🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

غیر، بیهوده، پیِ یارِ وفادارِ من است
نشود یارِ کسی، یار اگر یارِ من است

شَب بِه گوشت چو رسد نالۀ مرغانِ اسیر
نالۀ بی‌ اثر از مرغِ گرفتارِ من است

از غمش مُردم وُ گر شِکوه کنم شرمم باد*
آخِر این غَم که مرا کُشت غمِ یارِ من است!

من وُ آن درد که هر چند بِه زاری کشدم
خلق را رشک بِه جان کندنِ دشوارِ من است!

دوش پرسیدم از آذر سببِ رنجشِ دوست
گفت از صبرِ کم وُ شکوۀ بسیارِ من است! 🕯

پ.ن:

مگو که بهرِ تو بیگانه گشتم از دگران

که جذبِ عشقِ مَنَت با کس آشنا نگذاشت (ظهوری ترشیزی) 🖤

کسی کز رشک نتواند که روزی با مَنَت بیند*
چِه خواهد کرد اگر شَب دستِ من در گردنت بیند؟

شهیدِ عِشق، وقتی دامنت گیرد که در محشر*
نشانی جُز نشانِ خونِ خود بر دامنت بیند

چِه می‌ پرسی زِ من، کز دوست ای همدم چها دیدی؟
الهی آنچه من از دوست دیدم، دشمنت بیند

ندارد دیده هر دم تابِ دیدارت، مگر گاهی
چو ماه از گوشۀ بام وُ چو مهر از روزنت بیند

بِه تن پیراهنِ صبرم قبا شد، دیده‌ ام تا کی*
چو گُل با هر خس وُ خاری بِه یِک پیراهنت بیند؟

هزارت بلبلِ خوش نغمه هست وُ آذر از غیرت*
نمی‌ خواهد بِه جُز خود بلبلی در گُلشنت بیند 🕯

دوشم بِه پرسش آمد وُ تا لب گشود، رفت
دردا که دیر آمد و افغان که زود رفت

چون شاخِ گُل، بِه پهلویِ من تا نشست، خاست
چون ماه نو، بِه دیدۀ من تا نمود‌، رفت

بختم که سَر زِ خواب برآورده بود، خُفت
سروی که سایه بر سرم افکنده بود، رفت

گفتم: کنم سجود بِه شکرِ قدومِ او
دردا که بر نداشته سَر از سجود، رفت

آمد زد آتشم بِه دِل از آمدن، ولی
زآن پیشتر که خیزدم از سینه دود، رفت

سودم جبین بِه خاکِ رهش، کآمد از کَرَم
ننشسته، از کنارم امّا چِه سود، رفت

نی نی نشسته بود وُ حریفان بِه عرضِ حال
تا داستان شکوۀ آذر شنود، رفت 🕯

پ.ن:

دردها را همه دارویی وُ درمانی هست

دردِ عِشق است که جُز وصل بر آن درمان نیست (محفوظ‌ اصفهانی) 🖤

پ.ن۲:

شکسته‌ خاطرم وُ رغبتِ نشاطم نیست

دِماغِ صحبت وُ سودایِ اختلاطم نیست (سلیم تهرانی) 🖤

پ.ن۳:

مدارِ گرمیِ بازارِ ما بِه غمزۀ توست

دَمی که چشمِ تو خفته‌ ست، بختِ ما خفته‌‌ ست (کامل شیرازی) 🖤

غَمت که غیرِ منش با کَس آشنایی نیست*
تو گر جُدا شوی، او را زِ من جدایی نیست

خوشم که غیر، تو را دوش می نمود بِه من
گمانش اینکه تو را با من آشنایی نیست

چو رفتی از سرِ بالینِ من، دگر زِ توام*
جُز این امید که سویِ مزارم آیی نیست

خوش آنکه غیر بِه من رنجشِ تو چون بیند
زِ ناز داند وُ گوید: زِ بی وفایی نیست

بیا که بی مه رویت بِه کلبۀ آذر*
اگر شَب است، و گر روز، روشنایی نیست 🌷

جانِ اسیران سوختی، از کَس برآمد دود؟ نه!*
خونِ غریبان ریختی، دستت بِه خون آلود؟ نه!

هر کس میانِ گفتگو، شد دردِ خود را چاره جو*
من هم غمِ خود پیشِ او، می گویم، امّا زود، نه!

سهل است، ای نامهربان، با ما نباشی سرگران*
در دوستیِ ما زیان، در خصمیِ ما، سود نه!

گر ریختی ای نازنین، خونِ مرا از تیغِ کین*
از دوستان اکنون ببین، یِک کَس زِ تو خشنود نه!

صد جرم از دشمن فزون، دیدی شدت از دِل برون*
او را که خواهی ریخت خون، جرمیش خواهد بود؟ نه!

در حشر، چون خواری کِشان، خواهند داد از مهوشان*
امروز آذر را نشان، جُز چشمِ خون آلود نه! 🕯

پ.ن:

از خوی تند وُ سرکشت، کس ایمن وُ خشنود؟ نه*
صد بار رنجیدی زِ ما، ما را گناهی بود؟ نه

تا تو نِکوتر می‌ شوی، من مبتلاتر می‌ شوم
حُسنِ ترا رو دَر بِهی، دردِ مرا بهبود، نه! (نظیری نیشابوری) 🖤

پ.ن۲:

از ما تو دِل می‌ خواستی، دِل چیست؟ کندر عشقِ تو*
جان می‌ دهیم وُ همچنان از ما دِلت خشنود نه

تا رویِ خویش از چشمِ من پوشیده‌ ای، ای مهربان*
از چشمِ من بی‌ رویِ تو جُز خونِ دِل پالود؟ نه (اوحدی مراغه ای) 🖤

