🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

دلِ ناشاد من شاید که روزی شادمان گردد
ولی مشکل که آن نامهر هرگز مهربان گردد

مرا گر شادی‌ یی در دِل رسد ناگه، بدان ماند
که در شهری غریبی آید وُ بی‌ خانمان گردد

چنین کامروز زآن بدخو بلاانگیز می‌ بینم
عجب نبْود که روزی فتنۀ آخرْ زمان گردد

گر این بارِ دل من آسمان خواهد که بردارد
نجنبد هیچگه از جایِ خود، چون ناتوان گردد

بر آن بودم که دِل را مرهمِ بهبود خواهد شد
چِه دانستم که جانم را بلایِ ناگهان گردد

اگر جامی جُدا از لعلِ مِی‌ گونِ تو می‌ نوشم
همانجا خون شود، در چشمِ خونریزم روان گردد

غمِ مُحیی بخور زآن‌ پیش کز سودایِ زُلفِ تو*
برآرَد سر بِه شیداییّ وُ رسوایِ جهان گردد 🌷

زآن بی‌ وفایِ سنگدِل، جور وُ جفا می‌ بایدم*
از کس نمی‌ خواهم وفا، زآن بی‌ وفا می‌ بایدم

من مرغِ آتش‌ خواره‌ ام، با دانه وُ دامم چِه کار؟
آخر بِه جایِ دانه‌ ها، در گور جا می‌ بایدم

دل‌ هایِ مردم باد خوش، از شادی وُ عیش وُ طَرب
من خو بِه محنت کرده‌ ام، درد وُ بلا می‌ بایدم

پیراهنِ یوسف اگر بویی ببخشد، فارغم
مژده بِه سویِ دِل از آن بندِ قبا می‌ بایدم

سینه بسی تنگ است، دِل از غیر می‌ سازم تهی
مهمانِ غَم آمد مرا، در جان سرا می‌ بایدم

بیگانه‌ ام با مردمان، وز خویشتن بیگانه‌ تر
تا چند این بیگانگی، دِل‌ آشنا می‌ بایدم؟

مُحیی! بسی لذّت بُود در عِشق‌ ورزیدن، ولی
هِجران مرا مشکل بُود، صبر وُ رضا می‌ بایدم 🌷

من نمی‌ گویم که جورِ روزگارم می‌ کُشد
طعنۀ بدخواه وُ بدعهدیّ یارم می‌ کُشد

دور از او، بی‌ طاقتی باشد که روزی چند بار*
محنت وُ دردیّ وُ داغِ انتظارم می‌ کُشد

من نهانی عِشق ورزم با دلِ آن تندخو*
از برایِ عبرتِ خلق، آشکارم می‌ کُشد!

در رَوم در کوچه‌ ای بازیچۀ طفلان شوم
ور نشینم گوشه‌ ای فکرِ تو زارم می‌ کُشد

شَب گذارم در خیالت، روزگارم چون شود؟
روز، فکرِ نالۀ شب‌ هایِ تارم می‌ کُشد

می‌ کِشد زحمت طبیبی، غافل است از اینکه او
همچو مُحیی سوزشِ جانِ فگارم می‌ کُشد 🌷

هرگز مباد آنکه بهشت آرزو کنم
خود را بِه هیچ، بهرِ چِه بی آبرو کنم

چندین هزار جان گرا می شود بِه باد
گر من حدیثِ طرّه او، مو بِه مو کنم

چون دستِ من بِه جامِ مرصّع نمی رسد
قلّاش وار دِرَمی، از او آرزو کنم

آن سال وُ مه مباد که بی ماهِ رویِ تو*
یِک لحظه زندگانیِ خود آرزو کنم

خود را بِه دار برکشم از دستِ جورِ او*
وز آه جان گداز، رسن در گلو کنم

محیی اگر بِه کعبه کنم روی در نماز
شرمم شود که روی دگر سویِ او کنم 🌷