🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

رندی از کویِ خرابات صدایی زد وُ رفت
رو بِه صحرایِ جنون، قبله نمایی زد وُ رفت

هله ای خلوتیان، پا بِه رکاب اندازید
چاوشِ عِشق، سحرگاه صلایی زد وُ رفت

چند از قافله پُرسی ره معشوق کجاست؟
باید ای سوخته دِل، دِل بِه هوایی زد وُ رفت

سِرّ خلقت بِه سرانگشتِ خرد فاش نشد
عقلِ سرگشته فقط چون وُ چرایی زد وُ رفت

واعظ امشَب سخن از هولِ قیامت می‌ گفت
مستی از پنجره، لا حولُ وُ لایی زد وُ رفت

بود بر منبرِ ایّام بسی پلّه نشین
هر یکی یک دو سه روزی من وُ مایی زد وُ رفت

ای خوش آن دست که با وعده حبل اللهی
چنگ در تفرقه زُلفِ دوتایی زد وُ رفت

دیگر ای شمع، زِ خون خواهیِ پروانه بترس
دلِ قربانیت این بار خدایی زد وُ رفت

باز کن پنجرۀ بستۀ روحم ای عِشق
که از آن جای توان بال بِه جایی زد وُ رفت

سایه‌ ات بر سرِ ارفع اگر اُفتد، چِه شود؟
همه گویند شهی سَر بِه گدایی زد وُ رفت 🕯

دیدی که غَم بِه خرمنِ عمرم زبانه زد؟*
یِک عمر رویِ شانۀ من آشیانه زد؟

دیدی چگونه پنجۀ بی‌ رحمِ روزگار*
بر کتف‌ هایِ زخمیِ من تازیانه زد؟

دیدی بِه‌ جایِ غنچۀ گُل، بغضِ تو بِه‌ تو*
بر بوته‌ هایِ خشکِ امیدم جوانه زد؟

دیدی که پایِ دردِ دِلم آنکه می‌ گِریست
از پشتِ کوچه، سنگ بِه ایوانِ خانه زد؟

دیدی که تندبادِ حوادث زِ هر طرف*
چون موج، آرزویِ مرا بر کرانه زد؟

دیدی چو دید خادمِ مِی‌ خانه‌ ام زِ دور
قفلی بِه چفت، پشتِ درِ آستانه زد؟

دیدی کمان‌ کشیده زِ دشمن گذشت یار*
وز بینِ دوستان، دلِ ما را نشانه زد؟

دیدی چو دید بینِ شَب وُ ماست الفتی
شَب را خلاصه کرد وُ بِه آویز شانه زد؟

دیدی چو دید بخت بِه ارفع نموده پُشت
او هم بِه سنگِ تهمتم، از این میانه زد؟ 🌷

پ.ن:

دیدی ای دِل که غمِ عِشق دگربار چِه کرد
چون بشد دلبر وُ با یارِ وفادار چِه کرد

اشکِ من رنگِ شفق یافت زِ بی‌ مهریِ یار
طالعِ بی‌ شفقت بین که در این کار چِه کرد

فکرِ عِشق، آتشِ غَم، در دلِ حافظ زد وُ سوخت
یارِ دیرینه ببینید که با یار چِه کرد (جناب حافظ) 🕯

پ.ن۲:

دیدی چو دید بینِ شَب وُ ماست الفتی
شَب را خلاصه کرد وُ بِه آویز شانه زد؟

خودمانیش اینه: طرف که موهاش مثلِ شَب بلند و سیاه بود، تا الفتِ بین ارفع و شَب رو دید، با لج‌ بازی بِه موازاتِ شانه موهاش رو کوتاه و یا جمع کرد.

گر نگیری زِ من امشَب خبری، وای بِه من
نکنی بر منِ بیدل نظری، وای بِه من

دِل پیِ گُمشده می گردد وُ من در پیِ دِل
این همه گردش وُ این بی ثمری، وای بِه من

خانۀ سینه زِ خونابِ جگر، رنگین است
نزنی بِه چنین خانه سری، وای بِه من

غیرِ شَب نامۀ اندوه براتم نبود
بعِد یِک عمر غَم وُ در بدری، وای بِه من

همچو نی ناله بلند است زِ بندابندم
ناله ام در تو ندارد اثری، وای بِه من

دانی ای دوست بِه خاکسترِ غَم گشت فرو
خرمنِ هستیِ من از شرری، وای بِه من

نقش از صبحِ ازل بود بِه پیشانیِ ما
درد وُ اندوه وُ غَم وُ خون جگری، وای بِه من

نفسی بیش نمانده ست زِ ارفع، هیهات
گر نگیری زِ من امشَب خبری، وای بِه من 🕯

پ.ن:

پس از کُشتن چِه حاصل گِریه کردن بر سرِ خاکم
که بی‌ حاصل بوَد ابری که بی‌ هنگام می‌ بارد

ندارد در تو فریادِ گرفتاران اثر، ورنه
زِ عاجز نالیِ من خون زِ چشمِ دام می بارد (صائب تبریزی) 🖤

صد دردِ دِل بِه سینه وُ دِل جایِ دیگری است*
باز این خرابه خانه رسوایِ دیگری است

باز این غریبه کیست که دِل می‌ برد زِ خلق؟
مجنون‌ کُشی بِه شیوۀ لیلایِ دیگری است

با یِک نگاه حرفِ دِلم را جواب گفت*
شرحِ حدیثِ دِل بِه الفبایِ دیگری است

دیروز وعده داد بِه امروز وُ روشن است
امروز هم اشاره بِه فردایِ دیگری است

زاهد زِ چشمِ مستِ تو منعم همی‌ کند
تنها جوابِ بی‌ بصری وایِ دیگری است

ما سال‌ هاست خیمه بِه دشتِ جنون زدیم*
بیچاره عقل بر سرِ سودایِ دیگری است

ما را بس است، دست نگهدار ساقیا
مستیِ ما زِ نشئۀ مینایِ دیگری است

پیرِ محله هی‌ هیِ ارفع شنید وُ گفت:
اورادِ خاصِ عِشق بِه آوایِ دیگری است 🌷

بیا که عکسِ رُخِ یار در پیالۀ ماست*
و این پیاله زِ روزِ ازل حوالۀ ماست

فتیله سوز اگر شد چراغِ عمر چِه غَم
چراغِ صاعقه برقی زِ هرمِ هالۀ ماست

بِه رسمِ هدیه میانِ گِلم نهاد دِلی
عروسِ عِشق از آن روز قبالۀ ماست

قسم بِه سورۀ سکر و بِه آیه آیه می
که چشم هایِ تو تفسیرِ استحالۀ ماست

هزار قصّه نوشتیم بر صحیفۀ دِل*
هنوز عشقِ تو عنوان سر مقالۀ ماست

سری که از شش سو سرک بِه غیب کشد
همایِ ول شده از عقل در عقالۀ ماست

سکوت وُ بهتِ من از بغض هایِ تو در توست
وگرنه شورِ نیستان زِ سوزِ نالۀ ماست

گلویِ تشنه کاریز بر جنازۀ آب
قنوت خوانِ قناتِ هزار سالۀ ماست

حماسه خوانِ شبِ تهمتیم گر ارفع
هنوز خونِ سیاوش بِه دوشِ لالۀ ماست 🌷