🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

دِلم پُر از غمِ زمانه است، اسیرِ بُغضِ عاشقانه است
تو رفته ای وُ آرزوها چراغِ مُرده ای به خانه است

تو را به جانِ تشنه ام، بهارِ عمرِ رفته ام
تو ای امیدِ جان کجایی، که خسته ام از این جدایی

بیا بیا بهارِ من، امیدِ من، قرارِ من، به شهرِ رویا
غمِ مرا تو چاره کن، شبم پُر از ستاره کن، تو ماهِ زیبا

تویی که لیلیِ منی، من همچو مجنون
کشیده ای کنون مرا به دشتِ پُر خون

شکسته ام شکسته ام، من از فراقِ رویِ تو
مرا زِ جامِ خود بنوشان

مسافرِ عزیزِ من، که رفته ای تو از وطن
تو ای امیدِ من کجایی، تو ای امیدِ من کجایی 🌷

پ.ن:

که خسته ام شکسته ام، من از فراقِ رویِ تو
به کویِ تو مرا گذر نیست

بهانۀ ترانه ام، در این هجومِ بی امان
بهارِ عاشقانۀ من، تویی تویی نشانۀ من 🖤

زِ باغِ پیرهنت، چون دریچه‌ ها، وا شد
بهشتِ گُمشده، پشتِ دریچه، پیدا شد

رها زِ سلطهٔ پاییز در بهارِ اتاق
گلی به نامِ تو، در بازوانِ من، وا شد

به دیدنِ تو، همه، ذرّه‌ هایِ من شد چشم
و چشم‌ ها، همه سَر تا پا، تماشا شد

تمامِ منظره پوشیده از تو شد، یعنی
جهان به یُمنِ حضورت دوباره زیبا شد

زمانه ریخت به جامم، هر آنچه تلخانه
به نامِ تو که درآمیختم، گوارا شد!

فرشته‌ ها، تو وُ من را به هم نشان دادند
میانِ زهره وُ ماه، از تو گفت‌ و گوها شد

دوباره طوطیک شوکرانی شعرم
به خنده‌ خندهٔ شیرینِ تو، شکرخا شد

شتابِ خواستنت، این‌ چنین که می‌ بالد
به دوریِ تو مگر می‌ توان شکیبا شد؟

امیدوار نبودم دوباره از دلِ تو
که مهربان بشود با دلِ من، امّا شد

تنت هنوز به اندازه‌ یی لطافت داشت
که گُل در آینه از دیدنش شکوفا شد

قرار نامهٔ وصلِ من وُ تو بود آن که
به رویِ شانهٔ تو با لبِ من امضا شد 🌷

پ.ن:

من آخرینم، بر سرِ راهت

آخرین بهار، آخرین برف

آخرین نبرد، برای نمردن (پل الوار) 🖤

پ.ن۲:

عِشق مانندِ موسیقی است، با یک نت آغاز می‌ شود

و سپس به لحنی فراموش‌ نشدنی تبدیل می‌ گردد. (انيس منصور) 🖤

پ.ن۳:

با یه آهنگ بغلم کن آپامه.. شاید [شد] همدیگه رو دور و برِ اون ببینیم.. 🖤

جان خواهم از خدا، نه یکی بلکه صد هزار
تا صد هزار بار بمیرم برای یار

من زارم وُ تو زار، دلا، یک‌ نفس بیا
تا هر دو در فراق بنالیم زار زار

از بس که ریخت گریهٔ خون در کنارِ من
پُر شد از این کنار، جهان تا به آن کنار

در روزگارِ هجرِ تو روزم سیاه شد
بر روزِ من ببین که چه‌ ها کرد روزگار

چون دِل اسیرِ تست، زِ کویِ خودش مران
دلداری‌ ای کن وُ دلِ ما را نگاه دار

کامِ من از دهانِ تو یک حرف بیش‌ نیست
بهرِ خدا که لب بگشا، کامِ من برآر

چون خاک شد هلالیِ مسکین به راهِ تو
خاکش به گرد رفت وُ شد آن گرد هم غبار 🌷

پ.ن:

