🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

گر به پرواز وُ گر از سعیِ تپیدن رفتم*
رفتم امّا همه جا تا نرسیدن رفتم

طَرفِ دامن زِ ضعیفی نشکستم چون شمع
آخِر از خویش به‌ دوشِ مُژه چیدن رفتم

چون سحر هفت فلک وحشتِ شوقم طی‌ کرد*
تا کجاها پیِ یک آه کشیدن رفتم

حیرت از وحشتم آیینهٔ دیدارِ تو ریخت
آنقدر ناله نگه شد که به دیدن رفتم

عاجزی هم چقدر پایهٔ عزّت دارد
بر فلک همچو مَهِ نو به خمیدن رفتم

بی پر وُ بالیِ من همقدمِ شبنم بود
زین چمن بر اثرِ چشم پریدن رفتم

نارسایی چه‌ کند گر نه به‌ غفلت سازد
خوابِ پا داشتم افسانه شنیدن رفتم

در رهِ دوست همان چون نگهِ بازپسین
اشک گُل کردم وُ گامی به چکیدن رفتم

چون حباب آینه‌ ام هیچ نیاورد به عرض
چَشم وا کردم وُ در فکرِ ندیدن رفتم

بی رُخت حاصلِ سیرِ چمنم خنده نبود*
یک دو گُل بر اثرِ سینه دریدن رفتم

نالهٔ جَسته‌ ام از فکرِ سراغم بگذر
تا کشیدم نفس آن سویِ رمیدن رفتم

موج‌ِ گوهر به صدف رازِ خموشان می‌ گفت
گوشِ گرداب‌ گرفتم به شنیدن رفتم

عذرِ تدبیرِ فنا داشت شکستِ پر وُ بال
دامنِ شعله‌ گرفتم به پریدن رفتم

سیرِ هستی چو سحر یک دو نفس افزون نیست
تو همان‌ گیر که من هم به دمیدن رفتم

محملِ شوقِ من آسوده نیابی بیدل
اشک راهی ست اگر من زِ دویدن رفتم 🌷

پ.ن:

جور کن، جور! که عاشِق نکند شِکوه زِ جور

زین میندیش که امروزِ تو فردا دارد (طالب آملی) 🖤

پ.ن۲:

جایم به روزِ واقعه پهلویِ او کنید
او قبلۀ من است، رُخم سویِ او کنید

در شیشه یی کنید گلابِ سرشکِ من
وانرا که یار کُشت، کفن شویِ او کنید (اهلی شیرازی) 🖤

اگر تو مرا نخواهی، محو و ناپیدا خواهم شد. گویی که هرگز نبوده‌ ام و وجود نداشته‌ ام. اگر تو مرا نخواهی، از تو آنقدر دور می‌ شوم که حتی به خاطرم نیاوری و این تنها برایِ احترام به تو و دوست داشتنت است. (فرانتس کافکا؛ نامه‌ به فلیسه) 🖤

می‌ داد به گریه ریگ را رنگ
می‌ زد سَری از دریغ بر سنگ

ای لیلیِ من، لیلیِ من، بیا وُ بشتاب
تا جان زِ تنم، جان زِ تنم، نرفته، دریاب

آوازِ رَحیل دادم اینک
در رهگذرت فِتادم اینک

جُز عِشق وُ صفا، وفایِ مجنون
بر جای نمانده هیچ اکنون

ای لیلیِ من، لیلیِ من، بیا وُ بشتاب
تا جان زِ تنم، جان زِ تنم، نرفته، دریاب 🌷

سیمین بدنی، سرو قدی، پسته دهانی
هر وصف که آید به زبانم بِه از آنی

آرامِ دلی، دفعِ غمی، مرهمِ دردی
یارِ کهنی، عمرِ نویی، مونسِ جانی

گر دوست بوَد جان وُ جهان نیز خوش ای دوست
تو دوست تر از جانی وُ خوشتر زِ جهانی

پیشِ نظرِ اهلِ دِل از بس که عزیزی
همچون دهنِ خویش نه پیدا نه نهانی

بی وصلِ تو ای عمرِ گرامی نتوان زیست
یک دم که چو عمرِ گذران تا گذرانی

غلطان سویِ خاکِ قدمت باز بیایم
صد بار چو اشکم اگر از پیش برانی

گر عمرِ کمال از غمِ عشقِ تو شد آخِر
غَم نیست گر آخِر به مُرادش برسانی 🌷

پ.ن:

