🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

رفتم زِ خویش وُ یادِ نگاهیست حالی‌ ام
مستی نُماست آینهٔ جامِ خالی‌ ام

یک روی وُ یک دلم به بد وُ نیکِ روزگار
آیینه کرد جوهرِ بی انفعالی‌ ام

هر برگِ ‌گُل به عرضِ من آیینه است وُ من
چون بو هنوز در چمنِ بی مثالی‌ ام

عمریست در ادبکدهٔ بوریایِ فقر
آسوده‌ تر زِ نکهتِ گلهایِ قالی‌ ام

در پرده کوسِ سلطنتِ فقر می‌ زند
حیرت صداست چینیِ نازِ سفالی‌ ام

بختِ سیاه ‌کو که زِ ضعفم نشان دهد
بر شب نوشته‌ اند براتِ هلالی‌ ام

شد خاک از انتظارِ تو چشمِ تر وُ هنوز*
قد می‌ کِشد غبارِ نگه از حوالی‌ ام

هر جُزوم از شکسته دلی موج می‌ زند*
من شیشه ریزه‌ ام، حذر از پایمالی‌ ام

در هر سَری به نشئهٔ دیگر دویده است
چون موجِ باده ریشهٔ بی‌ اعتدالی‌ ام

موج از گُهر ندامتِ دوری نمی‌ کند
اندیشهٔ فراق ندارم، وصالی‌ ام

بیدل به ناتوانیِ خود ناز می‌ کنم
پرواز آشیانیِ افسرده بالی‌ ام 🌷

پ.ن:

البته سلیقۀ موسیقی هر کسی متفاوته ولی تو خلوت، با هدفون به این موسیقی گوش بدید و دم و بازدم های آگاهانه بکشید. مناسب برای سکوت و غرق در عشق و آرامشِ عمیقِ قلبی. 💙

چون مهرهٔ ششدر، شده رفتار زِ یادم
از چار جهت بسته فلک راهِ گشادم

آبِ گهرم ساخته با گردِ یتیمی
جنسِ هنرم، در همه بازار کسادم

ممنون نبوَد شمعِ من از دستِ حمایت
یارانِ وفا پیشه سپردند به بادم

سر رشتۀ تدبیرِ من از دست برون است
باشد چو نفس در کفِ دِل، بست وُ گشادم

اقبالِ بلندم، عَلَم افراشت چو خورشید*
روزی که به دنبالِ تو چون سایه فتادم

دارم به دِل از لالۀ رُخسارِ تو داغی*
دور از تو نشسته است به جا، نقشِ مُرادم

نامم به زبانِ فلکِ سفله گران است
چون حرفِ وفا از دهنِ دهر فتادم

خوشتر چه ازین غَم که دِلم را غمِ عِشق است؟*
شادی چه ازین بِه که به اندوهِ تو شادم؟

سازد چو دمِ صبح حزین زنده جهان را
از دِل چو برآید نفسِ پاک نژادم 🌷

پ.ن:

نه فراموشت نکردم، منتظرم دلت برایم تنگ شود. 🖤

دلربا، دلنشین، شیرین ادا، نازنین
به کجا رفتی بیا، تب وُ تابم را ببین

چه شَبی دارم تنها، تنهایی وُ تنهایی
گره از گیسو بگشا، تا زِ سحر در بگشایی

بهار اومد که گُل ها رنگ وُ وارنگه جونم
دیدنِ یارِ سرِ چشمه قشنگه جونم

بچینم گُلی بیارم در سرایت جونم
ببینم رویت ریزُم در پیشِ پایت جونم

گُلِ نارم، گلنارم، غمِ تو بر دِل دارم
نفسی بنشین یارا، من تشنۀ دیدارم

گُل به گیسویت بستی، ما را پریشان داری
به پریشانی شادم، گر تو روا می داری 🌷

پ.ن:

آمده‌ ام تا گلی تقدیمت کنم،

امّا تو لایقِ همه باغِ منی، باغِ من از آنِ تو باد (رابیندرانات تاگور) 🖤

پ.ن۲:

من به معجزه ای نیاز دارم که من را در دستانِ تو بسپارد آپامه...

