🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

به فجر وُ عاشورا، به صبحِ بی آغاز
که تا ابد آید زِ کُشتگان آواز

در این درنگستان، غریوِ خون جاریست
نمانَد از کُشتن، پرنده از پرواز

نه روحِ ایمان مُرد، نه نینوا افسرد
نه پردگی شد عِشق، نه پرده در شد راز

غروبِ عِسیان را، طلوعِ انسان را
سپیده عاشورا، ستاره عاشوراست

کران نگیرد ره، به قرن وُ سال وُ مَه
همیشه عاشورا، هماره عاشوراست

اَلا که از آهن، حصارِ رویین کن
کتاب وُ میزان را، اسیرِ حِرمان کن

قرینِ شیطان کن، خدا سِتیزان را
نه چاهِ بیژن بین، نه خزّ اَدکَن بین

نه برقِ جوشن بین، به صبحِ بهمن بین
که جامه در خون زد، سپیده خیزان را

غروبِ عِسیان را، طلوعِ انسان را
سپیده عاشورا، ستاره عاشوراست

کران نگیرد ره، به قرن وُ سال وُ مَه
همیشه عاشورا، هماره عاشوراست 🌷

پ.ن:

کُلُّ یُومٍ عاشورا به چه معنی است؟ یعنی هر روز صحنه تقابلِ حقّ و باطل است. همان‌ طور که در کربلا حق و باطل در مقابلِ هم قرار گرفتند، هر روزِ این عالم دارایِ حق و باطل است. انسان ترکیبی است از جنبۀ رحمانی و شیطانی. این تقابل هر روز و هر لحظه هست. - استاد ابراهیمی‌ دینانی - ❤️

فایل با کیفیت و قابل چاپ

من نه خود می روم، او مرا می کِشد
کاهِ سرگشته را کهربا می کِشد

چون گریبان زِ چنگش رها می کنم
دامنم را به قهر از قفا می کِشد

دست وُ پا می زنم، می رباید سرم
سَر رها می کنم، دست وُ پا می کِشد

گفتم این عِشق اگر واگذارد مرا*
گفت اگر واگذارم، وفا می کِشد

گفتم این گوشِ تو خفته زیرِ زبان
حرفِ ناگفته را از خفا می کِشد

گفت از آن پیش تر این مشامِ نهان
بویِ اندیشه را در هوا می کِشد

لذتِ نان شدن زیرِ دندانِ او
گندمم را سویِ آسیا می کِشد

سایۀ او شدم، چون گریزم ازو؟*
در پی اش می روم، تا کجا می کِشد 🌷

چون است حالِ بستان ای بادِ نوبهاری
کز بلبلان برآمد فریادِ بی‌ قراری

ای گنجِ نوشدارو با خستگان نگه کن
مرهم به دست وُ ما را مجروح می‌ گذاری

یا خلوتی برآور یا بُرقَعی فروهِل
ور نه به شکلِ شیرین شور از جهان برآری

هر ساعت از لطیفی رویت عرق برآرد
چون بر شکوفه آید بارانِ نوبهاری

عود است زیرِ دامن یا گُل در آستینت
یا مُشک در گریبان بنمای تا چه داری

گُل نسبتی ندارد با رویِ دِل‌ فریبت
تو در میانِ گُل‌ ها چون گُل میانِ خاری

وقتی کمندِ زُلفت دیگر کمانِ ابرو
این می‌ کِشد به زورم وآن می‌ کُشد به زاری

ور قید می‌ گشایی وحشی نمی‌ گریزد
در بندِ خوبرویان خوشتر که رستگاری

زِ اوّل وفا نمودی چندان که دِل ربودی
چون مهر سخت کردم سُست آمدی به یاری

عمری دگر بباید بعد از فراق ما را
کاین عمر صرف کردیم اندر امّیدواری

ترسم نمازِ صوفی با صحبتِ خیالت
باطل بوَد که صورت بر قبله می‌ نگاری

هر درد را که بینی درمان وُ چاره‌ ای هست
درمانِ دردِ سعدی با دوست سازگاری 🌷

پ.ن:

