🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تویِ يک شهرِ قديمی که پُر از روحِ بهاره
يِه خونه است که خيلی وقته کسی توش پا نمی ذاره

در وُ ديواراش شکسته، لبِ ايوون خزه بسته
رویِ پيشونیِ آينه، گردِ تنهايی نشسته

اطلسی ها شده پرپر، تویِ باغچه هایِ خالی
مونده بی گُل پایِ ديوار، گلدونِ خشکِ سفالی

يه روزی واسه هميشه درِ اون خونه رو بستم
اومدم اينجا تو غربت، کنجِ تنهايی نشستم

دلِ من امّا همون جاست، تویِ اون شهرِ قديمی
کوچه هایِ تنگ وُ خاکی، آدماش خوب وُ صميمی 🌷

یِه روز مرغِ جوونی، زِ بومت پَر می گیره
قناریِ قشنگِ دِلت، کُنجِ قفس می میره؛ دیگه بسه

میاد اون روز که چشمات، چیزی جُز غَم نبینه
بِه گیسویِ سیاه تو هم، گَردِ پیری بشینه؛ دیگه بسه

مگه تا کِی می تونی، تو شادابی بمونی
گُلِ سرخِ قشنگ بگیری، رویِ موهات بشونی

ببین با من چِه کردی، که هر شَب از فراقت*
چو بارونِ بهارم

از اون روزی که رفتی، نشستی با رقیبم
سر وُ سامون ندارم

نمی دونی چِه سخته غَم وُ رنجِ جُدایی*
بگو ای بُرده از یادم، کنارم کی میایی 🌷

پ.ن:

هنگامی که مطمئن می‌ شوند؛ عمیق دوستشان داریم؛ می‌ روند. 🖤

من چشام دوباره ابری، ای نشونۀ شکفتن
تو زبونِ بی تکلّم، تو بهونۀ نگفتن

تو اگه حریر وُ مخمل، تو اگه ظریف وُ مَلمَل
من وُ قصّۀ قدیمی، من وُ اشتیاقِ اول

تو اگه تبلور عِشق، تو اگه بلورِ بارون
من وُ هر چی انتظاره، هم قبیله ایم وُ هم خون

یِه کتاب می نویسم که تو اون همش تو باشی
یِه کتابِ عاشِقونه، واژه واژه اش تو باشی

تو نمازِ آرزو رو بِه سپیده اقتدا کن
ای تلاقیِ من وُ عِشق، با من عاشِقونه تا کن

اگه من دِلم شکسته، تو شکسته بندِ اون باش
مثِ بوسه هایِ بارون، واسه خاک همزبون باش

توی کوچه هایِ پُر کوچ، دِل بِه رسمِ ایل بستم
بِه چشایِ ایلیاتیش، رفتم وُ دخیل بستم

از شبایِ من نه ماهی، نه ستاره ای در اومد
قبلۀ قبیلۀ من، صبرِ انتظار سَر اومد 🌷

پ.ن:

چو بر من زد آن ترکِ خون خوار تیغ
شد از خونِ گرمم، شرر بار تیغ

شدم آن چنان کُشته او بِه میل
که از میلِ من شد خبردار تیغ (محتشم کاشانی) 🖤

پ.ن۲:

نتوان بِه تیغ، دِل را از مهرِ او بُریدن
لا یقطع المحبّون من جرحهٔ الملامت

در کوی او کشیدیم، چون کوه پا بِه دامن*
گر تیغ بارد اینجا، ما وُ سرِ اطاعت (حزین لاهیجی) 🖤

پ.ن۳:

تو قشنگ‌ ترین چیزی هستی که هر شَب در قلبم می‌ تپد. (محمود درویش) 🖤

مثلِ یک رنگین کمونِ هفت رنگ
سرگذشتِ زندگیمون، رنگ رنگ

ای صمیمی، ای قدیمی، هم قطار
در دلِ شَب، شبنمِ عِشقی، بکار

شهرِ شَب، با مردمِ چشمک زنش
غصّه هامو ریخته رویِ دامنش

ازدحامِ کوچه هایِ بی کسی
پُر شده از یک بغل دلواپسی

این منم دلواپسِ بود وُ نبود
از غمِ ای کاش ها، چَشمم کبود

تا بِه کی از آرزوهامون جُدا؟*
با تو هستم، با تو هستم، ای خدا

غنچۀ عِشقم همیشه باز باز
جا نمازم تشنۀ راز وُ نیاز

هم زبونی ها اگه شیرین تره
همدلی از هم زبونی بهتره 🌷

پ.ن:

آزادم، آن‌ چنان که نور می‌ خواهدم. (محمود درویش) 🖤

راهی نمونده نازنین، باید بِه دریا بزنیم
تا دِلامون بهاریه، سری بِه ابرا بزنیم

تو کوچه باغِ خاطره، بویِ گُلایِ اطلسی
تو رو بیادم میارن، تو لحظه هایِ بی کسی

نشونیه دیارمون، شهرِ قشنگه قصه هاست
اونجا کسی غریبه نیست، هرکی که باشه آشناست

کبوترِ نگاه تو، هر جا که باشم با منه*
غَمی بِه شکلِ لاله ها، تو دشتِ سینه روشنه

هنوزم پیچکِ دستات، پلِ یِک آغازه
هنوزم خاطره ها، بِه وسعتِ پروازه

هنوزم شوقِ رهایی، تویِ شعرایِ منه
هنوزم فرصتِ بودن، همه رؤیایِ منه

وقتی پرستوها بیان، بهارو تکرار می کنیم
قاصدِ بارون که اومد، گُلارو بیدار می کنیم

جادۀ آشنائیمون، روشن وُ آفتابی میشه
شبایِ بی پناهیمون، دوباره مهتابی میشه 🌷