موسیقی بهترین راهی است که با آن بگویم دوستت دارم ❤️

در پیشِ بی دردان چرا فریادِ بی حاصل کنم*
گر شِکوه ای دارم زِ دِل، با یارِ صاحب دِل کنم

در پَرده سوزم همچو گُل، در سینه جوشم همچو مُل
من شمعِ رسوا نیستم، تا گریه در محفل کنم

اوّل کنم اندیشه ای، تا برگزینم پیشه ای
آخر به یِک پیمانه مِی، اندیشه را باطل کنم

زآن رو ستانم جام را، آن مایۀ آرام را
تا خویشتن را لحظه‌ ای، از خویشتن غافل کنم

از گُل شنیده ام بویِ او، مستانه رفتم سویِ او*
تا چون غبارِ کویِ او، در کویِ جان منزل کنم

روشنگری افلاکیم، چون آفتاب از پاکیم
خاکی نیَم تا خویش را، سرگرمِ آب وُ گِل کنم

غرقِ تمنّایِ توام، موجی زِ دریایِ توام*
من نخلِ سرکش نیستم، تا خانه در ساحل کنم

دانم که آن سروِ سهی، از دِل ندارد آگهی*
چند از غمِ دِل چون رهی، فریادِ بی حاصل کنم 🌷

تنها ماندم، تنها ماندم
تنها با دِل بر جا ماندم

چون آهی بر لب ها ماندم
رازِ خود بِه کس نگفتم

مهرت را بِه دِل نهفتم
با یادت شَبی که خفتم

چون غنچه سحر شکفتم

دلِ من، زِ غَمت، فغان برآرد
دلِ تو، زِ دِلم خبر ندارد

پس از این، مخورم فریبِ چَشمت
شررِ نگهت اگر گذارد

وصلت را زِ خدا خواهم*
از تو لطف وُ صفا خواهم

کز مهرت بنوازی جانم
عمرِ من بِه غَمت شد طی

تو بی من، من وُ غَم تا کی
دردی هست، نَبُوَد درمانش 🌷

پ.ن:

شهادت می‌ دهم تنها زنی هستی که وقتِ راه رفتن درختان دنبالت می‌ کنند. (نزار قبانی) 💚

پ.ن۲:

برایم بنویس؛ زیرا همۀ گُل‌ هایِ سُرخی که بِه من هدیه کردی در گلدانِ بلورینِ خود پژمرده‌ اند، و تنها گَل‌ هایِ سُرخِ اشعارت که برایم سرودی هنوز سرزنده‌ اند؛ از همۀ گُل‌ هایِ جهان و همۀ زمان‌ ها، تنها بویِ عطر در اشعار باقی می‌ ماند. (غاده السمان) ❤️

دوباره می سازمت وطن، اگر چِه با خشتِ جانِ خویش
ستون بِه سقفِ تو می زنم، اگر چِه با استخوانِ خویش

دوباره می بویم از تو گُل، بِه میلِ نسلِ جوانِ تو
دوباره می شویم از تو خون! بِه سیلِ اشکِ روانِ خویش

دوباره یِک روزِ روشنا، سیاهی از خانه می رود
بِه شعرِ خود رنگ می زنم، زِ آبیِ آسمانِ خویش

حدیثِ حُبّ الوطن زِ شوق، بدان روش ساز می کنم
که جان شود هر کلامِ دِل، چو بَرگشایم دهانِ خویش

دوباره می بخشی ام توان، اگر چِه شعرم بِه خون نشست
دوباره می سازمت بِه جان، اگر چِه بیش از توانِ خویش 🌷

