🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

از من رَمَقی به سعیِ ساقی مانده‌ است
وَزْ صحبتِ خلق، بی‌ وفایی مانده‌ است

از بادهٔ دوشین قَدَحی بیش نماند
از عمر ندانم که چه باقی مانده‌ است!

ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم
وین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم

فردا که ازین دیرِ فنا درگُذریم
با هفت‌ هزار سالگان سَر به‌ سَریم

تا دست به اتفاق بر هم نزنیم
پایی زِ نشاط بر سرِ غَم نزنیم

خیزیم وُ دمی زنیم پیش از دمِ صبح
کاین صبح بسی دَمَد که ما دَم نزنیم! 🌷

در کارگهِ کوزه‌ گری رفتم دوش
دیدم دو هزار کوزه، گویا وُ خموش

ناگاه یکی کوزه برآورد خروش
کو کوزه‌ گر وُ کوزه‌ خر وُ کوزه فروش!

از جملهٔ رفتگانِ این راهِ دراز
بازآمده کیست تا به ما گوید راز!؟

پس بر سرِ این دو راههٔ آز وُ نیاز
تا هیچ نَمانی که نمی‌ آیی باز

گردون نِگَری ز قدّ‌ِ فرسودهٔ ماست
جیحون اثری ز اشکِ پالودهٔ ماست

دوزخ شَرَری ز رنجِ بیهودهٔ ماست
فردوس دمی زِ وقتِ آسودهٔ ماست 🌷

از آمدنم نبود گردون را سود
وز رفتنِ من، جلال وُ جاهش نفزود

وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود
کاین آمدن وُ رفتنم از بهرِ چه بود

افسوس که بی‌ فایده فرسوده شدیم
وَز داسِ سپهرِ سرنگون سوده شدیم

دردا وُ ندامتا که تا چَشم زدیم
نابوده به کامِ خویش، نابوده شدیم!

جامی است که عقل آفرین می‌ زَنَدش
صد بوسه زِ مهر بر جَبین می‌ زندش

این کوزه‌ گرِ دهر، چنین جامِ لطیف
می‌ سازد وُ باز بر زمین می‌ زندش 🌷

خیّام اگر زِ باده مستی خوش باش
با ماهرخی اگر نشستی خوش باش

چون عاقبتِ کارِ جهان نیستی است
انگار که نیستی، چو هستی خوش باش

اسرارِ اَزَل را، نه تو دانی وُ نه من
وین حرفِ معمّا، نه تو خوانی وُ نه من

هست از پسِ پرده گفت‌ و گویِ من و تو
چون پرده براُفتد، نه تو مانی وُ نه من 🌷

خاکی که بِه زیرِ پایِ هر نادانیست
کفّ صنمیّ وُ چهرهٔ جانانیست

هر خشت که بر کنگرهٔ ایوانیست
انگشتِ وزیر یا سرِ سلطانیست 🌷

این چرخِ فلک که ما در او حیرانیم
فانوسِ خیال از او مثالی دانیم

خورشید چراغ دان وُ عالم فانوس
ما چون صُوَریم کاندر او گردانیم
━━━━━━━━━━━‏━━━━━
ای چرخِ فلک خرابی از کینۀ توست
بیدادگری شیوۀ دیرینۀ توست

ای خاک اگر سینۀ تو بشکافند
بس گوهرِ قیمتی که در سینۀ توست
━━━━━━━━━━━‏━━━━━
گر بر فَلَکَم دست بُدی چون یزدان*
برداشتمی من این فلک را زِ میان

از نو فلکی دگر چُنان ساختمی*
کآزاده بِه کامِ دِل رسیدی آسان 🌷

پ.ن:

🌸 طوفان الاقصی، اثر استاد رضا بدرالسماء 🌸

برخیز وُ مخور غمِ جهانِ گذران
بنشین وُ دمی بِه شادمانی گذران

در طبعِ جهان اگر وفایی بودی
نوبت بِه تو خود نیامدی از دگران 🌷

برخیز وُ بیا بتا برایِ دلِ ما
حل کن بِه جمالِ خویشتن مشکلِ ما

یِک کوزه شراب تا بِه هم نوش کنیم
زان پیش که کوزه‌ ها کنند از گِل ما 🌷

ای کاش که جایِ آرمیدن بودی
یا این ره دور را رسیدن بودی

کاش از پیِ صد هزار سال از دلِ خاک
چون سبزه امید بر دمیدن بودی 🌷