🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

ای حُسنِ تو سرچشمۀ غوغایِ قیامت
جویایِ وصالت چمن‌ آرایِ قیامت

امروزم اگر دامنِ وصلت ندهد دست
دستِ من وُ دامانِ تو فردایِ قیامت

در روزِ جزا وام کند غنچۀ آشوب
از دامنِ گلچینِ تو صحرایِ قیامت

گر قامتِ جان‌ بخشِ تواش در نظر آید
هرگز نکند مُرده تمنّایِ قیامت

از بس که بوَد زُلفِ کجت بر سرِ شورش
ریزد به جهان فتنه زِ بالایِ قیامت

آیینه به دست آر ببین صورتِ خود را
گر هست تو را ذوقِ تماشایِ قیامت

در جلوه‌ گهت شورشِ صد حشر به گرد است
یک قطعه زِ کویِ تو بوَد جایِ قیامت

زین گونه که هر روز کنی وعده به فردا
ترسم که شود وعده به فردایِ قیامت

با نالۀ طغرا چِه اثر کان بتِ مغرور
هرگز نکند گوش به غوغایِ قیامت 🌷

پ.ن:

دستم نرسد گر چِه به دامانِ تو امروز
دستِ من وُ دامانِ تو فردایِ قیامت

آهی که شد از دردِ غمِ سنگدلان خاک
لوحِ سرِ خاکش بوَد از سنگِ ملامت (آهی جغتایی) 🖤

پ.ن۲:

گفتم: نِگرم رویِ تو؟ گفتا: به قیامت
گفتم: رَوَم از کویِ تو؟ گفتا: به سلامت

دامن زِ کفم می‌ کِشی وُ می‌ روی امروز
دستِ من وُ دامانِ تو فردایِ قیامت (هاتف اصفهانی) 🖤

ماییم وُ گفتنِ شعر، در وصفِ آن گُلِ رو
بر وزنِ مصرعِ زُلف، در بحرِ بيتِ ابرو

لعلِ نمک‌ فروشت، هر جا دکان گشاید
سنگ آورَد زِ شبنم، وز برگِ گُل ترازو

رنگین تذروِ چَشمت، با آنکه زاغْ رنگ است
بُرده گرو چو مینا، از طوطیِ سخن‌ گو

سیر از قدح چِه‌ سان گشت، در یِک دو هفته نرگس؟
دِل می‌ کشد بِه ساغر، سبز است تا لبِ جو

سروِ سهى‌ قدِ ما لاغر ميان فتاده
اجزایِ خرّمی را، شیرازه گشته یِک مو!

در شیوۀ رمیدن، وحشی نگاهِ او را
هم‌ چَشمی از ازل بود، با گلّه گلّه آهو

پیشِ دِلم که یکتاست، در علمِ ساده‌ لوحی
شرطِ ادب نشانَد، آیینه را دو زانو

طغرا از این ترانه، غافل چگونه باشد؟
کآید صدایِ تحسین، در خواندنش زِ هر سو

تا گشته چار اَبرو، آن سروِ نسترن‌ خو
چون لاله چار چَشمم از بهرِ دیدنِ او 🌷

پ.ن:

دِلم شَبی که بِه شکّر لبی خطاب ندارد
چو کودکیست که از بهرِ شیر خواب ندارد

بِه خاطری که دو مصرع زِ ابرویِ تو نباشد
صحیفه‌ ایست که یِک بیتِ انتخاب ندارد

چو دِل زِ خون نشود پُر، نمی‌ رسد بِه وصالی
بِه بزم جا نکند شیشه تا شراب ندارد (قصاب‌ کاشانی) 🖤

پ.ن۲:

اگر روزی بدست آرم سرِ زُلفِ نگارم را
شمارم مو بِه مو شرحِ غمِ شب‌ هایِ تارم را

برای جان سپردن، کویِ جانان آرزو دارم
که شاید با دو سیلِ او، برد خاکِ مزارم را

بِه گردِ عارضش چون سبز شد خطّ من، بِه دِل گفتم
سیه بین روزگارم را، خزان بنگر بهارم را (شاطر عباس صبوحی) 🖤