پ.ن۳:

ساغری کو تا بِه دِل از عیش اسبابی دهم
پنجۀ غَم را بِه زورِ مِی مگر تابی دهم

گر دِلت از کُشتنِ صیدی چو من خوش می شود
هر سرِ مو را کنم تیغی، بِه قصّابی دهم (سلیم تهرانی) 🖤

مرا عجز وُ تو را بیداد دادند*
بِه هرکس آنچِه باید داد دادند

برهمن را، وفا تعلیم کردند*
صنم را، بی‌ وفایی یاد دادند

بِه افسون، دست وُ پایِ صید بستند*
بِه دستِ صیدکُشِ صیّاد دادند

گران کردند گوشِ گُل‌، پس‌ آنگه*
بِه بلبل رُخصتِ فریاد دادند

سراغِ حجلهٔ شیرین گرفتم*
نشانم تربتِ فرهاد دادند

زدند آتش بِه جان، پروانه را شَب*
سَحر خاکسترش بر باد دادند

سرِ زنجیرِ آذر را گرفتند*
بِه دستِ سنگدل‌ِ جلّاد دادند 🕯

عمریست که عنبرین کمندی*
بر پایِ دِلم نهاده بندی

چندیست که کرده تلخ کامم*
شیرین دهنی بنوش خندی

قرنیست قرینِ درد وُ آهم*
از حسرتِ قامت بلندی

سالیست در آتشِ فراقم*
بر بادِ مفارقت پسندی

ز آن ماه نگویمش، که حاشا*
کس ماه ندیده در پرندی

ز آن سرو نخوانمش، که هرگز*
کس سرو ندیده بر سمندی

دردم بود از کسی که هرگز*
رحمی نکند بِه دردمندی

گویند زِ هجرِ یار چونی*
چون است در آتشی سپندی

اینها همه را که بر نوشتم*
کرده بِه زمانه ریشخندی

ماهی است که دستِ نازِ طفلی*
افگنده بِه گردنم کمندی

دانم من بعد چاره یی نیست*
جُز آنکه بِه کُنجِ صبر چندی 🌷

خوش آنکه از غمِ دِل، حرفیش گفته باشم
حرفیش گفته باشم، حرفی شنفته باشم

خواهم زِ بختِ بیدار، روز وُ شبی که با یار*
تا شَب نشسته باشم، تا روز خفته باشم

چون می‌ کُشیم باری، جُرمم بپرس، شاید*
کاری نکرده باشم، حرفی نگفته باشم

چون سرمۀ سلیمان، آذر کشم بِه دیده
زان آستان بِه مژگان گردی که رُفته باشم 🌷

رحم آر بِه عاشقانِ ناکام*
شاید بِه وفا برآوری نام

یاد آر زِ تشنه‌ کامیِ ما*
هرگه که کنی شراب در جام

ناید دیگر بِه بامِ گردون*
بیند مهت ار بِه گوشۀ بام

ای آنکه زِ من رمیده‌ ای کاش*
با مدعیان نمی‌ شدی رام

عمریست که گفته‌ ام دعایت*
یاد آر زِ من گهی بِه دشنام

دردا که نزاده مادرِ دهر*
ناکام‌ تری زِ من در ایّام

شامی بِه طرب نکرده‌ ام روز*
روزی بِه طرب نکرده‌ ام شام

این بود نصیبِ من زِ آغاز*
تا خود بِه کجا رسد سرانجام

در باغ بِه رویِ لاله وُ گُل*
چون نیست خلاصی‌ ام ازین دام

ای طالعِ دون وُ بختِ وارون*
تا کی منِ ناامید ناکام

شَب‌ ها تا روز، روز تا شَب*
در فرقتِ آن مهِ گُل‌ اندام

بنشینم وُ زار زار گِریم*
بر حالِ دلِ فگار گِریم؟ 🕯

چو زُلفِ خویش، برهم زد بِه یِک نَظّاره کارم را
چو چشمِ خود، سیه کرد از نگاهی روزگارم را

مگر خود پیش‌ تر با او بگویم حالِ زارم را
که بعد از من کسی آگه نخواهد کرد یارم را 🕯

آنچه در مکتوِب من ظاهر نشد، نامِ من است
وآنچه قاصد را بِه خاطر نیست، پیغامِ من است

غیر، بر من می‌ بَرَد حسرت، که هم‌ بزمِ توام
کاش نوشد قطره‌ ای زین مِی که در جامِ من است

می‌ توانم از تغافل بر سرِ رحم آرمت
دشمنِ من این دلِ بی‌ صبر وُ آرامِ من است

در خیالِ جستن از دامِ من آن وحشی غزال
من بِه این خوش کرده‌ ام خاطر که در دامِ من است

آذر! آن ظالم که بی‌ موجب مرا بد نام کرد
هیچ می‌ گوید که این بیچاره بد نامِ من است؟ 🌷

دو نگاهی که کردمت همه‌ عمر
نرود تا قیامت از یادم

نگهِ اولین، که دِل بُردی
نگهِ آخرین، که جان دادم 🕯

دردِ دِل گویم وُ بر طبعِ گران است تو را*
چِه کنم؟ گوش بِه حرفِ دگران است تو را

مکن انکارِ دِلم اینهمه، انگار که رفت*
وز پسِ دیده بِه حسرت نگران است تو را

غیر می‌ خواهدم از کویِ تو آواره کند*
وای بر حالم اگر میل بر آن است تو را

گر شَبی با منِ غَمگین گذرانی، چِه شود؟*
ای که ایّام بِه شادی گذران است تو را

آذری را که کنون از نظر انداخته‌ ای*
یِکی از جملۀ خونین جگران است تو را! 🌷