🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

من می گم بهم نگاه کن، تو می گی که جون فدا کن
من می گم چشات قشنگه، تو می گی دنیا دو رنگه

من می گم دلم اسیره، تو می گی که خیلی دیره
من می گم چشاتو وا کن، تو می گی منو رها کن

من می گم قلبمو نشکن، تو می گی من می شکنم من؟
من می گم دلم رو بُردی، تو می گی به من سپردی؟

من می گم دلم شکسته ست، تو می گی خوب میشه خسته ست
من می گم بمون همیشه، تو می گی ببین نمیشه

من می گم تنهام میذاری، تو می گی طاقت نداری
من می گم تنهایی سخته، تو می گی این دسته بخته

من می گم خدا به همرات، تو می گی چه تلخه حرفات
من می گم که تا قیامت، برو زیبا به سلامت 🌷

نمی دونی چه سخته پیشِ چشمات از خطر گفتن
نمی دونی چه تلخه عاشقونه از سفر گفتن

تو از من صبر می خواهی، کویرم ابر می خواهی
نمی تونم نمی تونم نمی تونم

اگه زخمی ترینم، تو تمومِ نا تمومی ها
همینه سهمِ من از تو که عاشِق باشم وُ تنها

بیا وُ این دمِ آخر، تو چشمِ من نگاهی کن
گذشته کارم از گریه، مرا با خنده راهی کن

تو می دونی که بی تو از غروبِ جاده دلگیرم
چه تقدیری خدایا من چرا بی همسفر می رم

بذار عاشِق ترین باشم، برای لحظۀ آخر
اگر چه بی تو می میرم، نمی مونم نمی مونم 🌷

تو قابِ خیسِ چشمام، تصویرِ تو نشسته
از سوگِ هجرتِ تو، بال وُ پَرَم شکسته

چه سخته بی تو موندن، بی تو چه سخته رفتن
آغازِ هجرتِ تو، فصلِ شکستنِ من

بی تو هجومِ گریه، بی تو غم وُ جُدایی
بی تو غروبِ سردِ روزایِ آشنایی

بی تو من وُ غربتِ پرنده هایِ بی پَر
بی تو من وُ حسرتِ گلایِ سُرخِ پرپر

چراغِ لحظه بی تو، خاموش وُ بی فروغه
انگار که قصۀ عِشق، یه قصۀ دروغه

جُدایی از تو سخته، در امتدادِ اندوه
نشسته رویِ قلبم، غمِ تو مثلِ یک کوه 🌷

روحِ جنگل سرد وُ خاموش، شَب گرفته بیشه ها را
می زند دستی تبردار، ساقه ها وُ ریشه ها را

تا نوازد روزگاران، نغمه هایِ آدمیّت
شُسته دیگر موجِ نفرت، نقشِ پایِ آدمیّت

در چنین قرنی بلاخیز، در شبِ تاریکِ تردید
یک نفر با قلبِ من گفت: مردی می آید زِ خورشید

مردی می آید ستم سوز، در نگاهش موجِ دریا
شیرمرد بیشۀ عِشق، مردِ مردستانِ طاها

می رسد آن غایب آخر، با بهاری نو رسیده
شَب شکافی همچو حیدر، دستش از جنسِ سپیده

می رسد از خطۀ نور، تا فروزد جانِ شَب را
شعلۀ تیغش بسوزد، پردۀ ایوانِ شَب را

مردی از نسلِ محمّد، بر تنش شولایِ طوفان
زین وُ برگِ اسبش از خون، آخرین منجیِ انسان

مردی از دنیایِ بهتر، روحش از آیینِ برتر
در گلویش نینوایی، اوجِ پروازِ کبوتر 🌷

فایل با کیفیت چاپ تابلو" سلام بر حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف"

علی علی علی علی جان
علی علی علی علی جان

من آمده ام به کویِ علی، که سَر فکنم به پایِ علی
گُداخته از جفایِ همه، گُریخته در وفایِ علی

علی است مبتدایِ همه، علی است منتهایِ همه
علی است مقتدایِ همه، خداست مقتدایِ علی

گُریخته دِل، گُداخته جان، به روز وُ شَب، روان دوان
روان به درِ وفایِ علی، دوان به رهِ صفایِ علی

صفایِ علی، صفایِ علی، رضایِ علی، رضایِ نبی
علیست مرتضایِ نبی، نبیست مصطفایِ علی

بُریده نفس، گُسسته سخن، شکسته به جان، شکسته به تن
به دوشِ من است کشتۀ من، که در فکنم به پایِ علی