◼️ با دریغ استاد فریدون شهبازیان (۱۳۲۱ـ۱۴۰۳)، موسیقیدانِ پیشکسوت چشم از جهان فروبست. درگذشتِ وی را به اهلِ نغمه و خانوادۀ گرامیِ ایشان تسلیت می‌ گوییم. آهنگسازی با احساس و با سواد و خلاق. آثارِ ماندگارِ او مانا هستند و خواهند بود. یادش گرامی. شادی روح استاد شهبازیان عزیز، صلواتی هدیه کنیم.

بادۀ شوق کشیدیم زِ پیمانۀ عِشق
بیخود از خویش فُتادیم به میخانۀ عِشق

مُژده ای دوست که آمد به چمن بلبلِ شیدا
قد برافراشته بینَم همه جا سروِ دِل آرا

شعله با خونِ گلو بر دلِ افلاک زدند
گر شَباویز شَبی سَر کند افسانۀ عِشق

شورِ دیگر به سَر افتاد که در خانۀ دِل
جان شده نقش نگارِ رُخ جانانۀ عِشق

زِ آتشِ شوق چو پروانۀ بی­ پروا سوخت
آنکه با سوزِ درون یافته پروانۀ عِشق

پیک آمد، گوید بر عاشِقان
دِل گردد شادان، ای جانِ جان، جانِ جان 🌷

پ.ن:

خدایا، به هر که دوست می داری بیاموز که: عِشق، از زندگی کردن بهتر است و به هر که دوست‌ تر می داری، بچشان که: دوست داشتن از عِشق، برتر است! | علی شریعتی |

عطش کُشتگانیم، شبنمی کو
به دلِ زخمیِ ما، مرهمی کو

نه به گلزارِ عالم، رنگ وُ بویی
نه به دِل بی تو نقشِ آرزویی

زِ فراقِ تو ای جان، بی­ شکیبم
زِ وصالِ تو ای گُل، بی ­نصیبم

زِ غَمت بی­ شکیبم، زِ رُخت بی­ نصیبم
به جوارت پناهی، که به عالم غریبم

نَفَسی پَرده از رُخ بَرفکن
بدَمی رونقِ یوسف شکن

نَگرفتی سراغم، آه
نَوَزیدی به باغم، آه

نَدَمیدی تو ای مَه، آه
به شبِ بی ­چراغم، آه 🌷

پ.ن:

دلارام به دیدارم آمد و من تمامیِ شَب را به نِظارۀ رویش مشغول بودم. سرانجام مَرا گفت: اگر شَبانِ وصال را بیدار می مانی، شَبانِ هِجر را چگونه خواهی خُفت؟ (حکیم بهایی ⁃ کشکول) 🖤

ای خدایِ جهان در نمازت
چرخِ گردون دوتا کرده قامت

لیلیِ عالمی در نیازت
بیدِ مجنون دوتا کرده قامت

رو به کویت که سامانِ جود است
آسمان در رکوع وُ سجود است

هرچه اندر فراز وُ فرود است
با غمت گرمِ گفت وُ شنود است

ای یگانه، ای یگانه
بشنو آزرمِ ما زین دوگانه، کاندرین باغ زین ترانه

ژاله گلگون دوتا کرده قامت
لاله پُرخون دوتا کرده قامت

ای دلِ خفته صبحِ صَبوح است
در سبویِ سحر راحِ روح است

نغمه زن مرغِ صبح از سرِ بام
کز دلارام

می رسد هر سحر عطرِ پیغام
خُفته تا چند ای دلِ خام

خیز وُ از خونِ دِل کن وضویی
گُل کن از شرم، آبرویی 🌷

ای عاشِقان ای عاشِقان، آمد گهِ وصل وُ لقا
از آسمان آمد ندا، کای ماه رویان الصلا

ای سرخوشان ای سرخوشان، آمد طَرَب دامن کشان
بگرفته ما زنجیرِ او، بگرفته او دامانِ ما