ای یار بیقرارم، تا كی زِ در درآیی
چَشمی بِه كوچه دارم، چَشمی بِه در كجایی

جان بیقرار وُ خسته، تن خسته وُ شكسته
دِل منتظر نشسته، تا باز كی برآیی

تا باز بَر نشینی، كی بر رواقِ چَشمم
تا باز كی بیایی، آغوش برگشایی

تا جان بِه عِشق دادم، دِل بر تو برگشادم
كی میرسی بِه دادم، ای داد از جُدایی

تا عاشِقی ست كارم، دست از تو بر ندارم
ای یار بیقرارم، كی جلوه می نمایی

تا نیستی غَمینم، در دست، در كمینم
ای یار من همینم، با من نگو چرایی

باز آ وُ جانِ من باش، تاب وُ توانِ من باش
امشَب از آنِ من باش، تا صبحِ روشنایی 🌷

روزها فکرِ من این است و همه شَب سخنم
که چِرا غافل از احوالِ دلِ خویشتنم

از کجا آمده ام، آمدنم بهرِ چِه بود
بِه کجا می روم، آخر ننمایی وطنم

مانده ام سخت عجب، کز چِه سبب ساخت مرا
یا چِه بوده است مرادِ وی از این ساختنم

جان که از عالم عِلوی است، یقین می دانم
رختِ خود باز بر آنم که همانجا فکنم

مرغِ باغِ ملکوتم، نِیم از عالمِ خاک
دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم

ای خوش آن روز که پرواز کنم تا برِ دوست*
بِه هوایِ سرِ کویش پَر وُ بالی بزنم

کیست در گوش که او می‌ شنود آوازم
یا کدام است سخن می نهد اندر دهنم

کیست در دیده که از دیده برون می نگرد
یا چِه جان است نگویی که منش پیرهنم

تا بِه تحقیق مرا منزل وُ ره ننمایی
یِک دم آرام نگیرم نفسی دم نزنم

مِیِ وصلم بچشان تا درِ زندانِ ابد
بِه یکی عربده مستانه بِه هم در شکنم

من بِه خود نامدم اینجا که بِه خود باز روم
آنکه آورد مرا باز بَرَد تا وطنم

تو مپندار که من شعر بِه خود می گویم
تا که هشیارم وُ بیدار یکی دم نزنم 🌷

پ.ن:

دیوان همام تبریزی، تصحیح رشید عیوضی، تبریز: دانشگاه تبریز، ۱۳۵۱، ص ۱۲۵؛ غزلیات شمس تبریز (گزیدهٔ دیوان مولانا جلال‌الدین محمد بلخی)، مقدمه، گزینش و تفسیر محمّد رضا شفیعی کدکنی، تهران: سخن، ۱۳۸۸، ج ۲ (در بخش منسوبات)، ص ۱٣۶۸

از اینجا تا بِه بیرجند خیلی راهه، زلفایِ یارم بی نظیره
همه کوه وُ کمر، سنگ وُ سخاله، زلفایِ یارم بی نظیره

رفیقون جمع شوید سنگ رو بچینید، زلفایِ یارم بی نظیره
که یارم رفته وُ چَشمم بِه راهه، زلفایِ یارم بی نظیره*

زلفایِ یارم بی نظیره، دِل در کمندش اسیره
بگردم دورِ چَشماش، برقابرقِ شمشیره

عمرم میاد جونم میاد، دوا وُ درمونم میاد
گلعذارِ خندونم میاد، یواش یواش، یواش میاد، صدای پاش

ارسینکای یارم جیره، پایِ دِلم بِه زنجیره
ارسینکای یارم جیره، پایِ دِلم بِه زنجیره

دِلم تنگه دِلم تنگه خدایا، زلفایِ یارم بی نظیره*
بِه شهرو میروم جنگه خدایا، زلفایِ یارم بی نظیره

بِه شهرو تاکِ انگوره خدایا، زلفایِ یارم بی نظیره
جدایی زخمِ ناسوره خدایا، زلفایِ یارم بی نظیره*