پ.ن۳:

بِه فکرِ عارضش چون تازه‌ مضمونی بِه چنگ آرم

بِه هر صورت که بندم، لفظ وُ معنی دِلنشین باشد (رفیع مشهدی) 🖤

دِل از غمِ تو، حالِ خرابی دارد
جان هم زِ فراقت، اضطرابی دارد

گفتی که مرا بِه خواب خواهی دیدن
این را بِه کسی بگو که خوابی دارد 🕯

بس که بر من شد روا دار جفایِ آسمان
کرد نومیدم زِ خود، حاجت ‌روایِ آسمان

می‌ رود بر باد خاکم از لگدکوبِ ستم
چون زمین افتاده‌ ام در زیرِ پایِ آسمان

هم سرازیر است وُ هم تاریک وُ هم پُر پیچ ‌و‌ُ تاب
کوچهٔ زُلف است پنداری بنایِ آسمان!

باید اکنون از تقاضایِ زمین مقصود خواست
برنیامد کامِ دِل از اقتضایِ آسمان

باز خواهد شد مشبّک از خدنگِ ناله‌ ام
گو بِه اختر بسته شو سوراخ‌ هایِ آسمان

حیرتی دارد دِلم كآخر چسان گنجيده است
وسعت‌ آبادِ ستم در تنگنایِ آسمان

این‌ قدَر سختی زِ دورانش نخواهد دید کس
تخته سنگی گر کند گردش بِه جایِ آسمان

کودکِ ایّام را بازیچه برهم می‌ خورَد
گر شود استاده یِک‌ دم گِردِنای آسمان

می‌ زند از غصّه فرزندانِ خود را بر زمین
بس که عاجز گشته از زن، کدخدایِ آسمان

سر نزد این شکوه از طغرایِ خاموشی‌ پرست
تا نشد بی‌ تاب در محنت‌ سرایِ آسمان 🕯

اگر چون سنبلت صد بار فال از شانه می گیرم
پریشانی بِه چندین رنگ، در هر فال می آید

نمی‌ دانم کجا بگریزم از دستِ سیه‌ بختی
که هر جا می‌ روم، چون سایه از دنبال می‌ آید! 🕯

شورشی از های ‌هایِ گِریه می‌ خواهد دِلم
یِک نمک ‌چش از صدایِ گِریه می‌ خواهد دِلم

زیستن بی‌ گِریه دشوار است بر اربابِ درد*
زندگی تا انتهایِ گِریه می ‌خواهد دِلم

سرکشی دارد زِ چشمِ اشک ‌بارم هر نفس
ناله را زنجیرِ پایِ گِریه می ‌خواهد دِلم

دِل بِه چندین دانه اشک از دیده‌ ام راضی نشد
خرمنی در آسیایِ گِریه می ‌خواهد دِلم

رهنمایِ خنده چون ساغر مرا دِلچسب نیست*
همچو مینا، رهنمایِ گِریه می‌ خواهد دِلم

گر نیاید آب از سرچشمه پی ‌در ‌پی، چِه حظ؟*
گِریه دایم از قفایِ گِریه می‌ خواهد دِلم 🌷

در مدرسۀ عِشق بِه نادانیِ من کو؟
آشفته دماغی بِه پریشانیِ من کو؟

در غمکدۀ دهر، غَم افتاده فراوان
لیکن چو غمِ بی سر وُ سامانیِ من کو؟

در مصر، عزیزانِ وطن را نکند یاد
بویی زِ وفا یا مَهِ کنعانی من کو؟

مهمانِ خودم کرد قضا، لیک بِه خواری
جُز دامنِ من، سفرۀ مهمانیِ من کو؟

گفتی که پریشان شده‌ ای نیست چو زُلفم
با زُلفِ تو، سامانِ پریشانیِ من کو؟ 🌷

پ.ن:

دِل دادن وُ سخن نشنیدن گناه من

دِل بردن وُ نگاه نکردن گناه کیست؟! (قدسی مشهدی) 🖤