آمد شرابِ آتشین، ای دیوِ غَم کنجی نشین
ای جانِ مرگ اندیش رو، ای ساقیِ باقی درآ

ای هفت گردون مستِ تو، ما مُهره‌ ای در دستِ تو
ای هستِ ما از هستِ تو، در صد هزاران مرحبا

ای مُطربِ شیرین نفس، هر لحظه می‌ جُنبان جَرَس
ای عیش زین نِه بر فَرَس، بر جانِ ما زَن ای صبا

ای بانگِ نایِ خوش سَمَر، در بانگِ تو طعمِ شکر
آید مرا شام وُ سحر، از بانگِ تو بویِ وفا

بارِ دگر آغاز کن، آن پرده‌ ها را ساز کن
بر جمله خوبان ناز کن، ای آفتابِ خوش لَقا

خاموش کن پرده مَدَر، سَغراق خاموشان بخور
ستّار شو ستّار شو، خو گیر از حلمِ خدا 🌷

سوز وُ سرودِ فرشته است این بانگِ شورآفرین را
از شورِ او بشنو ای دِل بویِ بهشتِ برین را

گلبانگِ الله اکبر، از بام وُ در می‌ کِشد پَر
چون جان بنوش ای کبوتر، این جرعۀ آذرین را

چون سَر کند نغمه ناهید، در نغمه‌ اش می‌ توان دید
آن فتنۀ بی‌ نشان را، آن دلبرِ بی‌ قرین را

باز ای دِل ای دِل، هوا گرفتی، آهنگِ مُلکِ سبا گرفتی
ای پیک وُ پیغمبرِ دوست، زین کُشتۀ شِکَرِ دوست

در آتشِ مجمرِ دوست، بویی رسان در برِ دوست
خدا در برِ دوست، خدا در برِ دوست

وامانده چون برگِ زردم، در دستِ بادِ وزانت
ای گُل که را می ­نوازد، بویِ نسیمِ نهانت

پرورد وُ پژمرده­ ام کرد، خنداند وُ افسرده­ ام کرد
گه زنده گه مُرده­ ام کرد، روحِ بهار وُ خزانت

ای هدهدِ کویِ دِلبر، ای مرغِ الله اکبر
جان می­ دهد این سمندر، از سوز وُ سازِ اذانت 🌷

پ.ن:

اذان، موسيقىِ بهشت گمشدۀ وجود است، كه اگر در خود ژرف شوى، آن را در تپشِ قلب و در ضرباهنگِ نبضِ خويش، كه خلقتِ تو در آن هر دَم تجديد مى‌ شود، باز خواهى يافت. (سيد مرتضى آوينى) 💙

نگارینا دِل وُ جانم ته دیری
همه پیدا وُ پنهانم ته دیری

نمیدانم که این درد از که دیرم
همیدانم که درمانم ته دیری

بلا رمزی زِ بالایِ ته باشد
جنون سری زِ سودایِ ته باشد

بصورت آفرینم این گمان بی
که پنهان در تماشایِ ته باشد

غمِ عشقِ تو مادرزاد دیرم
نه از آموزشِ استاد دیرم

بدان شادم که از یُمنِ غمِ تو
خراب آبادِ دِل آباد دیرم

خوشا آنانکه سودایِ ته دیرند
که سر پیوسته در پایِ ته دیرند

بِه دِل دیرم تمنّایِ کسانی
که اندر دِل تمنّایِ ته دیرند

سه درد آمو بِه جانم هر سه یکبار*
غریبی وُ اسیری وُ غمِ یار

غریبی وُ اسیری چاره دیره*
غمِ یار وُ غمِ یار وُ غمِ یار 🌷

بهارِ هستی ام، شمشادِ باغم، نازنینم، چلچراغم
شکوفا کُن، لبِ چون غنچه ات را، تا نگیرد غَم سراغم