چه خوش است در فراقی همه عُمر صبر کردن

به اُمیدِ آنکه روزی به کف اُوفتد وصالی - سعدی شیرازی - 🖤

چه آسان
مرا بفروخت، بفروخت

مرا ناآشنا با خویشتن کرد
مرا خویشی به هر بیگانه آموخت

شَبی از بسترم بُگریخت، بُگریخت
به گوشِ دیگری آواز در داد، مرا سوخت

چرا نیست؟
نمی‌ دانم که امشَب در بَرِ کیست؟

چرا آمد، چرا رفت؟، کجا رفت؟
چرا بود؟ چرا نیست؟

در آن شَب
که مهتاب از شکافِ ابر بُگریخت

به رویِ سنگفرشِ کوچه‌ ام ریخت
به من افسانه‌ ای گفت

تنم در بازوان پیچید وُ خاموش
به رویِ بسترم خُفت

به وِردی چشم‌ هایم را به‌ هم دوخت
سحرگاهان به پیشِ دیگری رفت، مرا سوخت!*

از آن شَب
به هر کاشانه من در جستجویم

به هر آغوش می‌ خوابم که شاید
تنِ او را بجویم*

چرا دردِ نهانم را نگویم؟
مرا بدنام کرد، او

مرا سوخت، مرا سوخت
تَبَه کرد، گُنه کرد، گُنه کرد

چرا نشناخت من را؟
چرا با خویشتن بیگانه‌ ام کرد؟، چرا رفت؟

چرا دُردی‌ کشِ میخانه‌ ام کرد؟
چرا دیوانه‌ ام کرد؟، چرا...؟ 🌷

ای بی تو، من خراب
شَب، بی تو خسته است

ای بی تو، من سراب
دیگر شتاب، توان را شکسته است

در من، مَنی بپاست
امّا نرفته دِلشُده ای در عمیقِ خواب

جُدایی چه خیمه ای، در شَب بسته است
امّا ... نرفته دِلشُده ای در عمیقِ خواب

ای دیده ات شراب، جرعه نگاهی
ای بی تو، دِل خراب، تباهی

در کُنهِ من غمِ تو در این پُر ستوهِ شَب
پرواز می کند

در این شکسته شَب چه سیاهی گرفته لِرد
ای بی تو، من خراب

دستانِ باد، دیوارهایِ جُدایی کشیده اند
در رویِ خاک

این ظلم نیست
ای بی تو، من خراب

ای بی تو، من خراب
شَب، بی تو خسته است

من، بی تو خسته ام
و جُدایان در هم شکسته اند

ای بی تو
ای سراب 🌷

پ.ن:

از آن شَب
به هر کاشانه من در جستجویم

به هر آغوش می‌ خوابم که شاید
تنِ او را بجویم (نصرت رحمانی) 🖤

پ.ن۲:

نه شکیب وُ صبر بی‌ تو، نه قرار وُ خواب دارم
تو زِ من خبر نداری که چه اضطراب دارم

نه شماره‌ ای است غم را، نه نهایتی اَلَم را
اَلَمی زیاده از حدّ، غمِ بی‌ حساب دارم (هلاکی همدانی) 🖤

تو در سفر که باشی یا در سفر نباشی
با من از این‌ که هستی نزدیک‌ تر نباشی

ای لذّتِ شبانه! بازآ که بی‌ بهانه*
از تو پُر است خانه، حتّی اگر نباشی

این سان که بیقرارم، باید تو را سپارم
رازی که از تو دارم، گر پرده‌ در نباشی

سهل است در بدایت، سخت است در نهایت
وز رازم این کفایت، تا بی‌ خبر نباشی

چندان که می‌ نمایی زِ اهلِ جنونِ مایی
امّا چنان‌ که شایی، دیوانه‌ سَر نباشی

تا با جنون نگردی، از خود برون نگردی
تا بی‌ سکون نگردی، دریا گذر نباشی

سَر می‌ زنی به سودا، امّا نه دِل به دریا
محبوبِ من! مبادا مردِ خطر نباشی

گیرم که خوش‌ ترین چشم، نازویِ نازنین چشم!
حیف است با چنین چشم، صاحب‌ نظر نباشی

با کوکبت چه شلتاق؟ یا با شبت چه میثاق؟
زنهار تا در آفاق، غیر از سحر نباشی

زنهار تا به پاییز، در بیشهٔ غم‌ انگیز
بر شاخِ بی‌ ثمر نیز دست وُ تبر نباشی

فکرِ فراری از عِشق؟ دِل برنداری از عِشق
از عِشق، آری از عِشق، اهلِ حذر نباشی

با آتشت خدا را بی‌ باک وُ بی‌ محابا
حیف است خرمنم را یک شَب شرر نباشی

سر فصلِ دلنوازان! با این دلِ گدازان*
سرخیلِ عِشق‌ بازان، حیف است اگر نباشی

آیا نگیرد این «راز» از تو هوایِ پرواز
تا که نیامده باز فکرِ سفر نباشی؟ 🌷

پ.ن:

می‌ خواهمت چنان‌ که شبِ خسته خواب را
می‌ جویمت چنان ‌که لبِ تشنه آب را

حتی اگر نباشی، می‌ آفرینمت
چونان‌ که التهابِ بیابان، سراب را (قیصر عشق) 🖤

چشمانت، سرنوشتم خواهند ماند

حتی اگر تو سرنوشتِ من نباشی (غادة السمان) 🖤

تو اکنون، خاص ترین و بزرگ ترین شوقِ من برایِ زندگی هستی آپامه 🖤

🟩‌ ما به جنگجویانِ مؤمن محتاجیم و سالیانِ سال نیز محتاج خواهیم بود.. فرزندانِ خود را برای کشته شدن در راهِ استقلالِ وطن به دنیا بیاورید. اگر زنده ماندند و عاشِق شدند و به شیرینی زندگی کردند. فَبِه المُراد.

🟥 به ایمان قسم، به عِشق، به آزادی، به حقیقت، به شرف، و به خداییِ خدا قسم که در قلبِ آنکس که خانه اش را می خواهد، زادگاهش را دوست دارد، و حُبِّ وطن فراوان دارد، همیشه نوری هست، همیشه چراغی، همیشه شعله یی، آفتابی، روشناییِ بی پایانی...

🟩‌ در قلبش، همیشه در تاریک ترین لحظه هایِ ناامیدی، امیدی هست... در متنِ سنگین ترین دردها، برایش، راهِ درمانی هست... در اندوه و عذابِ بی پایان، سبکبالی و نشاطی هست... در فقر، ثروتی هست؛ در اسارت، عِطرِ نجاتی هست، در دَمِ مرگ، روشناییِ توکّلی هست...

🟥 به فرزندانِ خود، اگر به راستی خواهانِ خوشبختیِ عمیقِ آنها هستید، و اگر می خواهید که در قلب هایشان همیشه مِهری باشد، عطوفتی، صفایی، شوقی و سلامتِ آرامش بخشی، حُبّ الوطن را بیاموزید...

➖ نوشته بود:

ما آرشِ کمانگیر رو شنیدیم ولی امیرعلی حاجی‌ زاده رو دیدیم.

هدیه به روحِ مطهر شهید؛ صلوات: ٱللَّهُمَّ صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وعَجِّل فَرَجَهُم 💙

تا تو گسسته‌ ای زِ من تاب نمانده در تنم
کیست به یادِ چشمِ تو، مست؟ منم، منم، منم!

