🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

به راهِ عاشِقی، قدم مردانه زن
اگر مردِ رهی جانا، دَم از جانانه زن

خوشا آن رَه سپر، که رَه پوید به سَر
که در این ره جُدا گشته بَسی، سَرها زِ تن

بِنِه، ای همسفر، قدم در کویِ حق
اگر داری سرِ یاری، به یارانِ وطن

«در رهِ منزلِ لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

نقطهٔ عِشق نمودم به تو هان سهو مکن
وَر نه چون بنگری از دایره بیرون باشی

کاروان رفت وُ تو در خواب وُ بیابان در پیش
کی روی ره؟ زِ که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟» (حافظ شیرازی)

اگر جویی نشان زِ چهره پاکشان
ببو هر لالۀ خونین که روید در چمن

بچین ای باغبان زِ باغِ ارغوان
گُلِ وصلِ عزیزان را زِ بویِ پیراهن

رسد تا آسمان، خروشِ عاشِقان
بجوشد جاودان از خون گُلِ فریادشان

رسد تا آسمان، خروشِ عاشِقان
بیا تا بشنویم از جان، سرودِ نایشان

بماند بی خزان، بهارِ عاشِقان
مبادا این چمن خالی، زِ بویِ یادشان 🌷

پ.ن:

وزارت بهداشت غزه: ۱۰ مرگ ناشی از قحطی و سوء تغذیه و گرسنگی طی ۲۴ ساعت گذشته! رسیدنِ تعدادِ شهدایِ قحطی به ۱۱۱ نفر!

واکنش استاد حسام الدّین سراج به سکوتِ جهان در مقابلِ نسل کشیِ کودکانِ غزه 💔

مگو که کشتی از این موج بر کران نرود
که بر دِماغِ خرد هرگز این گمان نرود

در آن سفینه که سُکّان به دستِ نوح در است
امیدِ ساحلِ مقصود از میان نرود

حرامیان رهِ صد کاروان زدند وُ هنوز
زِ گوشِ بادیه آوایِ کاروان نرود

قدم به صدق وُ صفا نِه به راهِ دوست که جان*
اگر زِ دست رود، بر کسی زیان نرود

مباش در پیِ دعوی، که رهروِ رهِ عشق*
بر آستانِ وفا جُز به پایِ جان نرود

سرابِ داعیه‌ داران به مُدعی بگذار
نهنگِ لجّه زِ عَمّان به آبدان نرود

«تو عاشِقانه سفر کن که خار نقد رقیب
به پای بادیه‌ پیمای رهروان نرود»

فروغِ خلوتِ روحانیان نیفزاید
چون شمع، هر که در این بزم سَرفشان نرود

چنین که ره سِپران چابکانه می‌ تازند
غبارِ عرصه زِ سیمایِ آسمان نرود

زِ بس که خون وُ شقایق به دشت‌ وُ هامون ریخت*
بهار از دَمَن وُ دشت وُ بوستان نرود

اگر چه شَب پَرِگان آرزویِ شَب دارند
سحر به بویۀ خفاش از جهان نرود

به جُز حدیثِ محبّت که جاودان سخنی‌ ست
بَسا فَسانه که از نامه بر زبان نرود

مُریدِ رهبرِ عشقیم وُ در گذرگهِ عمر*
حمید را خطّ عِشق است وُ جُز بر آن نرود 🌷

شکر افشان خامه آمد به سخن
بسُراید وصفِ گُلزارِ وطن

که به دامن، گُلِ انسان پرورت این طور به چمن
که گُل اذین، زِ شقایق شد، سراسر دشت وُ دَمَن

جلوه های نورِ جان را نِگرید
شور وُ حالِ عاشِقان را نِگرید

این سَر افشان، سَر خوشانِ جامِ ایمان را نِگرید
در سرودِ رزمِ ایشان، نورِ عرفان را نِگرید