زلفایِ یارم بی نظیره، دِل در کمندش اسیره
بگردم دورِ چَشماش، برقابرقِ شمشیره 🌷

ای تنها ای بی تو تنها من*
ای با من ای همچو جان با تن

ای نسیم ای بویِ پیراهن
ای زِ تو چشمِ دِلم روشن

ای دِل ای مرغِ سحر
شورِ آوازِ تو کو؟

ای شکسته بال وُ پر
شوقِ پروازِ تو کو؟

در دلِ این شب‌ هایِ تار
سوزِ تو سازِ تو کو؟

موجِ سرکشم که دِل داده‌ ام بِه دستِ باد
دِل بِه دریا می‌ زنم تا شوم از خود آزاد

گر چِه سرد وُ خامشم
شعله شعله آتشم، گر زبانه بر کِشم

هر چِه بادا باد
فریاد! فریاد! فریاد! 🕯

ای ساکنِ جانِ من آخر بِه کجا رفتی
در خانه نهان گشتی یا سویِ هوا رفتی

چون عهدِ دِلم دیدی از عهد بِگردیدی
چون مرغ بپریدی ای دوست کجا رفتی

در روح نظر کردی چون روح سفر کردی
از خلق حذر کردی وز خلق جدا رفتی

رفتی تو بدین زودی تو بادِ صبا بودی
مانندۀ بویِ گُل با بادِ صبا رفتی

نی بادِ صبا بودی نی مرغِ هوا بودی*
از نورِ خدا بودی در نورِ خدا رفتی

ای خواجۀ این خانه چون شمع در این خانه
وز ننگِ چنین خانه بر سقفِ سما رفتی 🌷

🌸 به یاد شهید ادواردو (مهدی) آنیلی 🌸

بمیرید بمیرید در این عِشق بمیرید*
در این عِشق چو مُردید، همه روح پذیرید

بمیرید بمیرید و زین مرگ مترسید*
کز این خاک برآیید، سماوات بگیرید

بمیرید بمیرید و زین نفس ببرید*
که این نفس چو بندست وُ شما همچو اسیرید

یِکی تیشه بگیرید پیِ حفرۀ زندان*
چو زندان بشکستید، همه شاه وُ امیرید

بمیرید بمیرید بِه پیشِ شه زیبا
بر شاه چو مُردید، همه شاه وُ شهیرید

بمیرید بمیرید و زین ابر برآیید
چو زین ابر برآیید، همه بدر منیرید

خموشید خموشید، خموشی دمِ مرگست
هم از زندگیست اینک زِ خاموش نفیرید 🌷

در دیدۀ جان؛ خواب آر است، مرا
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

زیرا که بِه دیدنت؛ شتاب است، مرا
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

گویند که بخواب؛ تا که بِه خوابش، بینی!*
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای بی خبران چِه وقتِ خواب است، مرا؟!
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای لاله تو هم، رنگِ رُخِ یارِ منی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای غنچه تو چون، دهانِ دلدارِ منی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای ماه هم، اگر مثلِ شکر، خنده کنی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

گویند: که نگارِ شهرِ گُلزارِ منی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

بلبل؛ بِه سَرِ چشمه، چِه کار آمده ای؟
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

یا تشنه شدی؛ یا بِه شکار آمده ای
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

نی، تشنه شدی، نی، بِه شکار آمده ای
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

دیوانه شدی، دیدنِ یار، آمده ای
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده 🌷

