🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

زبانِ شِکوه نه از دست این وُ آن دارم
زِ بی زبانیِ خود شِکوه بر زبان دارم

چرا غمِ دلِ خود را نهان کنم از دوست
مگر زِ خویش چه دارم کز او نهان دارم!

دلی گداخته وُ اشکِ حسرتی چون شمع
به یادگارِ شبِ هستی از جهان دارم

چنان متاعِ فضیلت شکست بازارم
که چشمِ سودی اگر دارم از زبان دارم

زِ بی مروّتیِ دوستان چه ها که نرفت
مرا که چشمِ مروّت زِ دشمنان دارم

نرفت نقشِ رُخِ رفتگان زِ دیدۀ من
هنوز چشم به دنبالِ کاروان دارم

غمِ حساب زِ عصیانِ بی حساب خورم
زِ بیمِ کردۀ خود بیمِ امتحان دارم

سرودِ من چو حریفان سرودِ مستی نیست
زِ بی فغانیِ خویش است اگر فغان دارم

به هیچ کارِ جهان نیست رغبتم ای عِشق*
تویی که منّتِ کارِ تو را به جان دارم

زِ بدگمانیِ مردم به کس نشد معلوم
زِ خیر خواهیِ خلق آنچه در گمان دارم

اگر چه بر رُخِ من عِشق آستین افشاند
هنوز رویِ ارادت بر آستان دارم

چه گونه وا شود از غَم گُلِ نشاط مرا
که در بهار هم اندیشۀ خزان دارم

خبر زِ روزِ جُدایی زِ همرهانم نیست
همینقدر خبر از کارِ آسمان دارم

مرا همین به غمِ خویش شاد کن ای عِشق*
که تا غمِ تو ندارم غمِ جهان دارم

امیر سویِ کدامین قفس کنم پرواز
که دامی از خس وُ خاشاکِ آشیان دارم 🌷

جان‌ ها فدایِ آنكه بِه جان شد فدایِ غير
بيگانه شد زِ خود كه شود آشنایِ غير

از بذلِ جانِ خويش بِه رغبت بِه رایِ حق
نگذشت تا گذاشت جهان را برایِ غير

در راهِ دين زِ پيكرِ خود ساخت شمعِ راه
‌تا رهزنِ دَغَل نشود رهنمایِ غير

افراشت بيرق از سرِ خود در طريقِ عدل
‌تا كس طريقِ ظلم نپويد بِه پایِ غير

بر خوانِ سرگشادۀ آزادی از خدای‌
داد از سرِ بریده بِه هر رگ صلایِ غیر

مال وُ منال وُ اهل وُ عيال از سرایِ خويش
کرد آزمون اهل وُ عيال از سرایِ غير

از جسمِ پاکِ خود كفِ خاكی بِه جا گذاشت‌
آن هم برایِ اينكه شود توتيایِ غير

هر گوشه از دهانۀ زخمش بِه خنده گفت‌
کز خونِ پاکِ خویش دهم خونبهایِ غیر

چندان بِه درد وُ داغِ عزیزان گُداخت دِل‌
تا چون زر گُداخته آمد دوایِ غیر

نفرینِ هر شریر بِه بانگِ علن شنید
تا با دعایِ خیر دهد مدعایِ غیر

نورِ هدی، فروغِ خدا، شمسِ مشرقین‌
برهانِ حق و حجتِ قولِ خدا، حسین 🌷

همرهان رفتند وُ من از کاروان وا مانده‌ ام
وایِ من کز کاروانِ رفته بر جا مانده‌ ام

دوستانِ با صفا رفتند وُ من در بینِ خلق
چون صفا و راستی، مهجور وُ تنها مانده‌ ام

هر دم از سرگشتگی چون گَرد می‌ پیچم بِه خویش
همرهان رفتند وُ من تنها بِه صحرا مانده‌ ام

چار موجِ غَم زِ هر سو در میان دارد مرا*
چون خَسی حیران وُ سرگردان بِه دریا مانده‌ ام

شِکوۀ دنیایِ باطل با کدامین کس کنم؟*
من که از حق نیز بی‌ کَس‌ تر بِه دنیا مانده‌ ام!