ذوقِ وصال می‌ گزد از دور، پشتِ دست
گرم است بس که صحبتِ من با خیالِ تو (صائب تبریزی) 🖤
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تویی شاهِ من و امّیدگاهِ من، پناهِ من
منم مستِ تو، هشیارِ تو، غمگینِ تو، شادِ تو (واعظ قزوینی) 🖤

پ.ن۲:

چه نشئه‌ ای تو ندانم در این سرایِ وجود
که تن به‌ جان نبُوَد رام وُ جان به تن بی‌ تو

پیاله بی‌ مِی وُ گُل بی‌ شمیم وُ دِل بی‌ عِشق
چنان زِ خویش نباشد خجل که من بی‌ تو (طالب آملی) 🖤

پ.ن۳:

شاید از تو دور باشم، امّا بیشتر از کسانی که تو را از نزدیک می‌ بینند، دوستت دارم آپامه 🖤

یارب این جانهایِ غربت دیده را فریاد رس!*
روح‌ هایِ گِل به رو مالیده را فریاد رس!

با کمندِ جذبه‌ ای، ای آفتابِ بی‌ نیاز
سایه‌ هایِ بر زمین چسبیده را فریاد رس

از کشاکش‌ هایِ بحر، ای ساحلِ آرام بخش
این خس وُ خاشاکِ طوفان‌ دیده را فریاد رس

از رهِ پنهان، به رویِ گرم ای پیر مغان
باده‌ هایِ خامِ ناجوشیده را فریاد رس

می شود از قطع، راهِ عِشق هر دم دورتر*
رهروانِ این رهِ خوابیده را فریاد رس

ای بهارِ عِشق کز رُخسارت آتش می‌ چکد
این زِ سرمایِ هوس لرزیده را فریاد رس

ای که رگ از سنگ، چون مو از خمیر، آری برون
رشتهٔ جانِ به تن پیچیده را فریاد رس

ای که کردی از صدف گهوارهٔ دُرّ یتیم
این گهرهایِ به گِل چسبیده را فریاد رس

بلبلان گلها زِ باغِ کامرانی چیده‌ اند
این گُل از باغِ جهان ناچیده را فریاد رس

گرچه می دانم به دادِ پاکبازان می‌ رسی*
این به خونِ آرزو غلتیده را فریاد رس

در جهانِ پُر ملال ای کیمیایِ خوشدلی
رحمتی کن، صائبِ غَم دیده را فریاد رس!* 🌷

پ.ن:

در مسیرِ عشقِ من از خیلی چیزها باید بگذری. - خداوند - قرآن، آل‌ عمران، آیه ۹۲

پ.ن۲:

ای هلالِ مَهِ نو، خوش به حالِ تو، که از اوجِ فلک، نورِ هر پنجره را می‌ بینی. 💙

🌙 هلالِ ماهِ نو، قهرود (کاشان) 🌙

ما واژ‌ه‌ هایِ تبعید شده‌ ایم..

ما اتفاق‌ هایِ تصادفی افکنده شده
در قعرِ جهان وُ چاه‌ هایِ وطنیم..

ما برگ‌ هایِ از یاد رفته
در جیبِ باد و گُذرِ زمانیم..

ما ولی ماندگاریم،
ما دریا وُ خود غریقیم

باٖٖرٖٖاٖٖنٖیم ما

کیست که صدایِ گریۀ این شاعر را بشنود،
قلمِ او می‌ گِرید،

بر پیاده‌ رو شَب،
خمیده می‌ شود، می‌ شکند.. 🌷

پ.ن:

این شاعرِ شهید در سال ۱۹۸۰ در بیروت بِه دستِ باندِ تروریستِ موساد ترور شد.