دور از آن نگاهِ تو، وز رُخِ همچو ماهِ تو
روز در آه وُ زاری‌ ام، شب به فغان وُ شیونم

ای که به غربت این زمان، باده کشی عیان،عیان
خونِ دِل است در وطن، جایِ شراب خوردنم

دِل زِ وطن بریده‌ ای، راهِ سفر گزیده‌ ای
نیست مرا دِلی چو تو، دِل نبوَد از آهنم

گرچه در آب وُ آتشم، سوزم وُ گریم وُ خوشم
گر بوَدم هزار جان، جمله فدایِ میهنم

چند تو خوانی‌ ام که: «ها! خانه رها کن وُ بیا!»
نیست وطن لباسِ تن، تا که زِ خویش برکَنم

غرب وطن نمی‌ شود، خانۀ من نمی‌ شود
شرقِ کهن نمی‌ شود، خانه چرا دگر کنم؟

مهرِ وطن سرشتِ من، دوزخِ آن بهشتِ من
روز وُ شبان وُ دم به دم، دم زِ وطن، وطن زنم 🌷

پ.ن:

ای زندگی! تن وُ توانم همه تو
جانی وُ دلی، ای دِل وُ جانم همه تو

تو هستیِ من شدی، از آنی همه من
من نیست شدم، در تو از آنم همه تو (مولوی جان) ❤️

پ.ن۲:

بر صلح وُ جنگِ اهلِ جهان اعتماد نیست
چون صلح می‌ کنند مُهیایِ جنگ باش!

از چشمه‌ سارِ تیغ بشو دست وُ رویِ خویش
در آفتابِ زردِ خزان لاله‌ رنگ باش (صائب تبریزی) ❤️

گویی که سرنوشتِ ما این‌ گونه رقم خورده است:
آویزان مانده‌ ایم در میانۀ همه چیز..

نه آنچه رُخ می‌ دهد را دوست داریم
و نه آنچه که دوست داریم اتفاق می‌ افتد..🕯

پ.ن:

در رگ‌ هایش، من بودم که می‌ دویدم

هستی‌ اش در من ریشه داشت، همۀ من بود.. (سهراب سپهری) 🖤

پ.ن۲:

عشقِ تو به گُل‌ ها

دلیلی‌ ست بی چون وُ چرا، که تو خودِ بهاری آپامه 🖤

خرّم آن کس که غمِ عشقِ تو در دِل دارد
وز همه مُلکِ جهان مهرِ تو حاصل دارد

جور وُ بیداد وُ جفا کردن وُ عاشِق کُشتن
زیبَد آنرا که چنین شکل وُ شمایل دارد

عاشقِ دلشده را پندِ خردمند چه سود
رِندِ دیوانه کجا گوش به عاقل دارد

مبتلائیست که امیدِ خلاصش نبود
هرکه بر پایِ دِل از عِشق سَلاسِل دارد

تا دمِ بازپسین غرقهٔ دریایِ غمش
مدعی باشد اگر چَشم به ساحل دارد

هرکه خواهد که کند از تو مُرادی حاصل
حاصل آنست که اندیشهٔ باطل دارد

می کُشد ساعدِ سیمینِ تو ما را وُ عبید
میلِ بوسیدنِ سرپنجهٔ قاتل دارد 🌷

پ.ن:

رهروِ عِشق کی اندیشۀ منزل دارد؟
کشتیِ بی جگران چشم به ساحل دارد

موج سدّ رهِ طوفان نشود دریا را
دلِ دیوانه چه پروایِ سَلاسِل دارد؟ (صائب تبریزی) 🖤

پ.ن۲:

مَرا هیچ خانه نباشد اِلا تو
قَبیله نباشد اِلا تو...

مَرا هیچ وطَن نباشد
که خویش را به آن بازخوانم اِلا تو... (سعاد الصباح) 🖤

پ.ن۳:

مِثلِ خانه می‌ مانی؛ حتی فکرِ برگشتن به تو دِلم را گَرم نگه می‌ دارد آپامه! 🖤

‏🟦 مساله فلسطین فقط مساله فلسطینی‌ ها نیست، بلکه مساله‌ ای برایِ هر انقلابی در هر کجایِ دنیاست، فلسطین مسالۀ توده‌ هایِ مستضعف و تحتِ ستمِ عصرِ ماست.

مبارزه مسلحانه، راهی به سوی فلسطینِ آزاد

اثری از غسان كنفانی

پ.ن:

‏🟦 زندگی در فلسطین یک عطیه نیست، یک معجزۀ روزمره است؛ اینجا زندگی چیزی کمتر از زندگی ست، یک مرگِ قریب؛ و چه طعنه‌ آمیز است پیشرویِ گام به گامِ ظلم، شهرک‌ سازی و کشتارهایِ روزمره در بافتاری به نامِ "روندِ صلح"، که هیچ است و تنها امیدِ واقعی به صلح را دلِ رنج‌ کشیدۀ ما می‌ میراند"

‏🟥 فلسطینی بودن یک شعار و اشتغال نیست؛ فلسطینی انسان‌ است، انسانی رنج کشیده با پرسش‌ هایی هر روزه از ملیت و هستیِ خویش، کسی که عِشق را می‌ داند و به یک گُل و پنجره‌ ای باز به‌ سویِ ناشناخته‌ ها می‌ اندیشد، او صاحبِ ترسی ماورایی و جهانی درونی‌ ست که در برابرِ اشغالگری مقاومت می‌ کند. (محمود درويش) ❤️

پ.ن۲:

‏🟦 پرتقالِ یافا نمادی از رنجِ تاریخیِ فلسطین است؛ تا پیش از استعمارِ بریتانیا و اشغالگری اسرائیل، یافا مهمترین صادراتِ فلسطین و دست رنجِ کارگرانِ فلسطینی زیر دستِ ملاکینِ عثمانی بود، از آغاز قرن ۲۰ هم باغ‌ هایِ مدرنِ یافا که آمریکایی‌ ها رویِ زمین‌ هایِ اشغالی ساخته بودند، تبدیل شد به منبعِ اصلیِ اشتغال و درآمدِ مهاجرانِ صهیونیست و رشدِ اقتصادیِ رژیم صهیونیستی!

