🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تعلیمِ سخن داد مرا عشقِ تو آن روز؛ کز چشمِ سخنگویِ تو الهام گرفتم. 🌷

هستیِ ما وُ تو جُز خواب وُ خیالی نبُود
زندگی در همه ره غیرِ ملالی نبُود

هر که از گردشِ ایّام، وفا دارد چشم*
بِه یقین جُز بِه تمنّایِ محالی نبُود

حاصلِ عمر بِه بیهوده تلف خواهی کرد
اگرت نقد دَم از صحبتِ حالی نبُود

خصلتِ نیک میسّر نشود آن‌ کس را
که پیِ صحبتِ فرخنده ‌خصالی نبُود

در برِ اهلِ نظر، از حیوان است بَتَر
آدمیزاده که جویایِ کمالی نبُود

رایگان فیضِ دَم از دست مده در همه‌ حال
کآنچه در فیضِ دَمی هست، بِه سالی نبُود

گفت طوسی که دلِ خود بِه خیالی خوش کن*
که خوشی در همه ره غیرِ خیالی نبُود 🌷

پ.ن:

زندگی خواب وُ خیالی بیش نیست

بی سبب از اندهش محزون شدی (پروین اعتصامی) 🖤

حاصلِ زندگی برایِ بشر
در جهان، غیرِ عِشق وُ الفت نیست

وآنکه الفت بِه کس نمی‌ گیرد
گو بمیرد که غیرِ کلفَت نیست! 🌷

با هر صنمی دم زِ محبّت نتوان زد؛ خواهانِ کسی شو که دِلش با دگری نیست. 🌷

که زد شرارۀ آتش، بر آشیانۀ من؟*
که شد زِ دودِ سیه گُم، نشانِ خانۀ من

کسی که در قفسم بال وُ پر شکسته فِکند
نمی‌ کند زِ چِه رو، فکرِ آب وُ دانۀ من؟

زِ پا فتاده‌ ام از جورِ روزگار وُ هنوز
تهی زِ بارِ مذلّت، نگشته شانۀ من

برایِ آنکه ندانند، مبتلایِ توام*
همی بگریم وُ مستی بُوَد بهانۀ من

چنان که بادِ حوادث، غبارِ من افشاند
سزد اگر زِ میان، گُم شود نشانۀ من

فغان که در دلِ سنگینِ دلْسِتانِ طوسی*
نمی‌ کند اثر، این نالۀ شبانۀ من 🕯

گرفتم آنکه زِ کویَت سفر توانم کرد
کجا هوایِ تو از سر بِه‌ در توانم کرد؟

دِلم بِه جُز تو خریدارِ مهرِ یاری نیست
اگر چِه رو بِه دیارِ دگر توانم کرد

گمان مدار تو ای آرزویِ هستیِ من
که بی‌ تو عمرِ گرانمایه سر توانم کرد

نظر بِه دیدۀ من کن که با حدیثِ نگاه
زِ راز خویش تو را با خبر توانم کرد

زِ شعله‌ ای که نگاهت بِه جانِ من افروخت
بِه سوزِ عِشق، جهان پُر شَرر توانم کرد

چنان که غرقه بِه سیلابِ اشکِ خویشتنم
بِه دوریِ تو چِه خاکی بِه سر توانم کرد؟

سزد که از غمِ او ناله سر کنم طوسی
مگر که در دلِ سنگش اثر توانم کرد 🌷

ای خوش آن کس که بِه سودایِ تو حالی دارد
فارغ از محنتِ ایّام، خیالی دارد

خرّم آن دِل که بِه هم‌ صحبتیِ بادِ بهار
با نگاری بِه لبِ جوی، وصالی دارد

حاصلِ عمر بِه بیهوده زِ کف خواهد داد
آن که از حاصلِ ایّام، ملالی دارد

غافل از حالِ دلِ مردمِ صاحب نظر است
نازنینی که دِل افروز، جمالی دارد

همچو طوسی هوسِ روضهٔ رضوان نکند
هر که دِل در گروِ حور، مثالی دارد 🌷

آن پری پیکر بِه حالِ من نظر دارد؟ ندارد
وز تمنّایِ دلِ زارم خبر دارد؟ ندارد

جُز ستم بر مستمندان شیوه‌ ای داند؟ نداند
جُز جفا بر بیدِلان رسمی دگر دارد؟ ندارد

نالۀ کس در دلِ سنگش اثر بخشد؟ نبخشد
آه وُ زاری بر سرِ کویش اثر دارد؟ ندارد

هیچگاه از حالِ مسکینان خبر پُرسد؟ نپرسد
هیچ از این ناز وُ تکبُّر دست بردارد؟ ندارد

چشمِ جادویش بِه غیر از فتنه ره جوید؟ نجوید
تیغِ ابرویش زِ خونریزی حذر دارد؟ ندارد

خوب‌ رویی در زمین همتایِ او باشد؟ نباشد
آسمان مانندِ او ماهی بِه بر دارد؟ ندارد

اخترِ طوسی زِ بُرجِ غَم برون آید؟ نیاید
وین شبِ تاریک در پایان سحر دارد؟ ندارد 🌷