چِه عرفانی! شور است این در سرشان
که محرابِ عِشق آمد سنگرشان

نمی لرزد از طوفان پیکرشان
نمی اَرزد جُز جانان در برشان

ندارد ره جُز وفا در خاطرشان
نمی گنجد جُز خدا در باورشان

به هر میدان، به هر سنگر
حقّ باشد، یاورشان

زِ سیماشان، جلوه کند نورِ خدا
عیان بینی در صَفشان، صدق وُ صفا

از کمالِ سرفرازی بهره وَرَند
بی نیاز از نام وُ جاه وُ زور وُ زرند

در مقامِ حق پرستان، خاکِ رَهَند
در مصافِ فتنه جویان، شیرِ نَرَند 🌷

پ.ن:

و عزیزانی که همه عند ربهم یرزقون شدند: مجاهدِ بزرگ شهید سیّد حسن نصرالله، فرمانده شهید حاج قاسم سلیمانی، فرمانده شهید حاج عماد مغنیه، فرمانده شهید محمّد رضا زاهدی، فرمانده شهید حاج فؤاد شکر، فرمانده شهید حاج سیّد مصطفی بدرالدین. شهدا را یاد کنیم با صلوات.

وطنم، وطنم، وطنم، بشنو زِ دِلم سخنم
اگر از برِ جان گذرم، نرود وطن از نظرم

تو چو پرتوِ جانِ منی، تو سرایِ امانِ منی
به خدا زِ تو دِل نکنم، وطنم، وطنم، وطنم

برایِ آزادیِ تو، آبادیِ تو، سَر می‌ سپارم
امّیدِ بهروزیِ تو، پیروزیِ تو، در سینه دارم

سربازِ رزم آفرینم، در سنگرِ حق، مردِ پیکارم
چو باشد هوایِ حق در سَرم، به محرابِ خون نماز آورم

که در خون شوم شناور، قسم بر شهیدِ هم سنگرم
نپویم به جُز رهِ رهبرم، نجویم طریقِ دیگر

وطنم، وطنم، وطنم، بشنو زِ دِلم سخنم
اگر از برِ جان گذرم، نرود وطن از نظرم 🌷

ای بهشتی سیرت، شهادتت شعله بر جانها زد
از غمِ جانسوزت، سرشکِ غَم سَر بِه دامانها زد

زِ ماتمِ تو مهربان، برآمدِ زِ هر کران
خروشِ غَم بر آسمان، وای از این دردِ گران

شدی شهیدِ راه دین، زِ حیلۀ منافقین
وطن بِه غَم شده قرین، نالد از سوزِ جان

تو رمزِ بقا را بِه خون بر نوشتی
دریغا بهشتی، دریغا بهشتی

تو عِشق وُ وفا را بِه هم در سرشتی
دریغا بهشتی، دریغا بهشتی

ای دریغ از کف رفت آنکه یِک ملّت بود
هم رهِ حزب الله، یاورِ امّت بود

همیشه در حیاتِ خود، زِ سیره وُ صفاتِ خود، آیتِ وحدت بود
آن شهیدِ مظلوم، شورِ حقّ در سَر داشت

در نجاتِ انسان، پرتو از رهبر داشت
مدافعِ اصولِ حقّ، مراقبِ وصولِ حقّ، اسوۀ همّت بود

زِ دولتِ بهار خود، زِ عقل وُ ابتکارِ خود، بِه مردمِ دیار خود، مظهرِ رحمت بود
ای بهشتی سیرت، زِ داغِ تو شعله بر جان داریم، وز غمِ یارانت، دو دیده گوهر افشان داریم

تو ای شهیدِ قهرمان، ببین زِ مرزِ آن جهان، شکسته پشتِ دشمنان، غیرتِ نام آوران
گسسته دامِ اهرمن، خروشِ مردمِ وطن، که با نثارِ جان وُ تن، محوِ دشمن بتوان 🌷

پ.ن:

طعنه‌ ها، تمسخر و تحقیرهایِ برخی‌ رو نسبت بِه مسائلِ مهم که می‌ بینید بِه یادِ این جمله زنده یاد نادر ابراهیمی بیفتید! "دهانِ آلوده، از مغزِ آلوده تغذیه‌ می‌ کند."

