🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

مرا چه وقتِ خزان وُ چه روزگارِ بهار
چه دور باید بودن همی زِ رویِ نگار

بهارِ من رُخِ او بود وُ دور ماندم ازو
برابر آمد بر من کنون خزان وُ بهار

اگر خزان نه رسولِ فراق بود، چرا
هزار عاشِق چون من جُدا فکند از یار

به برگِ سبز چنان شادمانه بود درخت
که من به روی نگارینِ آن بُتِ فَرخار

خزان در آمد وُ آن برگها بکند وُ بریخت
درخت ازین غَم چون من نَژَند گشت وُ نَزار

خدای داند کاندر درختها نگرم
زِ درد خون خورم وُ چون زنان بگریم زار

کسیکه او غمِ هجران کشیده نیست چو من
زِ بهرِ برگِ درختان چرا خورَد تیمار

مرا رفیقی امروز گفت: خانه بساز
که باغ تیره شد وُ زرد روی وُ بی دیدار

جواب دادم وُ گفتم درخت همچو مَنَست
مرا زِ همچو منی ای رفیق باز مَدار

من وُ درخت کنون هر دُوان به یک صفتیم
منم زِ یار جُدا مانده وُ درخت از بار 🕯

پ.ن:

هر که را دردیست از دستِ طبیب آید علاج

وای بیماری که چون من هست دردش از طبیب (فیاض‌ لاهیجی) 🖤

هنگامی‌ که تو را به یاد می‌ آورم و از تو می‌ نویسم، قلم در دستم به گُلِ سرخ تبدیل می‌ شود. (غادة السمان) 🖤

بِه حقّ آنکه مرا هیچ کس بِه جایِ تو نیست*
جفا مکن، که مرا طاقتِ جفایِ تو نیست

جفا چِه باید کردن بر آنکه در تنِ او*
روانِ شیرین، شیرین تر از هوایِ تو نیست

بنفشه مویا! یِک موی نیست بر تنِ من*
که همچو بُرده دلِ من، هوا نمایِ تو نیست

بِه جانِ تو وُ بِه مهرِ تو وُ بِه صحبتِ تو*
که دیده بر کَنَم ار دیده در رضایِ تو نیست

ترا خوش است وُ ترا هر کسی بِه جایِ من است*
مرا بتر که مرا هیچ کس بِه جایِ تو نیست 🌷

پ.ن:

بِه حقّ تو، بِه حقّ مهرِ تو، بِه صحبتِ تو
که دیده بر کَنَم ار دیده در رضایِ تو نیست‌

ترا خوش است که هر کس ترا بِه جایِ من است
مرا بتر که مرا هیچ کس بِه جایِ تو نیست‌ (ابوالفضل میبدی) 🖤

پ.ن۲:

اگر همیشه وفا خوشتر از جفا باشد
وفایِ هیچکسم خوشتر از جفایِ تو نیست

خدایگانا جور وُ جفا نباید کرد
بر آنکه پیشه وُ کارش بِه جُز وفایِ تو نیست (قطران تبریزی) 🖤

شرف وُ قیمت وُ قدرِ تو بِه فضل وُ هنر است*
نه بِه دیدار وُ بِه دینار وُ بِه سود وُ بِه زیان

هر بزرگی که بِه فضل وُ بِه هنر گشت بزرگ*
نشود خُرد بِه بد گفتنِ بهمان وُ فلان

گر چِه بسیار بماند بِه نیام اندر تیغ
نشود کُند وُ نگردد هنرِ تیغ نهان

ورچه از چشم نهان گردد ماه اندر میغ
نشود تیره وُ افروخته باشد بِه میان

شیر هم شیر بُود، گر چِه بِه زنجیر بُود
نبَرَد بند وُ قِلاده، شرفِ شیرِ ژیان

باز هم باز بُود، گر چِه که او بسته بُود
شرفِ بازی، از باز فکندن نتوان 🌷

دلِ من همی‌ داد گوئی گوایی*
که باشد مرا از تو روزی جُدایی

بلی، هر چِه خواهد رسیدن بِه مردم
بر آن، دِل دهد هر زمانی گوایی

جُدایی گمان بُرده بودم، ولیکن
نه چندان که یک‌ سو نهی آشنایی!

بِه جرمِ چِه راندی مرا از درِ خود؟*
گناهم نبوده‌ ست جُز بی‌ گناهی

بدین زودی از من چِرا سیر گشتی؟*
نگارا! بدین زود سیری چرایی؟

سپردم بِه تو دِل، ندانسته بودم*
که تو بی‌ وفا در جفا تا کجایی

همه دشمنی از تو دیدم ولیکن*
نگویم که تو دوستی را نشآیی

نگارا! من از آزمایش بِه آیم
مرا باش تا بیش از این آزمایی 🕯

دلا! بازآی تا با تو غمِ دیرینه بُگسارم*
حدیثی از تو بنْیوشم، نصیبی از تو بردارم

دلا! گر من بِه آسانی تو را روزی بِه چنگ آرَم*
چو جان دارم تو را، زیرا که بی‌ تو خوارم وُ زارم

دلا! تا تو زِ من دوری، نه در خوابم نه بیدارم*
نشانِ بی‌ دِلی پیداست از گفتار وُ کردارم

دلا! تا تو زِ من دوری، ندانم بر چِه کردارم*
مرا بینی، چنان بینی که من یک‌ ساله بیمارم

دلا! با تو وفا کردم کز این بیشت نیازارم*
بیا تا این بهاران را بِه شادی با تو بگذارم 🕯