🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

درماندگیِ خود به که گوییم خدا را
سلطان ندهد گوش به فریاد گدا را

گویند که هر تیره‌ شبی را سحری هست
گویا سحری نیست شبِ تیرۀ ما را

گُل در قدمت بادِ صبا ریزد وُ ترسم
کز برگِ گُل آسیب رسد آن کفِ پا را

از شرطِ وفا نیست چو آزردنِ عاشِق
زین بیش مکن خون به دلم شرطِ وفا را

با حُسنِ تو حُسنِ دگران را چه نمایش
کی در برِ خورشید بود جلوه سها را

گفتی که چه شد حالِ طبیب از ستمِ ما
عمریست که در هجرِ تو جان داد نگارا 🕯

کجا کسی غمِ شب‌ هایِ تارِ من دارد*
بِه جُز وفا که سَری در کنارِ من دارد؟

بِه این خوشم که تو را شرمسارِ من سازد
تحمّلی که دلِ بردبارِ من دارد

سزایِ دوستی‌ ام بین که هر کجا ستمی‌ ست
ذخیره از پی جانِ فگارِ من دارد

گذشت یار زِ من سرگران وُ دانستم
که کار با من وُ با روزگارِ من دارد!

چرا خموش نباشم چو بشنوی از من
شکایتی که دلِ بی‌ قرار من دارد

مباد از تو خیالم بِه جُز خیالت اگر
گذار در دلِ امّیدوارِ من دارد

زِ دودِ آهِ دلِ من طبیب! معلوم است
که آتشی بِه کمینِ خار خارِ من دارد 🕯

گو روزگار هر چِه تواند بِه ما کند*
ما وُ تو را مباد که از هم جدا کند

مرغِ شکسته‌ بالم وُ صیّادِ بی‌ وفا*
ترسم بِه این بهانه زِ دامم رها کند

آزارِ ما بس است، که خود را بِه خون کشد*
کاوش کسی که با دلِ مجروحِ ما کند

گستاخ می‌ وزد بِه حریمِ چمن، رواست
گر عندلیب شکوه زِ بادِ‌ صبا کند

در هجر اگر طبیب شَبی روز کرده‌ ای*
دانی شبِ‌ فراق بِه روزم چِه‌ ها کند 🕯

صیّاد را نگر که چِه بیداد می‌ کند
نه می‌ کُشد مرا وُ نه آزاد می‌ کند

بنگر که یار، خاطرِ ما شاد می‌ کند*
با غیر همنشین وُ مرا یاد می‌ کند

مرغِ دِلم که این همه فریاد می‌ کند
فریاد از تغافلِ صیّاد می‌ کند

خوش‌ نغمه‌ بلبلان چمن را چِه شد، که زاغ
بر شاخِ گُل نشسته وُ فریاد می‌ کند؟

بر ما روا مدار ستم بیش‌ ازین که دِل
تا کی مگر تحمّلِ بیداد می‌ کند؟

من ساده‌ لوح وُ دِلبر عاشق‌ِ فریبِ من
هر دم بِه وعده‌ ای دلِ من شاد می‌ کند

آن بی‌ وفا‌ طبیب که ذکرش بِه‌ خیر باد*
دانسته‌ ای که هیچ تو را یاد می‌ کند؟ 🌷

دارم نظری با گُل، کو رویِ تو را ماند*
با ماه نواَم عِشقیست، کَابْروی تو را ماند

مهریست بِه خورشیدم، کو همچو رُخت باشد
آشفته‌ ام از سنبل، کو مویِ تو را ماند

با لاله از آنم خوش، کو رنگِ تو یاد آرَد
از نکهت گُل مستم، کو بویِ تو را ماند

بر نرگسِ این گُلشن، زآن‌ رو نگرانم من
کو چشمِ سیه‌ مستِ جادویِ تو را ماند

با سروِ روانم یار پیوسته در این گُلزار
کو قامتِ رعنا وُ دلجویِ تو را ماند

گشتی بِه طبیبِ خویش چون گرمِ عتابِ خشم
در آتش از آن سوزد، کو خویِ تو را ماند 🌷

هر دم بِه گوشه ای، زِ خیالت وطن گرفت*
عشقِ تو، اختیارِ دِل از دستِ من گرفت

گفتم زِ سیرِ باغ، گشاید مگر دِلم*
گُل بی تو خوش نبود، دِلم در چمن گرفت

در بزمِ روزگار، بسانِ سبویِ می
باید بِه هر دو دست، سرِ خویشتن گرفت

دوری زِ مردمان، نه همین شرطِ عزلتست
باید زِ خود كناره، در این انجمن گرفت

از سوزِ عِشق نیست، مرا شكوه ای طبیب
دِل همچو شمع، كامِ خود از سوختن گرفت 🌷

سینه گرم وُ مژه خونبار وُ سحر نزدیک است*
با خبر باش که آهم، بِه اثر نزدیک است

بِه رفیقانِ وطن کیست که از ما گوید
که بِه ساحل نرسیدیم وُ خطر نزدیکست

منم آن باغ که دارد، بِه کمین صد آفت
زین چِه حاصل که نهالم، بِه ثمر نزدیک است؟

بِه طلب کوش که تا منزلِ مقصود طبیب
راه دورست، ولی پیشِ نظر نزدیکست 🕯

آنکه پیوسته بِه رویت نگران‌ است منم*
وانکه حیرانِ تو بیش از دگران‌ است منم

آنکه از کویِ تو ای خانه‌ براندازِ امید
بسته رختِ سفر وُ دِل نگران‌ است منم