پ.ن۲:

بِه کارگرِ خسته گفت آیا بِه شما نهار داده‌اند؟ مسخره‌ اش کردند؛ در دیدار با کودکانِ بهزیستی گفت پشتی‌ ها را جمع کنید؛ مسخره‌‌ اش کردند. گفت اگر بخواهید برای رد کردنِ این مردمِ وفادار سریع رانندگی کنید خودم پشتِ فرمان می‌ نشینم، مسخره‌ اش کردند.

گفت اگر لازم باشد ده بار بِه یک استان سفر می کنم تا مشکلِ مردم حل شود، مسخره‌ اش کردند، گفت کشور را بِه سمتِ پیشرفت می‌ بریم گفتند ۶ کلاس سواد داری! حرف زد مسخره کردند، راه رفت مسخره کردند، سفرِ استانی رفت مسخره کردند.

آخر هم در همین سفرهایِ استانی در نقاطِ دور افتاده بیش از ۱۲ ساعت دنبالِ پیکرش گشتند، انسانِ بزرگ با رفتنش دیگران را شرمنده می‌ کند. و چِه زیبا گفت: خیلی‌ ها در تشییعِ پیکرِ او برای عذرخواهی می‌ آیند.

هر دَم از این رهگذار، رهگذری می‌ رود
در پیِ مردانِ مرد، پی سپری می‌ رود

عرصه نگردد تُهی، گر چِه زِ هم سنگران
گه جگری می‌ دَرند، گاه سَری می‌ رود

روزنِ فتح وُ ظفر، بسته نخواهد شدن
گر زِ قضا ناوَکی، بر قَدَری می‌ رود

راهِ رجا بسته نیست، گر چِه رجایی برفت
ریشه بِه جا باد اگر برگ وُ بری می رود

روضه نمانَد بِه زاغ، ور همه با درد وُ داغ
از صفِ مرغانِ باغ، نغمه گری می رود

جلوۀ خورشیدِ ما، جمله جهان در نوشت
شعله بِه عالم زند، تا شرری می رود

مکتبِ اسلام باد زنده که در راهِ آن
گاه شُبیری رَوَد، گه شُبَری می رود

در سفرِ زندگی، آمد وُ شد کارِ ماست
تا پسری در رسد، خود پدری می رود

راهِ رجایی بجاست، شورِ رهایی بپاست
گر چه زِ نام آوران، ناموری می رود

بی هنران را بگو، گنجِ هنر زانِ ماست
گر چِه زِ مُلکِ هنر، باهنری می رود

دامنِ دریایِ عِشق، تا که صدف پرور است
صیرفیان را چِه باک، گر گُهری می رود

تا که خدایِ جهان، حافظِ این امّت است
هر نظری می رسد، صد خطری می رود

راهِ رجا بسته نیست، گر چِه رجایی برفت
ریشه بِه جا باد اگر برگ وُ بری می رود 🌷

پ.ن:

🔹 تاریخ را از نو باید نوشت؛ تمامِ تاریخ را و تاریخی باید نوشت مُتّکی بِه حقّ و حقیقت. و بیانگرِ پويندگیِ واقعیت. تاریخی که ستمگران را، بِه راستی، ستمگر و ستمْ دیدگان را بِه واقع ستمْ دیده نشان بدهد. تاریخی که آرمانی، پیش رو داشته باشد و انسان را بِه ساختِ درستِ آینده برانگیزد. تاریخ را از نو باید نوشت، نه آنگونه که تاریخ نویسانِ نوکرِ دربارها و تاریخْ نویسانِ مطیعِ اوامرِ اجانبْ نوشته اند. بَل آنگونه که حس شود، قلم در دستِ مردمِ آگاه و دردشناسِ کوچه و بازار بوده است.