مشتِ غبارِ خویش، نثارِ صبا کنم؛ گر می‌ دهد سراغی، از آن گُلبدن مرا 🌷

دلِ من، شیفتۀ شوخِ بهشتی‌ رویی‌ ست
گردنم، بسته بِه زنجیرِ سرِ گیسویی‌ ست

نظرم نیست، بِه مشکِ خُتَن وُ نافۀ چین
تا که در دست، مرا طُرّۀ عنبر بویی‌ ست

دارم از چشمِ سیاهش، طمعِ روزِ سفید
آه وُ صد آه، که آن فتنه‌ گر وُ جادویی‌ ست

دلِ صد شیر کند، صید بِه یِک تیرِ نگاه
با چنین حال که چَشمش بِه نظر آهویی‌ ست

عارضش را، بِه مَثل ماه نمی‌ آرَم گفت
نتوان گفت، بِه هر گِرد که آن گردویی‌ ست

روزه‌ داران همه جویند، هلالِ شبِ عید
آنچِه عُشّاق بجویند، هلال‌ِ ابرویی‌ ست

ترکِ منشی کنی، ای سروِ روانم تا چند؟*
پای بر دیدۀ او نِه، که در آنجا جویی‌ ست 🌷

بیا ای تک سوارِ جادۀ نور*
جدا کُن بندها، از دست وُ پامان

بتاب ای چشمۀ خورشیدِ خونرنگ
رها کُن زین شبِ تیره، رهامان

بیا ای جوهرِ آزاد مردی
بِه خون، صحرایِ آزادی بپوشان

بِه شَب گیرانِ در زنجیر، امیدی
بِه هر دریایِ دِل مُرده، چو طوفان

بتاز ای تندرِ ابرِ شجاعت
ببار ای تیر تا شامِ اسیری

ببار ای چشمۀ پاکِ رهایی
ببار آن سان، که صحرا را بگیری

شبِ تیره، سرودِ روشنی باش
بِه خوابِ ما، طلوعی دیدنی باش

بتاز ای خشمِ برحق، اوجِ فریاد
بزن بر هم، بساطِ ظلم وُ بیداد 🌷

پ.ن:

چون زیباست. ♥️

امشَب، در سَر شوری دارم*
امشَب، در دِل نوری دارم

باز امشَب، در اوجِ آسمانم*
باشد رازی با ستارگانم

امشَب، یِک سَر شوق وُ شورم
از این عالم، گویی دورم

از شادی پَر گیرم، که رسم بِه فلک
سرودِ هستی خوانم، در برِ حور وُ ملک

در آسمانها، غوغا فکنم
سبو بریزم، ساغر شکنم

امشَب، یِک سَر شوق وُ شورم
از این عالم، گویی دورم

با ماه وُ پروین، سخنی گویم
از رویِ مه خود، اثری جویم

جان یابم، زین شَبها
می کاهم، از غَمها

ماه وُ زهره را، بِه طرب آرم
از خود بی خبرم، زِ شعف دارم

نغمه ای بر لبها
نغمه ای بر لبها 🌷

یِک نفس ای پیکِ سحری، بر سرِ کویش کُن گذری
گو که زِ هجرش، بِه فغانم، بِه فغانم

ای که بِه عِشقت، زنده منم*
گفتی از عِشقت دم نزنم، من نتوانم، نتوانم، نتوانم

من غرقِ گناهم، تو عذرِ گناهی
روز وُ شَبم را تو چو مهری وُ چو ماهی

چِه شود گر مرا، رهانی زِ سیاهی؟
چون باده بِه جوشم، در جوش وُ خروشم

من سرِ زُلفت، بِه دو عالم نفروشم
همه شَب بر ماه وُ پروین نگرم

مگر آید رُخسارت در نظرم
چِه بگویم؟ چِه بگویم؟

بِه که گویم این راز؟
غَمم این بس، که مرا کس، نبود دمساز 🌷

دوش در حلقۀ ما، قصۀ گیسویِ تو بود
تا دلِ شَب سخن از سلسلۀ مویِ تو بود

دِل که از ناوکِ مژگانِ تو در خون می‌ گشت
باز مشتاقِ، کمانخانۀ ابرویِ تو بود

عالم از شور وُ شرِ عِشق خبر هیچ نداشت*
فتنه انگیزِ جهان، غَمزۀ جادویِ تو بود

منِ سرگشته هم از اهلِ سلامت بودم
دامِ راهم، شکنِ طرۀ هندویِ تو بود

بِه وفایِ تو که بر تربتِ حافظ بُگذر
کَز جهان می‌ شد وُ در آرزویِ رویِ تو بود 🌷

زِ امیدی سرشارم دِلدارم، ای یارم؛ بانو بانو جانم
که تو را با خود دارم دِلدارم، ای جانم؛ بانو بانو جانم