پ.ن۲:

و ما چِه شَب‌ ها که نَخوابیده بِه صُبحش بُردیم! چِه کسی دانه‌ هایِ اَشکِ مان را، وقتی که نصفِ شَب‌ ها گِریه می‌ کُنیم، می‌ توانَد بِشمارَد؟ خدایا در سرنوشتِ ما مَباد که قَلبی را بِشکَنیم.

گاهی یِه خونۀ سادۀ گِلی، بِه همه دنیا می اَرزه، مگه نه
گاهی وقتا تویِ قصرم که باشی، دِلت از غصّه می لَرزه، مگه نه

حاضری دار وُ ندارت رو بِدی، بِه جاش از خدا دلِ خوش بگیری
حاضری زندگیتو بدی، اگه بتونی با دلِ عاشِق بِمیری

این همه دنبالِ دنیا رفتیمو، انگار این جادّه تَمومی نداره
گاهی وقتام که بِه جایی می رسیم، لذّتش انگار دَوومی نداره

کاش یِه بارم که شده تو این سفر، دِلمون راه وُ نشونمون بده
می شه سرنوشتِ ما این نباشه، وسوسه اَگه اَمونمون بده 🌷

گِریه کن که گر سیلِ خون‌ گِری، ثمر ندارد
ناله‌ ای که ناید زِ نایِ دِل، اثر ندارد

هر کسی که نیست اهلِ دِل، زِ دِل خبر ندارد
دِل زِ دستِ غَم، مَفَر ندارد

دیده غیر اشکِ تَر ندارد
این محرم وُ صفر ندارد

گر زنیم چاک، جَیبِ جان چِه باک
مرد جُز هلاک، هیچ چارۀ دگر ندارد

زندگی دگر ثمر ندارد 🌷

پ.ن:

این تصنیف در سوگِ کلنل محمّد تقی‌ خان پسیان سروده شده و معروف به تصنیفِ کُلنل بوده است.

پ.ن۲:

رابرت دنیرو حرفِ قشنگی زده، میگه: «همیشه آماده باش تا هر چی که داری رو بتونی تو ۳۰ ثانیه تَرک کنی» خیلی قابل تأمل..

از ملّتِ ما
ملّتی سرخپوست نخواهید ساخت!

ما اینجا ماندگاریم
در این خاک که دستبندی از گُل با اوست

اینجا سرزمینِ ماست
از سپیده دمِ عمر اینجا بوده‌ ایم

اینجا بازی کرده‌ ایم
عاشِق شده‌ ایم و شعر نوشته‌ ایم

ما ریشه داریم در آبراهش
چون گیاهانِ دریا

ریشه داریم در تاریخش
در نانِ نازکش، در زیتونش

در گندمِ زردگونش
ریشه داریم در وجدانش

ماندگاریم در آذار و نیسانش
ماندگاریم چون نقش بر صلیب‌ هایش

ماندگاریم با پیامبر والایش
در قرآنش و ده فرمانش 🌷

پ.ن:

دیگر از گریه بِه دِل رسمِ فغان یاد آمد
رگِ پیمانه زدم شیشه بِه فریاد آمد

دِل در افروختنش منّتِ دامن نکشید
شادم از آه که هم آتش وُ هم باد آمد

تا ندانی جگرِ سنگ گشودن هدرست
تیشه داند که چِه ها بر سرِ فرهاد آمد

داغم از گرمیِ شوقِ تو که صد ره بِه دلم
همچنان بر اثر شکوۀ بیداد آمد (غالب دهلوی) 🖤

پ.ن۲:

بر نمی گردم مگر آنکه باغی بر زمین بکارم، یا بهشتی از آسمان برکَنم، یا بمیرم، یا با هم بمیریم. (غسان کنفانی) 🖤

🔹 عکس آشناست؛ خوب دیده شده بود، چون طعمِ زندگی می دهد در میانِ خبرهایِ تکراری و رقت بارِ جنگ. عروس و داماد فلسطینی که سه روز پیش عروسی‌ شان را جشن گرفتند. و ان‌شاءالله دلِ همهٔ مردمِ غزه شاد بشه.