کورِ از رَه مانده‌ ام، دور از دلیل افتاده‌ ام*
دردمندِ خسته‌ ام، دور از مسیحا مانده‌ ام 🕯

آدمی را حبّ وُ بغض چیزی از هر جنس وُ نوعی
جای گیرد در دِل اوّل، یا بِه خصلت یا بِه عادت

وآنگه از این‌ سو وُ آن‌ سو گردِ هم آرَد فراهم
هر کجا بیند بیانی از کسی بر وفقِ حاجت

گر بِه دینش می‌ کِشد دِل، خیزد از فرطِ تعلّق
تا مدد گیرد زِ عقل وُ نقل وُ استنباط وُ حجّت

ور بِه کُفرش خاطر آساید، پیِ اثباتِ دعوی
صد سخن گوید بِه حجّت، صد دلیل آرَد بِه صحّت

در نهانگاه ضمیرِ خویشتن چندان که کاود
درنیابد علّت آن را، که پنهان است علّت

وآن عوارض کز ریا یا طبع در هر فرقه بینی
نیست الّا اُنس‌ وُعادت، چیست غیر از رسم‌ وُ سنّت

گر کسی گوید که علم وُ تربیت را چیست حاصل
گویم آن را در طبایعِ مختلف آمد اصابت

نفْس را اوّل شمار، آنگاه علم وُ تربیت را
هیچ اوّل را نبینی تابعِ آخر بِه رُتبت

نفْس را بیم از لگامِ تربیت یا علم نبْود
هم مگر فضلِ خدایش باز دارد از ضلالت

کم بُود آن‌ کس که یابد اعتقادی سخت وُ مانَد*
خالی از حبّ و عداوت، پُر زِ انصاف و عدالت

آدمی را هرچِه نیکوتر بِه چشمِ عقل بینی*
بازنشناسی، که خود را بازنشناسی بِه‌ غایت 🌷

از نورِ دِل، بِه محنتِ آینده آگهیم؛ هر شَب، حسابِ محنتِ فردا نوشته‌ ایم. 🌷

پ.ن:

امروز هم گذشت بِه هر تلخی که بود؛

در انتظارِ محنتِ فردا نشسته‌ ایم. (منصف تهرانی) 🕯

پ.ن۲:

امروز نیز محنتِ فرداست روزیَم؛

آن بنده‌ ام که رزقِ من از پیش می‌ رسد. (امیری فیروزکوهی) 🪔

چِرا ازین چمن ای آهویِ خُتَن رفتی؟
مگر چِه دیده ای از ما کزین چمن رفتی؟

چو لاله با دلِ تنگم درین خراب آباد
بِه داغِ هجر نشاندی وُ خویشتن رفتی

چو حسرت از دلِ تنگم برون نخواهی رفت*
اگر چو روشنی از چشمهایِ من رفتی

بِه جُز حدیثِ وفا از زبانِ لالِ امیر
خدای را چِه شنیدی که بی سخن رفتی؟ 🌷

کاش یِک شَب می شنیدم بویِ آغوشِ تو را
خوابگاه از سینه می کردم برو دوشِ تو را

در خیالِ من نمی گنجد وصالِ چون تویی
حیرتی دارم چو می بینم هم آغوشِ تو را

از غرورِ حُسن چون مهرت بِه قهر آمیختست
لذت شهد است هم نیشِ تو هم نوشِ تو را

جلوۀ صبحِ جوانی یاد می آید مرا
هر زمان در جلوه می بینم بناگوشِ تو را

انتخابِ عِشق را نازم که چون من برگزید
از میانِ حُسن ها، حُسنِ سیه پوشِ تو را

تا زِ یادم برده ای از یادِ عالم رفته ام*
هیچ کس جُز غُم نمی پرسد فراموشِ تو را

بوسه ای زان لعلِ آتشناک می باید امیر
تا کند گرمِ سخن لب هایِ خاموشِ تو را 🌷

مَپْسند که دور از تو برایِ تو بمیرم
صیدِ تو شدم من که بِه پایِ تو بمیرم

هر عضو زِ اعضایِ تو غارتگرِ دِل هاست
ای آفتِ جان بهرِ کجایِ تو بمیرم؟

گر عمرِ ابد خواهم از آنست که خواهم*
آنقَدْر نمیرم که بِه جایِ تو بمیرم

با من همه لطفِ تو هم از رویِ عتابست
تا هم زِ جفا هم زِ وفایِ تو بمیرم

آخِر دلِ حسّاس تو را کُشت امیرا*
ای کشتۀ احساس برایِ تو بمیرم 🌷