چِه دَهی آزارم غَم خوارم، ای جانم؛ بانو بانو جانم
همه شَب با یادت بیدارم، ای جانم؛ بانو بانو جانم

کی می بینم بازت، بِشنوم آوازت، همدِل وُ همرازم؛ بانو بانو جانم
کی می بینم بازت، بِشنوی آوازم، همدِل وُ همرازم؛ بانو بانو جانم

همه با یادت شادم، شیرینی فرهادم؛ بانو بانو جانم
نَکُنی هرگز یادم، می بینی ناشادم؛ بانو بانو جانم 🌷

غَمش در نهانخانهٔ دِل نشیند*
بنازی که لیلی بِه محمل نشیند

بِه دنبالِ محمل چنان زار گِریم
که از گریه‌ ام ناقه در گِل نشیند

خلد گر بِه پا خاری آسان بر آرم
چِه سازم بِه خاری که در دِل نشیند

پیِ ناقه‌ اش رفتم آهسته ترسم
غباری بِه دامانِ محمل نشیند

مرنجان دِلم را که این مرغِ وحشی
زِ بامی که برخاست، مشکل نشیند

عجب نیست خندد اگر گُل بِه سروی
که در این چمن پای در گِل نشیند

بنازم بِه بزمِ محبَّت که آنجا
گدایی بِه شاهی مقابل نشیند

طبیب از طلب در دو گیتی میاسا
کسی چون میانِ دو منزل نشیند؟ 🌷

گُل بِه صحرا آمده، یارا کجایی؟
پس چِرا سویِ ده، بالا نیایی؟

آتشِ عِشقت، بِه جانم
شعله خیزد، از دِلم از استخوانم

نازنین دیوانه ام، دیوانۀ تو
مستم از چشمِ تو، از پیمانۀ تو

من زِ عِشقت بیقرارم
آرزویی جُز تو اندر سَر ندارم

یِک نفس با من نشین، ای یارِ دیرین
قصه ای در سینه دارم، تلخ وُ شیرین

از غَمت، آب وُ گِلِ من
مهربونی با همه، جُز با دلِ من

می شود آیا که روزی باز گردی؟
باز گردی با دِلم، دمساز وُ گردی؟

بی وفا، دادی بِه بادم
کی رود ای نازنین، جورت زِ یادم؟ 🌷

بیا بیا دِلدارِ، من دِلدارِ من
درآ درآ در کارِ من، در کارِ من

تویی تویی گُلزارِ من، گُلزارِ من
بِگو بِگو اسرارِ من، اسرارِ من

تویی تویی هم کیشِ من، هم کیشِ من
تویی تویی هم خویشِ من، هم خویشِ من

هر جا روم با من روی، با من روی
هر منزلی مَحرم شوی، مَحرم شوی

روز وُ شَبم مونس تویی، مونس تویی
دامِ مرا خوش آهویی، خوش آهویی

ای شمعِ من بس روشنی، بس روشنی
در خانه‌ ام چون روزنی، چون روزنی

صبرِ مرا بَرهم زدی، بَرهم زدی
عقلِ مرا رهزن شُدی، رهزن شُدی

دِل را کُجا پنهان کُنم
در دِلبری تو بی‌ حدی، تو بی‌ حدی

چون سویِ من میلی کُنی، میلی کُنی
روشن شود چشمانِ من، چشمانِ من

هر جا تویی جنَّت بُوَد، جنَّت بُوَد
هر جا روی رحمت بُوَد، رحمت بُوَد 🌷

دوش در حلقۀ ما، قصۀ گیسویِ تو بود
تا دلِ شَب سخن از سلسلۀ مویِ تو بود

دِل که از ناوکِ مژگانِ تو در خون می‌ گشت
باز مشتاقِ، کمانخانۀ ابرویِ تو بود

عالم از شور وُ شرِ عِشق خبر هیچ نداشت*