بخند، ای گلبنِ ناز*
که با تو زندگی باز، بِه رویِ ما بخندد

اگرچِه غصّه کم نیست، بخند ای گُل که غَم نیست
که ره بر ما ببندد

زندگی کُن، عاشِقانه
تا بسازی، با زمانه

عزیزا، زندگانی کم نیرزد
همه دنیا، بِه یِک دم غَم نیرزد

غَم وُ شادی، چو بی قیمت سرآید
دریغ از عِشق، گر آن هم نیرزد

نیرزد، ای حبیبم
زندگی کُن عاشِقانه، تا بسازی با زمانه 🌷

با کاروان تا ماه من، محمل بِه محمل می رود
سرگشته از هی آه من، منزل بِه منزل می رود

اشکم بِه دامان می رود، آهم بِه کیهان می رود*
دِل از برِ جان می رود، جان از پیِ دِل می رود

محمل نشین ماه من، دلدارِ دِلخواه من
از بختِ گمراه من، رفت از برم ماه من

تا کی بگردم حکمِ ستاره، بینم بِه کامش شاید دوباره
با من بگویید ای ریگِ صحرا، با من بگویید ای سنگِ خارا، کین ره ندارد غَم را کناره

از داغت ای آیینه خون، می جوشد از مینایِ دِل
جان می طراود همچو مِی، از چشمِ خون پالایِ دِل

شَب می خرامد بی طَرَب، دِل می تپد با تاب وُ تب
اینک نوایِ پایِ شَب، آنک نوایِ پایِ دِل

ای دلبرِ عشوه گر، دلدارِ شیرین شکر
از بزمِ یاران سفر، کردی چِرا بی خبر

ما را نهادی، بی ما دریغا
تا چون سرآید، هجرِ تو بر ما

ای زندباف، ای مرغِ خوش آوا
درمان ندارد، داغِ اوستا 🌷

وفا نکردی وُ کردم، خطا ندیدی وُ دیدم*
رمیدی وُ نرمیدم، بریدی وُ نبریدم

اگر زِ جمله ملامت،‌ شنیدم از تو شنیدم*
وگر زِ کرده نِدامت، کِشیدم از تو کِشیدم

شکوه دارم شکوه دارم، با دلِ بی غمگسارم*
مُردم ای مهتاب بسوزی، همچو شمعی بر مزارم

بعد از این یا گردبادم، یا در این صحرا وُ بادم
تا رِسم در رهگذارت، یا رِسی در رهگذارم

گذشتی وُ نگذشتم، شکستی وُ نشکستم
بریدی وُ نبریدم، گسستی وُ نگسستم

اگر که خانه بِه دوشم، اگر که باده پرستم
کجا که با تو نبودم، کجا که بی تو نشستم؟ 🌷

شَبانگاهان تا حریمِ فلک، چون زبانه کشد، سوزِ آوازم
شرر ریزد، بی‌ امان بِه دلِ ساکنانِ فلک، نالۀ سازم

دلِ شیدا، حلقه را شکند، تا برآید وُ راه سفر گیرد
مگر یِک‌ دم گرم وُ شعله‌ فشان، تا بِه بامِ جهان، بال وُ پر گیرد

خوشا ای دِل بال وُ پر زدنت، شعله‌ ور شدنت، در شَبانگاهی*
بِه بزمِ غَم، دیدگانِ تری، جانِ پُر شرری، شعله آهی

بیا ساقی تا بِه‌ دستِ طلب، گیرم از کفِ تو، جامِ پی در پی
بِه دادِ دِل، ای قرارِ دِلم، نو بهارِ دِلم، می‌ رسی پس کی؟

نه تنها از من قرارِ دِل، می‌ رُباید این شورِ شیدایی
جهانی را دیده‌ ام یکسر، غرقِ دریایِ ناشکیبایی

بیا در جانِ مشتاقان، گُل‌ افشان کُن، گُل‌ افشان کُن
بِه رویِ خود، شبِ ما را، چراغان کُن، چراغان کُن