🔹 تاریخ را از نو باید نوشت، نه آنگونه که باز نوشته شود: این سلطان، آن حاکم، و ابن فرمانروا؛ این قصر، آن مسجد، و آن سدّ و کاروانسرا و بازار را ساختند. بلکه نوشته شود: این مردم، آن مردم، و آن مردمِ دیگر، با دستهایِ خود، با تنِ خود، روحِ خود، عِشق و ایمانِ خود، این مسجد، آن سدّ، و آن کاروانسرا و بازار را ساختند. و با خشم و نفرت و نفرین، زیرِ شکنجه و شلّاق، این قصر و ایوان را..

🔹 ما قصّه نویسان، شاید که تاریخْ نویس نباشیم، امّا شک نیست، که برایِ نوشتنِ حقّ ـ بِه هر قیمت ـ آمده ییم و عجب حلاوتی دارد مرگ، اگر انسان در راه آرمانی معتبر بمیرد.

( نادر ابراهیمی، بر جاده‌ های آبی‌ سرخ، ص۳۰) ❤️

عزمِ مسجد کرد آن دانایِ راز
تا گزارد همرهِ امّت نماز

شد بِه محراب نیایش ساز کرد
حمد وُ تسبیحِ خدا، آغاز کرد

در قیام وُ در رکوع وُ در سجود
پای تا سر، محوِ وصلِ دوست بود

دوست را می دید وُ غیر از دوست، هیچ
هر چِه جُز نقشِ ولایِ اوست، هیچ

عاشقِ بی خویشتن، عاشق بُوَد*
عاشِق آن باشد، که او صادق بُوَد

عاشِقان را فکرِ حیلت ساز نیست*
عِشق، با سوداگری دمساز نیست

عاشِقی از خویش هجرت کردن است*
نیست عاشِق آن که در بندِ تن است

باید اوّل برگِ هجرت ساختن*
پس بِه عِشق وُ عاشِقی، پرداختن

عاشِقان بارِ سفر، بَر بسته اند*
رشتۀ جان، از جهان بگسسته اند

سر نهاده بوتراب، اندر تراب
بود غرقِ شوق وُ شور وُ التهاب

محوِ جانان بود وُ از خود بی خبر
کامدش شمشیرِ زهرآگین بِه سر

غنچۀ لب هایِ او از هم شکفت
نغمۀ فُزتُ و رَبّ الکعبه گفت

طایر دِل را قفس بشکسته دید
مرغِ جان از دامِ تن وارسته دید

بانگِ عبدی اِرجِعی را گوش کرد
باده از جامِ شهادت نوش کرد

ذکرِ انا الله ش بر لب گذشت
طایرِ جانش، زِ رمزِ شَب گذشت

نقش شد بر فرشِ محرابش زِ خون
آیۀ اِنّا اِلَیهِ راجِعوُن 🌷

شاخۀ خشکم، زِ پاییز وُ بهارِ من مپرس
مُرده‌ ام، از صبح وُ شامِ روزگارِ من مپرس

آفتابی بر لبِ بامم، در آفاقم مجوی
جِلوه‌ ای از طالعِ بی‌اعتبارِ من مپرس

سرخطِ مضمونِ افسوسم، بر این حیرت‌ بَیاض
جُز ندامت، سطری از شعر وُ شعارِ من مپرس

سر بِه پیش افکنده دارم پیشِ سربازانِ عِشق
سرفرازی از سرِ زانو سوارِ من مپرس

زخمِ صد مرهم بِه جان دارد درختِ طاقتم
سایه واگیر از سرم، وز برگ وُ بارِ من مپرس

استخوان بشکسته‌ ام، وز مومیایی بی‌ نیاز
گُم شدم در خویش، از سنگِ مزارِ من مپرس

در بیابانِ طلب آواره‌ ام چون گردباد
آشیان بر باد دادم، از غبارِ من مپرس

غفلتِ خوش‌ باوری‌ ها را غرامت می‌ دهم*
از جفایِ دشمن وُ از مهرِ یارِ من مپرس

داستان‌ پردازِ عصرِ غربتِ انسان منم*
نغمه‌ ای بشنو، زِ دردِ اضطرارِ من مپرس