خداست های وُ هویِ علی، علیست هوی وُ هایِ همه
علیست هوی وُ هایِ همه، خداست های وُ هویِ علی

زِ هستیِ خویش رَسته شدم، زِ هوش وُ خِرَد گسسته شدم
گسسته زِ کارِ بسته شدم، زدم چو مِی از سبویِ علی

علی علی علی علی
علی علی علی علی 🌷

🌸 روایتگر ولایت امام علی (ع)، اثر: رضا بدرالسماء 🌸

این روزا عادتِ همه رفتن وُ دِل شکستنه*
دردِ تمومِ عاشِقا پایِ کسی نشستنه

این روزا دردِ عاشِقا فقط غمِ ندیدنه
مشکلِ بی ستاره ها یِه کم ستاره چیدنه

این روزا آسمونمون پُر از شکسته بالیه
جایِ نگاه عاشِقت باز تویِ خونه خالیه

این روزا کارِ آدما دلهایِ پاک رو بردنه
بعدش اونو گرفتن وُ بِه دیگری سپردنه

این روزا قصّه ها همش قصّۀ دِل سوزوندنه
خلاصۀ حرفِ همه پَر زدن وُ نموندنه

انگار که آدما کمن پشتِ نقابِ پنجره
کمتر میبینی کسی رو که مثلِ من منتظره

جنسِ دلایِ آدما این روزا سخت وُ سنگیه
فقط تویِ نقاشیا دنیا قشنگ وُ رنگیه

ببین که اشک مون فقط چارۀ بی قراریه
تنها پناه آدما عکسایِ یادگاریه

انگار که فصلِ غربتِ عِشق وُ بیدهایِ مجنونه
بغضایِ کالِ باغچه ها منتظرِ یِه بارونه

این روزا ما بِه همدیگه فقط زود عادت می کنیم
حقا که بی وفایی رو خوب هم رعایت میکنن

این روزا باید هممون برایِ هم سایه باشیم
شبا یه کم دلواپسِ کودکِ همسایه باشیم

اون وقت دوباره آدما دستاشون وُ پل میکنن
دردایِ ارغوانی رو با هم تحمّل می کنن 🌷

ای رفیقِ خستۀ من، ای تو همدردِ صمیمی*
رویِ اون لبخندِ تلخت، داغِ یِک عشقِ قدیمی

یاورِ بی یاوری ها، زخمیِ ناباوری ها
شیشۀ قلبت شکسته، زیرِ سنگِ داوری ها

من رفیقِ با تو مُردن، با تو موندن، پایِ یِک حرف*
دِل تپیدن، دِل سپردن، مثلِ اشکِ روشنِ برف

با تو این دیوونگی ها، رنج وُ درمانی نداره
لذتِ آوارگی ها، با تو پایانی نداره

سر پناه آسمونو سایه بونِ خستگی کُن
پولکِ مهتاب وُ بردار هدیۀ دِلبستگی کُن

همسفر از جاده هایِ خاطراتِ هم گذشتیم
از تو ویرونه هایِ غربتِ هر کوچِه گشتیم 🌷

من بهارم تو زمین
من زمینم تو درخت، من درختم تو بهار

نازِ انگشتایِ بارونِ تو باغم می کُنه*
میونِ جنگلا تاقم می‌ کُنه

تو بُزرگی، مثِ شَب
اگه مهتاب باشه یا نه، تو بُزرگی مثِ شَب

خودِ مهتابی تو اصلاً، خودِ مهتابی تو
تازه، وقتی بره مهتاب وُ هنوز شبِ تنها باید

راهِ دوری‌ رو بره تا دَمِ دروازۀ روز
مثِ شَب گود وُ بزرگی، مثِ شَب

تازه، روزم که بیاد
تو تمیزی، مثِ شبنم، مثِ صبح

تو مثِ مخملِ ابری، مثِ بویِ علفی
مثِ اون ململِ مه نازکی:

اون ململِ مه، که رو عطرِ علفا، مثلِ بلاتکلیفی
هاج وُ واج مونده مردد، میونِ موندن وُ رفتن، میونِ مرگ وُ حیات

مثِ برفایی تو
تازه آبم که بِشن برفا وُ عُریون بِشه کوه

مثِ اون قلّۀ مغرور وُ بُلندی
که بِه ابرایِ سیاهی وُ بِه بادایِ بدی می‌ خندی 🌷