چو آن ابرِ نو بهارم من، بِه دِل شورِ گِریه دارم من
می‌ توانم آیا نبارم من؟ 🌷

زِ عِشقت سوختم ای جان، کُجایی؟*
بِماندم بی سر وُ سامان، کُجایی؟

من اندر ره تُهیدستم چِه داری
زِ خود بِرهانم ای جانان، کُجایی؟

هزاران دردِ دل دارم من از تو
ندانم درد را درمان، کُجایی؟

زِ بس کز عشقِ تو در خون بِگشتم
نه کُفرم ماند وُ نه ایمان، کُجایی؟

زِ پیداییِ خود پنهان بِماندی
چُنین پیدا، چُنین پنهان، کُجایی؟

چو تو حیرانِ خود را دست گیری
زِ پا افتاده ­ام حیران، کُجایی؟

ای جان زِ جهان کُجات جویم؟
جانی وُ چو جان کُجات جویم؟

چون نام وُ نشانت ندانم
بی نام وُ نشان کُجات جویم؟

کُجا، کُجا، کُجایی، چِرا، چِرا نهانی؟
کُجا، کُجا، کُجایی، چِرا، چِرا نهانی؟

صلایِ عشقِ جانان بی بلا نیست
زمانی بی بلا بودن، روا نیست

بلا کِش تا لقایِ دوست بینی
که مردِ بی بلا، مردِ لقا نیست 🌷

نِشاندی آتشم بر جان، کُجایی
فِشاندی اشکم از مُژگان، کُجایی

همه دَردم، همه دَردم، همه دَرد
کُجایی ای مرا درمان، کُجایی

من آن سرگشته در خود چون غُبارم
که سرگردان بِه دشت وُ کوهسارم

وگر یابم تُرا ای جانِ هستی
بِه یادت سر بِه صحرا می‌ گُذارم

عزیزون از غَم وُ دردِ جُدایی
بِه چشمونم نمونده روشنایی

گرفتارم بِه دامِ غربت وُ دَرد
نه یار وُ همدمی نه آشنایی

تو دریایی وُ من آوایِ رودم
خروشِ توست در سازِ وجودم

کُنون افتاده در گردابِ عِشقم
کُجا باشد غمِ بود وُ نبودم

سحر رویِ تُرا در خواب دیدم
بِه باغِ آینه در آب دیدم

نشسـتم در کنارِ جویباران
تُرا در زورقِ مهتاب دیدم

غمِ عشقِ تو بی ­پرواییِ من
شرر زد در دلِ شیداییِ من

بتاب ای آفتابِ مشرق افروز
شَبی در کوچۀ تنهاییِ من 🌷

تا کی بِه تمنّایِ وصالِ تو یگانه
اشکم شود از هر مُژه چون سیل روانه

خواهد بِه سَر آید، شبِ هجرانِ تو یا نه؟
ای تیرِ غَمت را دلِ عُشاق نشانه

جمعی بِه تو مشغول وُ تو غایب زِ میانه

هر در که زنم صاحبِ آن خانه تویی تو
هر جا که روم پرتوِ کاشانه تویی تو

در میکده وُ دیر که جانانه تویی تو
مقصودِ من از کعبه وُ بتخانه تویی تو

مقصود تویی کعبه وُ بتخانه بهانه

بلبل بِه چمن زان گُلِ رُخسار نشان دید
پروانه در آتش شُد وُ اسرار عیان دید

عارف صفتِ رویِ تو در پیر وُ جوان دید
یعنی همه جا عکسِ رُخِ یار توان دید

دیوانه نیم من که روم خانه بِه خانه 🌷

همه شَب با یادِ مَه رویی، بِه دِل وُ جان، تاب وُ تبی دارم*
چِه خبر آن سلسله گیسو را، که پریشان روز وُ شَبی دارم

چِه کنم گر ناله چنین محزون، نکنم از گردشت ای گردون*
که دِلی چون ساغر می پُر خون، بِه هوایِ لعلِ لبی دارم

بِه خمِ زُلفی که نگون کردی، دلِ من پابندِ جنون کردی*
چِه بگویم با تو که چون کردی، که چِگونه روز وُ شَبی دارم 🕯