چَشم در راه امیدی همچنان بنشسته‌ ام*
قصّه کوته کن حمید! از انتظارِ من مپرس 🌷

مرا كه يار نباشد، بهار را چِه كُنم
بهار، بی گُلِ رویِ نگار را چِه كُنم

اميد بود، كه با نو بهار باز آيی
ملامتِ، دلِ اميدوار را چِه كُنم 🌷

دست و پا گُم کردۀ کویِ تمنّایِ توام
با دو چشمِ آرزو مستِ تماشایِ توام

وصفِ گلزارِ جمالت دامن از دستم ربود
همچنان آیینه، گلچینِ سراپایِ توام

مژده دیدار دارم با نگاهِ اشتیاق
از نسیم وُ سبزۀ نورسته جویایِ توام

با همه لب تشنگانِ وادۀ عِشق وُ جنون
در امیدِ جرعه‌ ای از شهدِ مینایِ توام

مهلتی خواهم که مژگان بر جمالت وا کُنم
از اجل منّت‌ کشِ امروز وُ فردایِ توام

از خیالِ کُشتنم مگذر که در میدانِ عِشق
صیدِ بِسمِل گشتۀ افتاده در پایِ توام

گرچِه می‌ دانم که می‌ آیی و می‌ پرسی مرا
در شمارِ عاشقانِ ناشکیبایِ توام

رخوتِ ساحل‌ نشینی شورِ عصیانم فزود
نازِ طوفانت کشم، مشتاقِ دریایِ توام

راه وُ رسمِ دِلبران دانی وُ می‌ داند حمید
در جهان دِلبری قانع بِه ایمایِ توام 🌷

وقت است تا برگِ سفر بَر باره بندیم
دِل بر عبور از سدِّ خار وُ خاره بندیم

از هر کران بانگِ رحیل آید بِه گوشم
بانگ از جَرَس برخاست وایِ من خموشم

دریا دِلان راهِ سفر در پیش دارند
پا در رکابِ راهوارِ خویش دارند

گاهِ سفر آمد، نه هنگامِ درنگ است
چاووش می‌ گوید كه ما را وقت تنگ است

گاهِ سفر شد، باره بَر دامن برانیم
تا بوسه‌ گاهِ وادیِ ایمن برانیم

وادی پُر از فرعونیان وُ قبطیان است
موسی جلودار است و نیل اندر میان است

گاهِ سفر آمد برادر، گام ‌بردار
چَشم از هوس، از خُرد، از آرام‌ بردار

گاهِ سفر آمد برادر، ره دراز است
پروا مکن بشتاب، همّت چاره‌ ساز است

ره توشه باید، عزم را در کار بندیم
دِل بر خدا آن گه بِه رفتن باره بندیم

ره توشه باید، صبر را در دِل نِشانیم
وادی بِه وادی باره تا بر دِل كِشانیم

وقت است تا زادِ سفر بر دوش بندیم
دِل بر پیامِ دلکشِ چاووش بندیم

باید خطر کردن، سفر کردن، رسیدن
ننگ است از میدان، رمیدن، آرمیدن

حکمِ جلودار است، بر هامون بتازیم
هامون اگر دریا شود، از خون بتازیم

از دشت وُ دریا در طلب باید گذشتن
بیگاه وُ گاه وُ روز وُ شَب باید گذشتن

گر صد حرامی، صد خطر در پیش داریم
حکمِ جلودار است، سَر در پیش داریم

جانانِ من برخیز وُ بشنو بانگِ چاووش
آنک امامِ ما عَلَم بگرفته بر دوش

تکبیر زن، لبیک‌ گو، بنشین بِه رَهوار
مقصد دیارِ قدس، همپایِ جلودار 🌷

پ.ن:

شهر مقدّس بیت‌ المقدّس پایتختِ فلسطین و قبلۀ اوّل مسلمانها برایِ مسلمانها باقی خواهد ماند.

حرمتِ عاطفه، با سنگِ جُدایی مشکن؛ می‌ دهد درسِ درستی، دلِ بِشکستۀ ما 🌷