِه یادت سر بِه صحرا می‌ گُذارم

عزیزون از غَم وُ دردِ جُدایی
بِه چشمونم نمونده روشنایی

گرفتارم بِه دامِ غربت وُ دَرد
نه یار وُ همدمی نه آشنایی

تو دریایی وُ من آوایِ رودم
خروشِ توست در سازِ وجودم

کُنون افتاده در گردابِ عِشقم
کُجا باشد غمِ بود وُ نبودم

سحر رویِ تُرا در خواب دیدم
بِه باغِ آینه در آب دیدم

نشسـتم در کنارِ جویباران
تُرا در زورقِ مهتاب دیدم

غمِ عشقِ تو بی ­پرواییِ من
شرر زد در دلِ شیداییِ من

بتاب ای آفتابِ مشرق افروز
شَبی در کوچۀ تنهاییِ من 🌷