نقد جان می‌ دهم وُ جنسِ وفا می‌ طلبم
آن خریدارِ متاعی که گران‌ است منم

آنکه هرگز نگشاید بِه رُخم دیده تویی*
بِه رُخت آنکه بِه حسرت نگران‌ است منم

میگساران همه از جای، سبک برخیزند
آن سیه‌ بخت که در خوابِ گران‌ است منم

عاشقانِ تو همه نام وُ نشانی دارند*
آنکه در کویِ تو بی نام وُ نشان‌ است منم

پایۀ قربِ مرا بین که بِه خلوتگه یار
آنکه او محرمِ هر رازِ نهان‌ است منم

با تو پیمانِ وفا غیر بسی بست وُ شکست*
آنکه در عهد وُ وفایِ تو همان‌ است منم

رهروِ عِشق بسی هست طبیبا، لیکن
آنکه در مرحله از گرم‌ روان‌ است منم 🌷

شَب چو بمیرم بِه سرِ کویِ تو
زنده شوم صبحدم از بویِ تو

می گذری خنده زنان از برم
می نگرم گِریه کنان سویِ تو

تا نگری جان وُ دلِ سوخته*
بر سرِ هم ریخته در کویِ تو

آمده ام اشک فشان از دو چَشم*
آب زنم خاکِ سرِ کویِ تو

فاخته دیگر نکند یادِ سرو
ساخته با قامتِ دلجویِ تو

سوخته از خویِ تو جانِ طبیب
که آتشِ جانسوز بود خویِ تو 🌷

غَمش در نهانخانهٔ دِل نشیند*
بنازی که لیلی بِه محمل نشیند

بِه دنبالِ محمل چنان زار گِریم
که از گریه‌ ام ناقه در گِل نشیند

خلد گر بِه پا خاری آسان بر آرم
چِه سازم بِه خاری که در دِل نشیند

پیِ ناقه‌ اش رفتم آهسته ترسم
غباری بِه دامانِ محمل نشیند

مرنجان دِلم را که این مرغِ وحشی
زِ بامی که برخاست، مشکل نشیند

عجب نیست خندد اگر گُل بِه سروی
که در این چمن پای در گِل نشیند

بنازم بِه بزمِ محبَّت که آنجا
گدایی بِه شاهی مقابل نشیند

طبیب از طلب در دو گیتی میاسا
کسی چون میانِ دو منزل نشیند؟ 🌷

نگشاید دِلم از وصل، بِه هجران نزدیک
چِه فروغی دهدم، شمع بِه پایان نزدیک

مکن از گریه مرا منع، که واپس نرود
اشکِ گرمی که رسیدست، بِه مژگان نزدیک

گریه امشَب همه شَب، دورِ دِلم می گردد
شده گویا اثری، باز بِه افغان نزدیک

دِل خراشست دگر نالۀ مرغان، پیداست
که رسیدست خزانی بِه گلستان نزدیک

من وُ از دور نگاهی بِه تو، آن بختم کو*
که نشینی بِه منِ بی‌ سر وُ سامان نزدیک؟

شمع آخر شد وُ پروانه زِ پرواز نشست  
نشد این تیره شبِ هجر، بِه پایان نزدیک

باخبر باش درین بادیه از عِشق طبیب
که آتش از دور نماید، بِه بیابان نزدیک 🌷

پ.ن:

دِل سوخت از شتاب وُ بِه دلبر نمی رسد
این تشنه لب دریغ، بِه کوثر نمی رسد

تا کی طبیب شکوه کنی از جفایِ هجر
شرحِ غمِ فراق، بِه آخر نمی رسد. (طبیب اصفهانی) 🖤

افزوده غَمی چون بِه غمِ دیگرم امشَب
زنهار مگیرید، زِ کف ساغرم امشَب

بر خرمنِ من دوش زدی آتش وُ رفتی*
بودت گذری، کاش بِه خاکسترم امشَب

گویند بِه تسکینِ من افسانه وُ ترسم
بیرون رود، اندیشۀ او از سرم امشَب

آن بِه که طبیبم، نکشد رنجِ مداوا
بهبودیِ خود نیست، دگر باورم امشَب 🌷

زِ چشمِ خونفشانِ خویش دارم، چشم از آن امشَب
که از اشکم روان سازد، بِه کویش کاروان امشَب

مگر در بزمِ ما، آن آتشین رُخسار می آید
که ما را همچو شمع افتاده است، آتش بِه جان امشَب

بِه عزمِ رقص در محفل، کمر چون بست می گفتم
که یِک عاشِق نخواهد بُرد، جانی از میان امشَب

تپیدن هایِ دِل، از حد گذشت امیدِ آن دارم*
که تیرِ نازِ او را، سینه ام گردد نشان امشَب

نباشد فرصتِ حرفی، زِ جوشِ گریه ام ورنه
شکایتها بسی دارم، زِ بختِ سرگران امشَب

عیان شد زنده رودی، هر طرف از چشمِ گریانم
طبیب افتاده ای دیگر، بِه فکرِ اصفهان امشَب 🌷

نوایی نوایی نوایی نوایی
الهی نماند، نشان از جُدایی

غَمت در نهانخانهٔ دِل نشیند*
بنازی که لیلی بِه محمل نشیند

خلد گر بِه پا خاری آسان بر آرم
چِه سازم بِه خاری که در دِل نشیند

بِه دنبالِ محمل سبک تر قدم زن
مبادا غباری بِه محمل نشیند

بنازم بِه بزمِ محبَّت که آنجا
گدایی بِه شاهی مقابل نشیند 🌷