🟦 و اندر حکایات یافتم که اعرابیی از بادیه درآمد و او [امام حسن علیه السلام] بر درِ سرایِ خود نشسته بود اندر کوفه. اعرابی وی را دشنام داد و مادر و پدرش را. وی برخاست و گفت: «یا اعرابی، اگر گرسنه‌ ای تا نانت آرند و یا تشنه‌ ای تا آبت آرند، یا تو را چه رسیده است؟» و وی می‌ گفت: «تو چنین، و مادر و پدرت چنین و چنین.»

🟥 حسن -علیه السلام- فرمود غلام را تا یک بدره دینار بیرون آورد و بدو داد و گفت: «یا اعرابی، معذور دار که اندر خانهٔ ما بیش از این نمانده است و الا از تو دریغ نداریمی.»

🟦 چون اعرابی این سخن بشنید، گفت: «اشهدُ اَنّک ابنُ رسولِ الله، صلّی اللّه علیه و سلّم. می گواهی دهم که تو پسرِ پیغمبری و من اینجا به تجربتِ حلمِ تو آمدم.»

🟥 و این صفتِ محقّقان مشایخ باشد رضوان الله علیهم که مدح و ذمّ خلایق به نزدیکِ ایشان یکسان شده باشد و به جفا گفتن متغیّر نشوند و الله اعلم.

قبرستان بقیع آرامگاه امام حسن مجتبی (ع) در کنار مزار مادر بزرگش فاطمۀ بنت اسد (س)

نه عقلی وُ نه ادراکی وُ من خود خاک وُ خاشاکی
چِه گویم با تو کز عزّت وَرایِ عقل وُ ادراکی

نه مِشکاتم که مصباحِ جمالِ عِشقم افروزد
چِه نسبت نورِ پاکی را بِه چون من خاکِ ناپاکی

بدین سیلِ سرشکم آتشِ دوزخ چِه خواهد کرد
گرفتم با چو من کم آبرویی هم غضبناکی

نه آتش هم به چندین سرکشی، خاکستری گردد؟
پس از اُفتادگی، سَر وامگیر ای نفس، کز خاکی

فلک غلتید وُ از بارِ امانت شانه خالی کرد
تو زیرِ بارِ این کوه کلان رفتی؟ چِه بی‌ باکی

بکاهی شَب بِه شَب چون ماه وُ در چاهِ مَحاق اُفتی
اگر با تاجِ خورشیدی وگر بَر تختِ افلاکی

عصا با خود سُتون کردی، کجا شُد سروِ بالایت
که دیگر سرنگون در پایِ خود چون طارمِ تاکی

شبی بود وُ شبابی وُ صبا در پردۀ ماهور
بِه جادو پنجگی راهِ عراقی می زد وُ راکی

کجا رفتند آن یاران که دیگر با فغانِ من
سَری بیرون نمی آید نه از خاکی نه از لاکی

تو باری عدل کُن نوشیروانِ خانهٔ خود باش
که گر با زیر دستانت سرِ ظُلم است، ضحّاکی

زلیخا چاک زد در دامنِ یوسف، نمی‌ دانست
که خواهد کردن از پاکی حکایت دامنِ چاکی

تو کز بالِ تخیّل شهریارا شاهدِ افلاک
بِه خود تا باز می گردی همان زندانیِ خاکی 🌷

پ.ن:

🔹 شعری که شهید قاسم سلیمانی پیش از عملیات والفجر ۸ در سنگرِ فرماندهی نوشته بود:

من چِه غَم دارم که عالم، آتش است
سوختن گر خواهد او، بر ما خوش است

کاش جان، بسیار بود، آتش مُدام
کان درو، می‌ سوخت با شوق تمام

عِشق با دشوار ورزیدن خوش است
چون خلیل از شعله، گُل چیدن خوش است

🔹 در آن عملیات، اولین فرماندهی که شهید شد، احمد امینی، فرمانده گردان ۴۱۰ لشکر ثارالله از رفسنجان بود. وقتی حاج قاسم از شهادتِ امینی باخبر شد، بسیار بی‌ تابی می‌ کرد، امّا روحیه خود را حفظ می‌ کرد و با خواندنِ این شعر آرام می‌ گرفت.

🟦 بهاران، از کجاست که روحِ روییدن و سبز شدن ناگاه در تنِ خاکِ مُرده پدید می آید؟ و از کجاست که روحِ شکفتن ناگاه از تنِ چوبِ خشک چندین برگ هایِ سبز و شکوفه هایِ سفید و آبی و زرد و سُرخ بر می آورد؟ بهاران رازدارِ رستاخیزِ پس از مرگ است و قبرستان ها مزارعی هستند که در آنها بذرِ مُردگان افشانده اند و جسم تا نمیرد، کجا رستاخیز پذیرد؟

🟩 این بار انقلابِ ربیع و انقلابِ صیام بِه هم برافتاده اند تا آن یکی هستۀ جسم را بشکافد و این یکی هستۀ جان را، و زندگان از بطنِ مُردگان سر برآورند. با بهاران روزی نو می رسد و ما همچنان چشم بِه راهِ روزگاری نو. اکنون که جهان و جهانیان مُرده اند، آیا وقتِ آن نرسیده است که مسیحایِ موعود سر رسد؟ «وَیُحْیِی الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا..» 🌷

پ.ن:

