🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

سینه ای کز معرفت گنجینۀ اسرار بود
کی سزاوارِ فشارِ آن در وُ دیوار بود

طورِ سینایِ تجلّی، مَشعلی از نور شد
سینۀ سینایِ وحدت، مُشتعل از نار بود

نالۀ بانو، زد اندر خرمنِ هستی شرر
گویی اندر طورِ غَم، چون نخلِ آتشبار بود

آنکه کردی ماهِ تابان پیشِ او پَهلو تهی
از کجا پهلویِ او را تابِ آن آزار بود؟

گردشِ گردونِ دون بین کز جفایِ سامری
نقطۀ پرگارِ وحدت، مرکزِ مِسمار بود

صورتش نیلی شد از سیلی، که چون سیلِ سیاه
رویِ گیتی زین مصیبت تا قیامت تار بود

شهریاری شد به بندِ بنده ای از بندگان
آنکه جبریل اَمینش، بندۀ دربار بود

از قفایِ شاه، بانو با نَوایِ جانگداز
تا توانایی به تن، تا قوّتِ رفتار بود

گر چه بازو خسته، وز کار دستش بسته شد
لیک پایِ همّتش بر گنبدِ دوّار بود

دستِ بانو گر چه از دامانِ شَه کوتاه شد
لیک بر گردون بلند از دستِ آن گمراه شد 🌷

پ.ن:

سراسر جمله عالَم پُر زَنانند؛ زَنی چون فاطمه خیرالنساء کو؟ (حکیم سنایی) 🖤

پ.ن۲:

فاطمه (س) متولد می شود تا نشان دهد تا ساختِ یک حکومت و جامعه اسلامی چگونه است؟ او متولد می شود تا نشان دهد که چطور باید از امام زمان حمایت کرد؟ او متولد می شود که نشان دهد چگونه می توان هم بنت رسول الله بود و هم ام ابیها. | شهید دیالمه، حزب دیالمه، ص۲۲۷ |

دلِ ناتوانِ لیلا، زِ غمِ تو می‌ گدازد
چِه کند اگر نسوزد؟ چِه کند اگر نسازد؟

تو سوار روی نی، مادرِ دِل کبابت از پی
نه عجب اگر که در پایِ نی تو، سَر ببازد

تو اگر چِه سربلندی، نظری بِه زیرِ پا کن
که نظر بِه زیر دستان، بِه بزرگ می‌ بَرازد

تو همایِ دولتی، سایه‌ فکن بر این ضعیفان
که بِه زیرِ سایه‌ ات سروِ بلند، سَر فرازد

تو سوارِ یکّه‌ تازی، بِه پیادگان مدارا
که پیاده را نشاید، زِ پیِ سواره تازد

من اگر زِ غَم بمیرم، زِ سرت نظر نگیرم
که بِه چون تو نازنینی، دلِ عالمی ببازد

چِه شود اگر نوازش کنی از نیازمندان؟
چو نیِ تو بند بندم، زِ غمِ تو می‌ نوازد 🌷

پ.ن:

با چنان دست وُ چنان تیغْ عجب نیست اگر

شوقِ زخمِ تو بر اعضا، بدرد جوشن را (طالب آملی) ❤️

پ.ن۲:

سجده بیاورید بِه شکرانه عاشِقان

امشَب خدا دوباره علی آفریده است (مهدی نظری) ❤️

پ.ن۳:

آن قدر حضرت علی اکبر (ع) در قیامت شفاعت می کند که نوبت بِه امام حسین (ع) نمی رسد. (آیت الله کوهستانی) ❤️

خُمِ گردونِ دون لبریزِ خون است
بِه کامِ باده نوشان واژگون است

نصیبِ هر که باشد قُربش افزون
از این مینایِ غَم جامی فزون است

حریفِ مجلسِ صهبایِ بی چون
قرینِ غصۀ بی چند وُ چون است

نه آنجا است این جامِ بلا را
که از آغازِ هستی تا کنون است

عجب رسمی است دورانِ فلک را
که جور وُ دورِ او از حد برون است

مرا این نقشِ گوناگونِ گردون
بِه رنگارنگ محنت رهنمون است

هر آشوبی است در ملکِ شهادت
زِ شورِ عالمِ غیبِ مصون است

مگر بالا بلندِ رایتِ دین
زِ تیغِ ابن ملجم سرنگون است؟

زِ خون محراب وُ مسجد لاله گون است*
أمیرالمؤمنین غرقابِ خون است

زمین از چیست خوانِ غصّه وُ غَم؟
زِ مرگِ کیست پشتِ آسمان خَم؟

بسیطِ خاک تا ایوانِ افلاک
محیطِ ناله وُ آه است وُ ماتم

خدنگِ کینه زخمی زد بِه دِلها
که هرگز بِه نخواهد شد بِه مرهم

زِ قتلِ فاتحِ اقلیمِ وحدت
دو تا شد قامتِ یکتایِ خاتم

دو چشمِ فرقدان خونبار گردید
حسن را با حسین بیند چِه با هم

مپرس از نالۀ جانسوزِ جبریل
مگو از سیلِ اشکِ چشمِ آدم

خلیل الله قرینِ شعلۀ آه
بُوَد نوحِ نبی با نوحه همدم

بِه طورِ غَم دِل از کف داده موسی
بِه گردون صیحه زد عیسی بن مریم

زِ خون محراب وُ مسجد لاله گون است*
أمیرالمؤمنین غرقابِ خون است 🌷

بخدا که زِ غیرِ تو بیزارم*
وز خویش همیشه در آزارم

آوارۀ کوه وُ بیابانم
سرگشتۀ کوچه وُ بازارم

چون مرغِ شَب آویزم همه شَب
روزانه چِه بلبلِ گُلزارم

در خرمنِ نُه فلک آتش زد*
یِک شعله زِ آهِ دلِ زارم

رنجورم وُ باز مرنجانم
بیزارم وُ باز نیازارم

آن خاطرِ نازک را ترسم
کز زاریِ خویش بیازارم

من مفتقر سودا زده ام
اینست متاعم وُ ابزارم 🕯