فتنه انگیزِ جهان، غَمزۀ جادویِ تو بود

منِ سرگشته هم از اهلِ سلامت بودم
دامِ راهم، شکنِ طرۀ هندویِ تو بود

بِه وفایِ تو که بر تربتِ حافظ بُگذر
کَز جهان می‌ شد وُ در آرزویِ رویِ تو بود 🌷

چِه كنم ای ماهِ تابان، زِ غَمت در شامِ هجران
چِه كنم زِ غَمت چون سازم، شده بسته رهِ پروازم

چِه شود بِه بَرم بازآيی، پَر وُ بالِ دِلم بُگشايی
شَب همه شَب در تاب وُ تبم، آمده بی تو جان بِه لبم

مهرت بِه جانم زد شَرر، شُد شُعله ور درونم
چون حلقه حلقه زُلفِ تو، سلسلۀ جنونم

زِ ازل بر عِشقت زادم، زِ فِراقت در فريادم
تو بيا ای يارِ ديرين، بِه بَرم چون جانِ شيرين

مَده چون زُلفت بر بادم، بِه هوایِ تو چون فرهادم
شَب همه شَب شد نغمه گری، كارِ من وُ مرغِ سحری

نه صبوری در دِل ما را، نه پيامی از تو يارا
شده دِل پابَستِ مويت، نرود بِه رهی جُز كويت

چِه شود از رویِ ياری، زِ دلِ تنگم ياد آری
در شبِ هجران ماهِ منی، ليلیِ مجنون خواهِ منی 🌷

ای مردمان بِگویید، آرامِ جانِ من کو
راحت‌ فزایِ هرکس، محنت‌ رسانِ من کو

من مهربان ندارم، نا مهربانِ من کو

نامش همی نیارم، بُردن بِه پیشِ هرکس*
گه گه بِه ناز گویم، سروِ روانِ من کو

من مهربان ندارم، نا مهربانِ من کو

در بوستانِ شادی، هرکس بِه چیدنِ گُل
آن گُل که نشكنندش، در بوستانِ من کو

من مهربان ندارم، نا مهربانِ من کو

جانانِ من سفر کرد، با او بِه رفت جانم*
باز آمدن از ایشان، پِیداست آنِ من کو

من مهربان ندارم، نا مهربانِ من کو 🌷

مرا که با تو شادم پریشان مکُن
بیا و سیلِ اشکم بِه دامان مکُن

بیا بِه زخمِ عاشِقان مرهم*
دلِ مرا یِک دم زِ غَم رها کُن

من ای خدا بِه پایِ این پِیمان
اگر ندادم جان مرا فنا کُن

رمیده جان وُ دِل شکسته
منم بِه پایِ تو نشسته

منم بِه ماتمِ جُدایی
نشسته نا امید وُ خسته

شکسته ای دلِ مرا، بِه من بِگو چرا؟
چِرا بِه سنگِ غَمها؟

زِ دامِ حسرت کُجا گُریزم
که همچو مرغی شکسته بالم

نمی توانم سخن نگویم
اگر بپرسد کسی زِ حالم

فلک بِه سنگِ کینه ها
شکسته قامتِ مرا

مگر چِه کرده ام خدایا؟
شکسته سَر، شکسته پا

زِ یارِ آشنا، جُدا
کنون کُجا روم خدایا؟ 🌷

نوایی نوایی نوایی نوایی
الهی نماند، نشان از جُدایی

غَمت در نهانخانهٔ دِل نشیند*
بنازی که لیلی بِه محمل نشیند

خلد گر بِه پا خاری آسان بر آرم
چِه سازم بِه خاری که در دِل نشیند

بِه دنبالِ محمل سبک تر قدم زن
مبادا غباری بِه محمل نشیند

بنازم بِه بزمِ محبَّت که آنجا
گدایی بِه شاهی مقابل نشیند 🌷