🟥 رنگ‌، تعلّق است و بی‌ رنگی در نَفیِ تعلّقات. اگر بهار ریشه در زمستان دارد و بَذرِ حیات در دلِ برف است كه پرورش می‌ یابد، یعنی مرگ آغازِ حیاتی دیگر است. و راه حیاتِ طیبه اخروی از قللِ سپید و پُر برفِ پیری می گذرد. «مُوتُوا قَبْلَ أنْ تَمُوتُوا» یعنی منتظر مَنشین که مرگت در رسد. مرگ را دریاب، پیر شو، پیش از آنکه پیر شَوی، و پیری بی‌ رنگی است‌. (سید مرتضی آوینی) ❤️

🌸 سالروز شهادتت مبارک آقا سید مرتضی، شادی روح مطهرش صلوات 🌸

از یِک خروشِ یاربِّ شَب زنده دارها*
حاجت روا شدند هزاران هزارها

یک آهِ سردِ سوخته جانی، سحر زند
در خرمنِ وجودِ جهانی شرارها

آری دعایِ نیمِ شبِ دِل شکستگان
باشد کلیدِ قفلِ مهمّات کارها

مینایِ مِی زِ بندِ غَمت می دهد نجات
هان ای حکیم گفتمت این نکته بارها

آب وُ هوایِ میکده از بسکه سالم است
در پایِ هر خمیش مِیِ مِی گسارها

طاق وُ رواقِ میکده هرگز تهی مباد
از های وُ هویِ عربدۀ باده خوارها

پیغامِ دوست می رسدم هر زمان بِه گوش
از نغمه هایِ زیر وُ بمِ چنگ وُ تارها

ساقی بِه یِک کرشمۀ مستانه در ازل
بربود عقل وُ دین وُ دلِ هوشیارها

وحدت بِه تیرِ غمزه وُ شمشیرِ ناز شد
بی جُرم کُشته در سرِ کویِ نگارها 🌷

پ.ن:

🌸 دانشمند شهید حسن طهرانی مقدم را یاد کنیم با ذکر معطر صلوات 🌸

🔹 بعضی آدم‌ ها هستند که فقط در زمانِ خودشون زندگی نمی‌ کنند، این افراد تا سالیانِ سال زنده هستند و آثارشون، زندگی‌ هایِ زیادی رو نجات میده. مثلِ این بزرگمردِ شهید، که قطعا امنیّتِ ایران مدیونِ ایشان هست. نه فقط الان، بلکه تا چند ده سالِ آینده.

🔹 شهید طهرانی‌ مقدم می‌ گفت: فقط انسان‌ هایِ ضعیف بِه اندازۀ امکاناتشان کار می‌ کنند. طهرانی‌ مقدم، ده‌ ها برابرِ امکاناتِ خود نتیجه تولید کرد. طهرانی مقدم، از آن سلیمانی‌ هایی است، که سال‌ ها پنهان مانده و خواهد ماند. مرزهایِ امنیّتِ ایران آنجاست که موشک‌ هایِ تو تعیین می‌ کنند.

تا رویِ دِل فروزِ تو بستانِ آتش است
دلِ مرغِ نغمه سنج گلستانِ آتش است

یارب چِه آتشی تو که چندین هزار داغ
از شعلۀ جمالِ تو در جانِ آتش است

گر مستِ حیرتیم زِ رویِ تو دور نیست
آتش پرست واله وُ حیرانِ آتش است

افسرده را نصیب نباشد دلِ کباب
آن یابد این نواله که مهمانِ آتش است

ای طائرِ بهشت زِ باغِ دِلم حذر
کاین لاله زارِ داغ گلستانِ آتش است

خونِ شهیدِ عِشق جهان را فرو گرفت*
کشتی مساز نوح که طوفانِ آتش است

مستم بِه محفلی که در آن آتشِ جحیم
ته جرعه یی زِ ساغرِ مستانِ آتش است

افتاد دامنِ دلِ عرفی بِه دستِ عِشق
یعنی که دستِ شعله بِه دامانِ آتش است 🌷

پ.ن:

