🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

درخت را نگاه کن
از ما دو تن غمگین‌ تر است

برگ‌ ها در‌ حالِ فرو ریختن
ریشه‌ ها در تشنگی

من مُدام از درخت یاد می‌ کنم
تا تابستان بماند

تا ما تمامِ تابستان را
زیرِ سایه‌ اش گمانِ زندگی داشته باشیم. 🌷

پ.ن:

یاری‌ ام کن
تا زبانِ خویش، بازیابم

زبانی که واژگان‌ اش را
بر قامتِ تنت دوخته‌ ام

و از میانِ تمامِ زنان
تنها، برازندۀ توست (نزار قبانی) 🖤

پ.ن۲:

و همۀ چشم هايى كه تو را می بينند، كاش چشم هاىِ من بودند آپامه 🖤

در خانه بمان، در خانه بمان، غَمگینم
هنگامِ روز، کجا می روی، در خانه بمان، غَمگینم

تو اگر در خانه باشی، آمدم تا بگویم آواز را شنیدم
تمامِ راه از تو می خواستم، مرا باور کنی، صادق هستم، صادق هستم*

در خانه بمان، در خانه بمان، غَمگینم
لبخندِ تو را در باران می خواستم، می خواستم

مگر تو نسیمِ ابر بودی که تو را در باران گُم کردم
حقیقت دارد تو را دوست دارم، دوست دارم در این باران*

همۀ روزگارِ پروازت اندوه بود، بانو، مرا قطره قطره دریاب
در این خانه جایِ سخن نیست، هیچ کس یورشِ دِل را در خانه ندید

بانو، من بِه خانه آمدم و دیدم که عِشق چگونه فرو می ریزد
و قلب در اوج رها می شود، مرا دریاب

چِه حدیثیست این عِشق
چِه حدیثیست که نمی پوسد که نمی پوسد و افسرده نیست 🌷

پ.ن:

در این پریشانیِ روزگار، مبادا فراموش کنی دوستت دارم. (هوشنگ ابتهاج) 🖤

‏دَری بِه زمستان باز کُن، تا سپیدیِ برف‌ ها، بِه ما اُمّیدِ زنده‌ ماندن بدهد؛ ما گرما نمی‌ خواهیم، ما اُمّید می‌ خواهیم. 🌷

شتاب مکن، که ابر بر خانه ات ببارد
و عِشق، در تکّه ای نان گُم شود

هرگز نتوان، آدمی را بِه خانه آورد
آدمی در سقوطِ کلمات، سقوط می‌ کند

و هنگامی که از زمین برخیزد
کلماتِ نارس را بِه عابران تعارف می‌ کند

آدمی را تواناییِ عِشق نیست
در عِشق می‌ شکند و می‌ میرد 🕯

چِه‌ کسی می‌ دانست ما بعد از خداحافظی؛ بِه چِه‌ چیز مبتلا می‌ شویم؟! 🕯

پ.ن:

همۀ اون آهنگ خوبا یجا تقدیم بِه شما خوبا 🖤 🎼

چِه رنجی است، خوابیدن زیرِ آسمانی
که نه ابر دارد نه باران

از هراس از کلمات
هر شَب خواب‌ هایِ آشفته می‌ بینیم

بِه این جهان آمده‌ ایم
که تماشا کنیم

صندلی هایِ فرسوده و رنگ باخته سهمِ ما شد
انتخابِ ما مروارید هایِ رخشان بود

یِکی بِه ما بگوید، آیا ما قادریم دریایِ آبی
و جعبۀ مداد رنگیِ هفت‌ رنگ را بِه خانه ببریم

و خوشبختیِ سرنگون در آسمانِ ابری را صید کنیم
در انتظارِ جوابِ شما هستیم که در آفتاب بی‌ خیال قدم می‌ زنید. 🌷

تنها بِه کوچه می‌ روم
از عابران، ساعتِ وقوعِ خوشبختی را می‌ پرسم

عابران‌ِ اخمو، کج‌ خیال و عبوس
جوابِ مرا نمی‌ دهند. 🌷

من خودم را پوشیدم
فصل نبود، در لباسِ بی‌ فصل

من تو را سراسر نبودم
من تو بودم، من تو را خوب گفتم

که گل‌ هایِ شمعدانی را پوشیدم
اتاقِ من دیگر سفید است، گلدان اکنون خالی است

مرا دوست بِدار، گلدان گُل می‌ دهد، اتاق سفید تر می‌ شود، مرا دوست بِدار
گلدان گُل می‌ دهد، اتاق سفید تر می‌ شود، مرا دوست بِدار

من در اتاقِ سفید، تو را خفتم، تو را پوشیدم
سفیدی را صدا نمی‌ کنم، مرا دوست بِدار 🌷

من دیگر باور دارم فقط یِک‌ بار در عمر عِشقی می‌ آید، حریق می‌ شود و تو را آتش می زند؛ پس از آن عشقِ خانه‌ برانداز، اگر جان بِه در ببری؛ عِشق‌ هایِ بعد از آن حریق، کپیِ آن عشقِ خانمان براندازِ اوّل است؛ این عِشق‌ هایی که می‌ آیند و می‌ روند، دیگر نه شعله دارند، نه شور؛ فقط عادت است، عادتی که شاید مدام تکرار شود.

