🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

ای آنکه کسی سرو چو قدِّ تو ندیده
چون لعلِ لبت غنچه زِ گُلزار نچیده

چون نرگسِ مستت بِه همه گُلشنِ عالم
نه دیده چنین دیده وُ نه گوش شنیده

ای مظهرِ خوبان، همه خوب اند، تو خوبی
نوری است جمالت که زِ انوار چکیده

خضر ار لبِ لعلِ تو نمی کرد تمنّا
تا حشر بِه سرچشمۀ حیوان نرسیده

نشناخته گفتند گروهی که خدایی!
پس مردِ شناسایِ تو را چیست عقیده؟!

واقف نشد از سرِّ تو ای مخزنِ اسرار
جُز عارفِ چل ساله که در خرقه خزیده

ذاتِ تو معماست بِه بویش نبرد پی
آن کس که یِکی جرعه زِ جامت نچشیده

دانم بِه یقین گر بِه رُخت پرده نبودی
کس یوسفِ کنعان بِه کلافی نخریده

می کرد تجلّی اگر این یوسفِ ثانی
دلباختگان، دِل عوضِ دست، بُریده

در مردمکِ دیده وُ از دیده نهانی
پیدا وُ نهان! غیرِ خداوند، که دیده؟

جُز دیدنِ رویِ تو ندارد غرضی چرخ
زین گردشِ روز وُ شَب با قدّ خمیده

دانی زِ چه در پایِ گُلِ سرخ بود خار؟
از بس، که بِه گُلزار زِ شوقِ تو دویده

پرسیده ای از خار، چِرا نَوکِ تو سرخ است؟
از بس، که بِه پایِ گُلِ بیچاره خلیده

از هجرِ تو، در ساحتِ گُلزار، عزادار
بلبل بِه نواخوانی وُ گُل جامه دریده

دِل فاخته سان بهرِ تو با نغمۀ کوکو
هر لحظه از این شاخ بِه آن شاخِ پریده

از چیست که بلبل شده دلباختۀ گُل؟
زین رو که یِکی روز گُلی دستِ تو دیده

زان روز که من باخته ام نردِ محبَّت
دانسته ام آخِر بِه کجا کار کشیده

دهری است زند زُلفِ تو اندر دلِ ما نیش
افسون، نکند چارۀ این مار گزیده

پنهان زِ عدویی، زِ محبّان زِ چِه ای دور؟
جانها بِه لب از هجرِ تو ای ماه رسیده

عید است، جهانی همه در وصلِ گُل وُ مُل
جُز من که زِ هجرت دِلم از عیش کپیده

آیا شود آن دم که کُنی تازه روانم
زان بادِ صباحی که زِ کویِ تو وزیده؟

آیا شود آن روز که بینیم بِه یِک بار
آن یار؟! گذشتیم زِ مرّات عدیده!

زین رو شده آهویِ ختا شهرۀ آفاق
کاندر حرمِ قدسِ تو یِک لحظه چریده

شد چَشم سپید از پیِ دیدارِ تو، تا کی
از دامنِ وصلِ تو بود دستْ بُریده؟

تا چند بِه هجرانِ تو باشیم گرفتار
رحمی بکن ای آهویِ از دشت رمیده

گو تهنیتِ عید، بدان نورِ مجسّم
کامروز خدا بر همۀ خلق گُزیده

ممتاز بِه شَب روز، دعاگو وُ ثناجو
هست از نظرِ لطفِ تو این طُرفه قصیده

جُز شربتِ لطفِ تو نداریم تمنّا
حلوا بِه کسی ده که محبّت نچشیده 🌷

پ.ن:

ما از تو بِه غیر از تو نداریم تمنّا

حلوا بِه کسی ده که محبّت نچشیده‌ ست (سعدی شیرازی) 💚