بِه یادِ شهدایِ انفجارِ تروریستی گُلزارِ شهدایِ کرمان ❤️

🌸 ای ساحتِ بهشتِ خداوند، جایتان 🌸

مُلکِ دِل را سپه ناز بِه یغما آمد*
دیده را مژده که هنگامِ تماشا آمد

تا چِه کردیم که چون سبزه زِ کویی نَدَمیم
گُل بِه گُلزار شد وُ لاله بِه صحرا آمد

پرتوِ طلعتِ یوسف مگرش خواهد عذر
آنچِه بر دیدهٔ یعقوب وُ زلیخا آمد

غمزه‌ اش کرد طمع در دِل وُ چونش ندهم
خاصه اکنون که تبسّم بِه تقاضا آمد

مژدهٔ عمرِ ابد می‌ رسد اکنون زِ لبش*
صبرکن یِک نفس ای دِل که مسیحا آمد

منعِ دِل زین ره پُر تفرقه کردم نشنید
رفت با یِک حَشر طاقت وُ تنها آمد

باش آمادۀ فتراکِ ملامت وحشی
که تو در خوابی وُ صیّاد زِ صد جا آمد 🌷

تا چند نقشبندِ تمنّا شویم ما
آیینه دارِ جلوۀ عَنقا شویم ما

چون موجۀ سراب درین دشتِ پُر فریب
با جانِ بی نفس پیِ دنیا شویم ما

شورِ جنون کجاست که مانند گردباد
جاروبِ خارزارِ تمنّا شویم ما

یارب نصیب کن پَر وُ بالی که چون مسیح*
زین خاکدان بِه عالمِ بالا شویم ما

با دیده ای که گوهرِ عبرت شناس شد
حیف است حیف خرجِ تماشا شویم ما

غفلت امان نداد که خود را کنیم صاف
زان پیشتر که واصلِ دریا شویم ما

نگشود لامکان زِ دلِ تنگِ ما گره
در تنگنایِ چرخ چسان وا شویم ما؟

دلهایِ تیره سُرمۀ گفتارِ ما بود
چون طوطیان زِ آینه گویا شویم ما

صبحِ امّید از دلِ ما زنگ می برد
گر مُلتجی بِه دامنِ شبها شویم ما

تا در میانِ جمعیم آشفته خاطریم
جمع آن زمان شویم که تنها شویم ما

در چشمِ این سیاه دلان صبحِ کاذبیم
در روشنی اگر یدّ بیضا شویم ما

هر عضوی از تو از دگری دلرباترست*
چون قانع از نظّاره بِه یِک جا شویم ما؟

در زهر اگر چِه غوطه زدیم از گزیدنش
صائب نشد گزیده زِ دنیا شویم ما 🌷

🌸 یارب نصیب کن پر و بالی که چون مسیح - زین خاکدان به عالم بالا شویم ما 🌸

پ.ن:

رشتهٔ مریم، کمند سوزنِ عیسی نشد
روح‌ هایِ آسمانی کی زمینی می‌ شود؟

صاف با آفاق کن صائب، دلِ خود را، که صبح
مشرقِ خورشید از روشن جبینی می‌ شود (صائب تبریزی) 💙

🔹 گفته‌ اند که حضرت مریم (ع) رشته‌ ای داشت بسی ظریف که اگر آن را دو تا در سوزن نمی‌ کرد، دیده نمی‌ شد! نیز گفته‌ اند: چون عیسای مسیح (ع) را وقتِ عروج‌ در رسید، جُز سوزنی که پارگی جامه بدان رفو کند، از مالِ دنیا با خود نداشت. بیت می‌ گوید: علایقِ این جهانی نمی‌ تواند مانعِ عروج و تعالی جانهای وارستگان شود.

آوازِ عاشِقانۀ ما در گلو شکست
حقّ با سکوت بود، صدا در گلو شکست

دیگر دِلم هوایِ سرودن نمی کند
تنها بهانۀ دلِ ما در گلو شکست

سربسته ماند بغضِ گره خورده در دِلم
آن گریه هایِ عقده گشا در گلو شکست

ای داد، کَس بِه داغ دِل، باغ دِل نداد
ای وای، های هایِ عزا در گلو شکست

آن روزهایِ خوب که دیدیم، خواب بود
خوابم پرید وُ خاطره ها در گلو شکست

«بادا» مباد گشت وُ «مبادا» بِه باد رفت
«آیا» زِ یاد رفت وُ «چرا» در گلو شکست

فرصت گذشت وُ حرفِ دلم ناتمام ماند
نفرین وُ آفرین وُ دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم*
بغضم امان نداد و خدا.. در گلو شکست 🌷

🟦 کاش بچه‌ ها نمی‌ مُردند، کاش برایِ مدّتی کوتاه بِه آسمان می‌ رفتند و آنگاه که جنگ تمام شد، سلامت بِه خانه باز می گشتند و وقتی پدر و مادرشان می‌ پرسیدند: کجا رفته بودید، می‌ گفتند: رفته بودیم با اَبرها بازی کنیم. 🌷

پ.ن:

يا نُورَ الْمُسْتَوْحِشينَ فِي الظُّلَمْ..

ای روشنی‌ بخشِ وحشت‌ زدگان در تاریکی‌ ها. (دعای کمیل) 🖤

🌸 عروسکی که همبازی‌ اش در غزه آسمانی شد 🌸

🏴 بیمارستان المعمدانی‌ غزه 🏴

🟦 ظاهراً بر من مقدّر شده در اعماقِ وجودم شکست خورده بمانم، چیزی که در ده سالگی ام در وجودِ من شکست، هنوز جوش نخورده، و همیشه بِه چیزی که بداقبالی و بدشانسی نام دارد، وفادارترینِ مردم بودم. اکنون این من هستم که دوباره نزدِ تو بر می گردم، شاید بِه این خاطر که از من دوری، و برایِ اینکه تو جزیره ای هستی که از آنِ من نیستی و از این جهت که نمی توانی مرا با خود و درونِ خود و برایِ خودت ببری.

🟥 و اینک این منم که بر می گردم، آن گونه که بچه ای بازیگوش بودم و با لباس هایِ خیس از بارانِ شدیدِ یافا نزدِ تو بر می گشتم و می توانی با همان صدایِ قدیمی بِه من بگویی: تو زیرِ ناودان ها راه می رفتی، من خوب می دانم چقدر بازیگوشی. من سرم را بعدِ بیشتر از بیست سال دوباره بِه تو می دهم، تا موهایِ خیسم را خشک کنی، بِه رغمِ اینکه حس می کنم از درون خیس است، سرم را بِه تو می دهم، منِ بیچارۀ مسکین، و چیزی جُز دستانت باقی نمی ماند، و درست بِه خاطر اینکه در فاصلۀ هزار مایلی قرار دارند.

🟪 من امّا آن چیزی برایم اتفاق افتاد که یِک بار بِه من گفتی، تنها آن می تواند روزی ویرانم کند: عِشق. اگر اینجا بودی، و مانندِ سال هایِ قبل با ما می نشستی، در یِک آن زیر چشمی بِه من نگاه می کردی و سرت را بِه نشانۀ تأیید تکان می دادی. تمامِ عمر منتظرِ دیدنِ این حرکت از سرت بودم.

🟧 اکنون زیرِ آفتاب می نشینم و می نویسم. برایِ ده بار از کنارِ خانه اش رد شدم، کنار راه بند الروشه ایستادم و بِه تماشایِ مردم و کودکان و امواج پرداختم و نزدیک بود آنجا خوابم ببرد، آیا او سراغی از من گرفت؟ این امر حاصل نمی شود مگر اینکه بخواهد مرا معذّب ببیند، یا بخواهد با آن نصیحتِ مزخرف، نصیحتم کند: زود بِه خانه ات برگرد.