از خاموشی بِه خاموشی رفتن، راه درازی است؛
زمانش را هنوز نمی‌ دانم؛

رنج‌ ها زود پژمرده نمی‌ شوند؛
امّا گُل‌ هایِ بنفشه، عمرِ کوتاهی دارند. 🌷

چنان چَشمانش بِه چشمانِ من شباهت داشت، که ما در آینه یکدیگر را گُم می‌ کردیم. 🌷

بِه دنبالِ لبخندِ نابِ تو هستم
چنین عمرم را می‌ گُذرانم

مرا نه شِکوه است، نه گلایه
برایِ زیستن هنوز بهانه دارم

من هنوز می‌ توانم بِه قلبم که فرسوده است
فرمان دهم که تو را دوست داشته باشد. 🌷

زمانی با تكه‌ ای نان سیر می‌ شدم،
و با لبخندی بِه خانه می‌ رفتم،

اتوبوس‌ هایِ انبوه از مسافر را دوست داشتم،
و انتظار نداشتم كسی بِه من در آفتاب، صندلی تعارف كند. 🌷

بوسیدمش؛ دیگر هراس نداشتم جهان پایان یابد؛ من از جهان سهمم را گرفته بودم. 🌷

آیا سزاوار بودیم تمامِ خیابان را در باران برویم، و در انتهایِ خیابان کسی در انتظارِ ما نباشد. 🌷

قلبِ من گواه بر تو دارد؛ دشوار است، فراموشیِ لبخندِ تو 🌷

🟦 سال 1356 بود؛ من از خانواده‌ ام جدا شده بودم و تنها زندگی می‌ کردم؛ هنوز ازدواج نکرده بودم و هزینه‌ هایم با خودم بود؛ حقوقی که آن موقع وزارت ارشاد بابت نوازندگی در ارکستر سمفونیک به ما می‌ داد سه‌ هزار تومان بود و کفافِ مخارجم را نمی‌ داد؛ کارهایِ مختلفی می‌ کردم از مسافرکشی بگیرید و بروید جلو و اصلا این طور نبود که فکر کنید خیلی راحت تصمیم گرفتم آهنگساز بشوم و شدم.

🟥 خسته شده بودم، بریده بودم و نمی‌ دانستم چِه باید بکنم، یِک روز رفتم دیدنِ احمد رضا احمدی که آن موقع رئیسِ واحدِ موسیقیِ کانونِ پرورشِ فکریِ کودکان‌ و نوجوانان بود؛ گُفت چِرا این قدر درب وُ داغانی؟ گُفتم اوضاعم بی‌ ریخت وُ وضعِ کار خراب است؛ گُفت بیا آهنگ بساز؛ گُفتم پیانو و هیچ‌ کدام از چیزهایی را که لازمۀ آهنگسازی است، ندارم؛ گُفت می‌ توانی غروب که تعطیل شدم بیایی دنبالم؟

🟩‌ غروب با پیکانم رفتم دنبالش که برویم رستوران غذا بخوریم؛ بِه تخت‌ِ طاووس که رسیدیم گُفت یِک لحظه نگه‌ دار الان بر می‌ گردم؛ رفت آن طرفِ خیابان و یِک ربع، نیم ساعت بعد برگشت و سوار شد؛ رفتیم رستورانی در خیابانِ پهلویِ سابق روبرویِ پارک ملت؛ ناهار و شاممان را یِکی کردیم و رفتیم خانه احمد رضا در قیطریه؛ احمد رضا رفت چای درست کند که زنگ خانه‌ اش را زدند، در را باز کرد و دیدم چند نفر دارند یِک پیانو را می‌ آورند داخل!

🟪 فهمیدم تخت‌ِ طاووس که پیاده شد، رفته پیانو سفارش داده؛ پیانو را آوردند و گُذاشتند داخلِ اتاق و احمدرضا گُفت بیا این هم وسیله! برو کار کُن؛ من تقریبا شش ماه با او زندگی کردم؛ در طولِ این مدت برایِ کاست‌ هایِ فروغ فرخزاد، یدالله رویایی و نصرت‌ رحمانی با عنوانِ صدایِ شاعر آهنگسازی کردم و برایِ انیمیشنِ زال و سیمرغ موسیقی ساختم که در انیمیشنِ بچه‌ هایِ کوه آلپ هم استفاده شد؛ هر کدامِ این‌ ها دستمزد هایِ خود را داشت و اوضاعم کم‌ کم بهتر شد.

پنجره را گُشودم، شَب بویِ غَم می‌ داد! 🌷

حقیقت دارد،
تو را دوست دارم در این باران، 🌧

می‌ خواستم تو،
در انتهایِ خیابان نشسته باشی، 🌧

من عبور کُنم، سلام کُنم،
لبخندِ تو را در باران می‌ خواستم. 🌧

آدمی را توانایی عِشق نیست؛ در عِشق می‌ شکند و می‌ میرد! 🌷

پ.ن:

هرگز نمیرد آنکه دِلش زنده شُد بِه عِشق؛ ثبت است در جریدۀ عالم دوامِ ما (جناب حافظ) 💚