زندگیِ مشترک زیر سایه جنگ و کُشتارِ مردمی بی دفاع در وطنشان؛ این زوجِ فلسطینی ۳ روز قبل در غزه زندگیِ مشترکشان را در چادرهایِ هلال احمر و زیر سایۀ کُشتارِ بی امانِ صهیونیست ها که خدا ریشۀ این جنایتکارانِ علیه بشریت رو بکند، آغاز کردند، تا نشان دهند که زندگی در غزه مرگ بردار نیست و زندگی در غزه ابدی است، ولو اینکه قدّاره بندانِ عالم برنتابند. زنده باد زندگی، زنده باد مقاومت، زنده باد غزه 🌷

دردم زیاده می شود وُ کم نمی شود
گفتم بِه صنوبر چاره کنم هم نمی شود

شادم اگر دِلم زِ تو بی‌ غَم نمی‌ شود
باری، غمِ تو از دلِ من کم نمی‌ شود

مرهم میار بهرِ دوایِ من ای طبیب
کاین دردِ عاشِقی‌ است، بِه مرهم نمی‌ شود

داغی نهاد بر دِلم آن بی‌ وفا، که عمر
بُگذشت وُ دردمندیِ آن کم نمی‌ شود

سازد بِه داغِ هجر، نسائیّ خاکسار
چون خاطرش بِه وصلِ تو خرّم نمی‌ شود 🌷

پ.ن:

ابر را دیدیم چون ما چشمِ گریانی نداشت
برق هم کم مایه بود، از شعله سامانی نداشت

مایۀ حُزن است هر بیتم زِ سوزِ دِل کلیم!
هیچ مِحنت دیده چون من بیتُ الاَحزانی نداشت (کلیم کاشانی) 🖤

پ.ن۲:

مسوز ای سنگدِل از انتظارِ مِیْ کبابم را!
بِه دُردِ باده کن تعمیر، احوالِ خرابم را!

بِه دامانِ قیامت پاک نتوان کرد خونِ من
همین جا پاک کن ای سنگدِل با خود حسابم را (صائب تبریزی) 🖤

شَب هم‌ آغوشت بِه رغمِ آسمان می‌ خواستم*
مستِ خوابت همچو چشمِ پاسبان می‌ خواستم

بال وُ پَر فرسود از پروازِ این گُلشن مرا
جا قفس واری برایِ آشیان می خواستم

التفاتی نیست مرغانِ چمن را، گرنه من
انتقامِ خونِ گُل از باغبان می خواستم 🌷

پ.ن:

بس که حیرانِ تماشایِ تواَم در همه‌ عمر

چَشم بر هم زدنی نیست چو خورشید مرا (مسیح تبریزی) 🖤

سلسلهٔ مویِ دوست حلقۀ دامِ بلاست
هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست

گر برود جانِ ما در طلبِ وصلِ دوست
حیف نباشد که دوست، دوست‌ تر از جانِ ماست

گر بزنندم بِه تیغ در نظرش بی‌ دریغ
دیدنِ او یِک نظر صد چو منش خونبهاست

گر برود جانِ ما در طلبِ وصلِ دوست
حیف نباشد که دوست، دوست‌ تر از جانِ ماست 🌷

گاهی وقتا با یه رویا میشه از حادثه رد شد
میشه مثلِ یه غریبه، آشنایِ خوب وُ بد شد

اگه بیراهه نباشه جاده هم معنی نداره
مگه میشه یه مسافر، پا تو بیراهه نذاره

سهمِ ما از آرزوها جستجویِ لحظه ها بود
بخون قصۀ سکوتُ، وقتی حرفا بی صدا بود

با نگاهت آسمون وُ سایه بونِ سادگی کن
من از گُم شدن رسیدم، عاشِقی رو زندگی کن 🌷

آیینۀ دِلم زِ چِه زنگارِ غَم گرفت
تارِ امیدها همه پودِ الم گرفت

گفتم مرا نیاز بِه نازش نمانده است
فرصتِ طلب رسید وُ سخن مغتنم گرفت

او را که با سخن بِه دِلش ره نبرده ام*
از ره رسیده ای بِه سپاه درم گرفت

اشک از غرور گرچِه زِ چشمانِ من نریخت*
هنگامِ رفتنش نگهم رنگِ نم گرفت

یِک عمر گشتم از پیِ آن عمرِ جاودان
گشت زمانه عمرِ مرا دم بِه دم گرفت

نازم بدان نگاه که او با اشاره ای
نامِ مرا زِ دفترِ هستی قلم گرفت

من با که گویم این غمِ بسیار کو مرا
در خیلِ کشتگانِ رُخش دستِ کم گرفت

برگرد ای امیدِ زِ کف رفته، تا بِه کی*
هر شَب فغان کنم که خدایا، دِلم گرفت

در سینه ام نهالِ غَمش نشاند عِشق
باری گرفت شاخِ غَم وُ خوب هم گرفت

تا بگذرد زِ کوه غمِ عشقِ او حمید*
دستی شکسته داشت بِه پایِ قلم گرفت 🕯

پ.ن:

صدایِ روحِ غمگینم درست مثلِ نوایِ نت‌ هایِ این موسیقی ست 🎼 🖤

زِ هجران بس که دارد آرزویِ مرگِ خود عاشِق؛ نوایِ نوحه ای گر بشنود جایی، شگون گیرد. 🌷

از همان ابتدا می‌ دانستم که هر عشقِ بزرگی؛ طرحی برایِ دوری و جدایی‌ ست. 🌷

پ.ن:

ای نهایتِ آرزوهایِ من، دِلم در نزدِ تو فانی شده است؛ حالِ من از فرطِ شوق و اشتیاقی که دارم این است که می‌ بینی. (جناب سعدی) 💚

تمامیِ چيزهايی که
دوست میدارم از آنِ من نيست

دريا از آنِ من نيست
پاييز از آنِ من نيست

عِشقت از آنِ من نيست
تنها زخمم از آنِ من است

خيابانی که مرا بِه‌ سویِ مرگِ زيبايم
با وبایِ خاطره سوق می دهد. 🌷

پ.ن:

تک نوازی بسیار زیبا از زنده یاد آندره عزیز که حسِ او در نوازندگی پیانو بی نظیر بود؛ و با آرامش و متانتِ همیشگی اش او را می شناختن؛ هنرمندی که دیگر در میانِ ما نیست امّا آثارش همیشه جزو بهترینها خواهند بود و با شنیدنِ تک تکشون حضورِ وی احساس خواهد شد. 🌼

ما رختِ خود بِه وادیِ حیرت کشیده ایم
تا دیده ایم رویِ تو، خود را ندیده ایم

فارغ نبوده‌ ایم زِ یادِ تو یِک‌ نفس
یا گفته‌ ایم حرفِ غَمت، یا شنیده‌ ایم. 🌷

پ.ن:

هرگز دمی زِ یادِ تو غافل نبوده ایم؛ یا گفته ایم نامِ ترا، یا شنیده ایم. (رفیق اصفهانی) 💚

من از پشتِ شبهایِ بی خاطره
من از پشتِ زندانِ غَم آمدم

من از آرزوهایِ دور وُ دراز
من از خوابِ چشمانِ نم آمدم

تو تعبیرِ رؤیایِ نادیده ای
تو نوری که بر سایه تابیده ای

تو یِک آسمان بخششِ بی طلب
تو بر خاکِ تردید باریده ای

تو یِک خانه در کوچۀ زندگی
تو یِک کوچه در شهرِ آزادگی

تو یِک شهر در سرزمینِ حضور
تویی رازِ بودن بِه این سادگی

مرا با نگاهت بِه رؤیا ببر*
مرا تا تماشایِ فردا ببر

دِلم قطره ای بی تپش در سراب
مرا تا تکاپویِ دریا ببر 🌷