🟩 بِه دور از واقعیت، بسیار دور، هزار بهانه پیدا خواهد کرد تا این کودکِ قناعت پیشه و ساده را راضی کند، و طبقِ معمول نمی توانم بِه او بگویم نه، و دیشَب چِه اتفاقی افتاد؟ جُز اینکه منتظرش باشم، امّا افتخار کند قادر بود با جوانی دیگر و یا با خود، قرار بگذارد و بیرون برود، چِه چیز دیگری ممکن است روی داده باشد؟ و من دنبال چِه هستم؟ من از تمامِ اینها چِه می خواهم، این کودکِ نازپرورده و گُم گشته و ساده ای که بِه کره ای از عصب ها و زخم هایِ درهم تنیده بدل شده، چِه می خواهد؟ 🌷

دِل سراپردهٔ محبّتِ اوست
دیده آیینه دارِ طلعتِ اوست

من که سَر در نیاورم بِه دو کون
گردنم زیرِ بارِ منّتِ اوست

تو وُ طوبی وُ ما وُ قامتِ یار
فکرِ هر کس بِه قدرِ همّتِ اوست

گر من آلوده دامنم چِه عجب
همه عالم گواهِ عصمتِ اوست

من که باشم در آن حرم که صبا
پرده دارِ حریمِ حُرمتِ اوست

بی خیالش مباد منظرِ چَشم
زان که این گوشه جایِ خلوتِ اوست

هر گُلِ نو که شد چمن آرای
زِ اثرِ رنگ وُ بویِ صحبتِ اوست

دورِ مجنون گذشت وُ نوبتِ ماست
هر کسی پنج روز، نوبتِ اوست

مُلکَتِ عاشقی وُ گنجِ طرب
هر چِه دارم زِ یُمنِ همّتِ اوست

من وُ دِل گر فدا شدیم چِه باک؟
غرض اندر میانِ سلامتِ اوست

فقرِ ظاهر مبین که حافظ را
سینه گنجینهٔ محبّتِ اوست 🌷

پ.ن:

🌸 بمیرم برات امام حسن‌ (ع) که تو خونه‌ ات هم غَریب بودی 🌸

روزی که کِلکِ تقدیر در پنجۀ قضا بود
بر لوحِ آفرینش غَم سرنوشتِ ما بود

زان پیشتر که نوشد خضر آبِ زندگانی
ما را خیالِ لعلت سرمایۀ بقا بود

روزی که می گرفتند پیمان زِ نسلِ آدم
عِشق از میانِ ذرّات در جست و جویِ ما بود

ساقی شرابِ شوقم دیشَب زیادتر داد
گر پاره شد زِ مستی پیراهنم به جا بود

بر عاصیانِ هر قوم بُگماشت حقّ بلایی
ما خیلِ عِشقبازان هجرانمان بلا بود

ساقی لباسِ زُهدم صد ره به مِی فرو شُست
تا پاک شد زِ رنگی کالودۀ ریا بود

گر در محیطِ حیرت غرقم گناهِ من چیست
در کشتیِ وجودم عشقِ تو ناخدا بود

می‌ خواستم که دِل را از غَم خلاص یابم
داغِ جُدایی آمد وین آخرالدوّا بود 🌷

ای اشکِ سینه سوز اثری داشتی چِه شد؟*
ای آه آتشین شرری داشتی چِه شد؟

پیغامِ کربلا بِه نجف بُرد جبرئیل
یا مرتضی علی پسری داشتی چِه شد؟

پَر زد سپس بِه وادیِ بطحی و داد زد
ام البنین تاجِ سری داشتی چِه شد؟

کس نیست پرسشی کند از شاه کربلا
ای آفتابِ دین قمری داشتی چِه شد؟

ای نورِ عینِ فاطمه با قدّ خم چرا
چون سروِ راستین کمری داشتی چِه شد؟

آه از دمی که زخمِ زبان زد ستمگری
ای شاه باز، بال وُ پری داشتی چِه شد؟ 🕯

‏پ.ن:

امام حسین (ع) آفتابِ کرامتی است ‌که خود را از ویرانه‌ ها نیز دریغ نمی‌ کند؛ آسمان را دیده‌ ای که چگونه در گودال‌ هایِ حقیرِ آب می‌ نگرد؟ آب را دیده‌ ای که چگونه پَست‌ ترین دَرّه‌ ها را نیز از یاد نمی‌ بَرد؟ (سید مرتضی آوینی) 🖤

پ.ن۲:

دفاع از اسلام نیازمندِ هوشمندی است؛ دوست دارم همیشه و تا آخر با ولایت بمانید؛ می‌ دانید در زندگی بِه انسانیّت و عاطفه‌ ها و فطرت‌ ها بیشتر از رنگ‌ هایِ سیاسی توجه کردم؛ رنگِ خدا را بر هر رنگی تَرجیح دهید. (قاسم سلیمانی | وصیت‌ نامه) 🖤

طوفانِ خون، زِ چشمِ جهان جوش می زند
بر چرخ، نخلِ ماتمیان، دوش می زند

یا رب شبِ مصیبتِ آرام سوزِ کیست
امشَب که برقِ آه رَهِ هوش می زند؟

روشن نشد که روزِ سیاهِ عزایِ کیست
صبحی که دم زِ شامِ سیه پوش می زند؟

آیا غَمِ که تنگ کشیده است در کنار
چاکِ دِلم که خندهٔ آغوش می زند؟

بیهوش دارویِ دلِ غمدیدگان بود
آبی که اشک بر رُخِ مدهوش می زند

ساکن نمی شود نفسِ ناتوانِ من
زین دشنه ها که بر لبِ خاموش می زند

گویا بِه یادِ تشنه لبِ کربلا حسین
طوفانِ شیونی زِ لبم جوش می زند

تنها نه من، که بر لبِ جبریل نوحه هاست
گویا عزایِ شاهِ شهیدانِ کربلاست 🌷

پ.ن:

غَمِ کربلا، غم‌ هایِ دیگر را از بین می‌ بَرد. (حاج اسماعیل دولابی) 🖤

پ.ن۲:

آنگاه که آن مُصیبت‌ ها بر امام حسین وارد شُد، ملائکه ضَجه‌ ای زده و گفتند: پروردگارا این حسین برگُزیدۀ توست که چنین شهید گشته؛ در این هنگام خداوندِ متعال، سایه‌ قائم آل‌ محمّد را بِه آنها نشان داده و فرمود: بِه وسیلۀ او انتقامِ حسین را خواهم گرفت. (سید بن طاووس | لهوف، ص ۱۴۵)

🌸 تصویر نقاشی وداع اثر حسن روح الامین 🌸

🟦 روزی در کوفه امام علی (ع) سخنرانی می‌ کرد؛ در این‌ زمان اشعث‌‌ بن قیس فرمانده عرب اعتراض کرد و گفت: ایرانیان در جلویِ چشمانِ شما از اعراب پیشی می‌ گیرند و شما در این مورد هیچ کار نمی‌ کنید؛ من نشان خواهم داد اعراب کیستند.

🟥 مولا علی (ع) پاسخ داد: وقتی اعرابِ تنبل در رختخوابِ نرم می‌ خوابند، ایرانیان در گرم‌ ترین روزها بِه سختی کار می‌ کنند تا خدا را با اعمالِ خود شاد کنند؛ و این اعراب از من چِه می‌ خواهند؟ تا بِه ایرانیان ظُلم کنم و یِک ظالم شوم!

🟪 بِه خداوندی که نطفه را شکافت و انسان را ایجاد کرد سوگند می‌ خورم که من از پیامبر خدا شنیدم که همان‌ گونه که شما اعراب امروزه با ایرانیان در راه اسلام می‌ جنگید، روزی ایرانیان نیز در راه اسلام با شما خواهند جنگید. 🌷

🟦 ای خدایِ بزرگ، آنچنان عشقِ خود را در دلِ من جایگزین کن که جایی برایِ دیگری باقی نماند! آنچنان روحِ مرا تسخیر کن که هوایِ دیگری نکند، آنچنان همۀ هستیِ مرا از وجودِ خودت پُر کن که از همه کس و از همه چیز بی نیاز باشم، آنقدر بِه من معرفت ده که جُز تو کسی را نپرستم، آنقدر بِه من عزت ده تا در برابرِ هیچ طاغوتی بِه زمین نیفتم، آنقدر بِه من شجاعت ده که در مقابلِ هیچ ظلمی تسلیم نشوم!

🟥 ای خدایِ من، ای دوستِ ازلی و ابدیِ من، ای انیسِ شب هایِ تارِ من، ای مونسِ غم ها و دردهایِ من، ای آنکه مرا خلق کرده ای، ای آنکه عشقِ خود را در دلِ من نهادی، ای آنکه راهی جُز بِه سویِ تو ندارم، ای خدایِ علی (ع)، ای خدایِ بی پناهان، ای خدایِ قلب هایِ شکسته، ای خدایِ روح هایِ تنها، تو مرا از همه چیز و همه کس کفایت کن، سراپایِ هستی ام را آنچنان بِه خود مشغول بدار که جُز بِه تو نیاندیشم و جُز تو چیزی نخواهم، من درویشی سر و پا برهنه ام که یکه و تنها از صحرایِ عدم شروع کرده ام و بِه وادیِ حیات قدم گذاشته ام. 🌷

امشَب سرِ مهربانِ نخلی خم شد
مهتاب گرفت، شهر در ماتم شد

در خانۀ دور، بیوه ای شیون کرد
همبازیِ کودکِ یتیمی غَم شد 🕯

پ.ن:

🟦 ناگاه! صدايی از دَرِ مسجد بلند شد و ابن ملجم را دست بسته از باب كنده بِه مسجد درآوردند تا او را بِه حضورِ حضرت امام حسن (ع) آوردند. چون نظر آن حضرت بر او افتاد، فرمود: ملعون! آيا بد امامی بود از برایِ تو و جزایِ نيكی هایِ او بِه تو اين بود كه دادی؟

🟥 ابن ملجم همچنان سر بِه زير افكنده بود و سخن نمی گفت، بعد از لختی اميرالمؤمنين (ع) چشم گشود و فرمود: ای فرشتگانِ خدا! با من رفق و مدارا كنيد. آن گاه بِه جانبِ آن ملعون نگريست و بِه صدایِ ضعيفی فرمود: يابن ملجم! آيا من از بهرِ تو بد امامی بودم كه مرا چنين جزا دادی؟

پ.ن۲:

این جملۀ مولا علی (ع) بد دلِ آدمو آتیش می‌ زنه..

🟦 این رزمِ دائم را تحمّل کنید تا آنگاه که بیگانه بداند که دیگر بِه اُمیدِ فرو ریختنِ این بَنا نباید بنشیند؛ پِی و پایه ها رو استوار کنید، سخت و پهناور؛ کاری کنید که اَجانب، از آن سویِ جهان هم ببینند که این پِی و پایه‌ ها بر آب نیست، گر چِه بر لبِ عزیزترین آبِ دنیاست. 🌷

🟦 اما چِرا شَب؟ و مگر در شَب چِه سرّی نهفته است كه در روز نیست؟ و خراباتیان چگونه بر این راز آگاهی یافته‌ اند؟ شَب سراپردۀ راز و حرمِ سرّ عرفاست و رمز‌ِ آن را بر لوحِ آسمانِ شَب نگاشته‌ اند - اگر بتوانی خواند. 🌷

پ.ن:

عاشِق که می شوی یِک موسیقیِ زیبا از تمامِ جهان، نشانی از معشوقه ات می شود 🖤 🎼